Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Φίλοι για πάντα

Ο Νίκος και η Ελένη, επτά και έξι χρόνων. Αχώριστοι. Εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τα αντίθετα φύλα να μην χωνεύονται σε αυτές τις ηλικίες.  Οι μαμάδες τους κωλητές από το σχολείο. Τα σπίτια τους δίπλα δίπλα στην Χαλκιδική. Τα καλοκαίρια τους κοινά, από τότε που άνοιξαν τα μάτια. Παραθέριση και ρουτίνα της θάλασσας.

Σήμερα δεν γκρινιάζουν όπως κάθε μέρα. Δεν δίνουν σημασία στα παιχνίδια που κουβαλάνε γι αυτούς οι μαμάδες στην παραλία, μέσα σε μεγάλες μπλε σακούλες του ΙΚΕΑ. Δεν ζητιανεύουν γκρινιάζοντας το κινητό του μπαμπά για να παίξουν «ένα παιχνίδι, μόνο ένα σε παρακαλώ».

Ξεκίνησαν παράλληλα να σκάβουν την άμμο με τα γυμνά τους χέρια. Χωρίς φτυάρια. Χωρίς τζουγκράνες. Αυτά ήταν για τα μωρά… Πρώτα σιγά σιγά, νωχελικά. Ύστερα πιο γρήγορα, με έξαψη. Έσκαβαν και τα νύχια έσπαζαν καθώς έπεφταν επάνω σε πετραδάκια και κοχύλια. Η χοντρή άμμος, τους γρατζουνούσε τα χέρια. Πρώτα στεγνή και σκληρή. Όσο βάθαιναν, άρχισε να νοτίζει. Δεν άργησαν να βρουν νερό. Κοιτάχτηκαν με μάτια που έλαμπαν. Δύο παράλληλα πηγάδια που είχαν πλέον βαθύνει. Τα χέρια τους έμπαιναν μέσα μέχρι τον ώμο. Κάθε φορά και πιο βαθιά.

Το νερό σχημάτιζε μια μικρή λιμνούλα, εκεί κάτω. Άρχισαν λίγο λίγο με τις άκρες των δαχτύλων να «τρώνε» την άμμο οριζόντια. Τώρα έβγαζαν μικρότερη ποσότητα κάθε φορά. Μετά από λίγο τα πρόσωπα τους έλαμψαν. Τα δάχτυλα ακουμπίθηκαν. Τα πηγάδια ενώθηκαν. Συνωμοτικά βλέμματα και πνιχτά γελάκια. Έδωσαν τα χέρια σε μια μυστική χειραψία.


Φίλοι για πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου