Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Μετά το μπουρίνι

Τι είναι αυτά ρε φίλε. Ως και το καλοκαίρι, δημόσιος υπάλληλος είναι στην Ελλάδα.

Πέντε μέρες ντάλα και ΣΚ βροχές.

Ποιος σας έστειλε σε μένα κύριε, έχω σχολάσει πάτε στον συνάδελφο κύριο Φθινόπωρο στον έκτο και στον έβδομο να σας εξυπηρετήσει.

Καλά εμάς άσε μας. Δεν μετράμε. Ο Ντάνος να μην βράχηκε. Ελπίζω να κράτησε μια ομπρέλα, να μείνει κάτι στο νησί όταν φύγει από εκεί, να έχει ο κόσμος κάτι να προσκυνάει. Ελλάς Ελλήνων ειδωλολατρών.

Δεν θυμάμαι να πήρα θέση για τον Σαββόπουλο. Όλοι οι άλλοι πήραν. Εγώ όμως κόντρα στον σύντροφο Καρανίκα δε μπορώ να πάω. Τους πνευματικούς ταγούς της νέας Ελληνικής πραγματικότητας δεν με παίρνει να τους αμφισβητήσω. Έναν κόμπο στον λαιμό, όμως, θα μου επιτρέψετε να το νιώθω, όταν με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς τριγυρνάμε στα σοκάκια και όμως εσύ δεν μας ακούς.

Είδαμε και έναν «μάγκα» που πλάκωσε στις σφαλιάρες την γυναίκα του. Να δεις που το είχε ξανακάνει και ένιωθε ότι ήταν δικαίωμα του. Αυτή την φορά είχε την ατυχή ιδέα να το κάνει δημοσίως. Άρπαξε λοιπόν και αυτός τις φάπες τους και αποχώρησε με την ουρά κάτω από τα σκέλια όπως ταιριάζει σε κάτι τέτοια σκουλήκια. Ντρέπομαι, αλλά σκέφτομαι ότι λίγες έφαγε. Χαλάλι. Ας δει, έστω και για μια φορά, δύο φάτσες μπλε μαρέν ο καθρέφτης του σπιτιού τους.

Μάθαμε ότι η Καστοριά θα γίνει λιμάνι ξηρό. Λογικό. Αφού ξεράναμε όλα τα υποπροϊόντα του οργανισμού μας για να επιβιώσουμε, ώρα να ξεράνουμε και τα λιμάνια. Το μενού είχε και στρατόπεδο εκτάσεως 400.000 στρεμμάτων. Εκεί στο Μετσόβιο μάλλον νύχτα τα δίνουν τα πτυχία. Στην νύχτα των φοιτητοπατέρων.

Οι Κύπριοι πάνε μπροστά, όπως έκαναν πάντα, και θυμίζουν τον πιτσιρικά που για να γλιτώσει από τους μπούλις στο σχολείο, πηγαίνει στην καντίνα να πάρει τυρόπιτα και έχει μαζί του και τον μπρατσωμένο μακρινό ξάδελφο ο οποίος κόβει βόλτες γύρω του, κρατώντας μακριά τους αντιπάλους. Φυσικά ο μακρινός ξάδελφος, θα πάρει το μερτικό του λέοντος από την τυρόπιτα και θα του είναι και υποχρεωμένος ο πιτσιρίκος. Από το ολότελα…

Στους κυβερνώντες, τελευταία, δεν αρέσουν οι λειτουργοί της δικαιοσύνης εκτός αν σιτέψουν αρκετά… Πλάκα πλάκα ο Μανουέλ δημιούργησε σχολή με τις προτιμήσεις του. Είχε και εθνική γιορτή χθες και την γιόρτασε παρέα με το πορτοκαλί άξεστο βλαχαδερό. Σκληρό πράγμα η πολιτική.

Εμείς εδώ στο χωριό μας, μαλώνουμε για το ποιο σχολείο θα ανακαινίσει η Coca Cola. Όπως γίνεται συνήθως σε άλλους δεν αρέσει το αναψυκτικό, σε άλλους οι πολυεθνικές και σε άλλους η διαδικασία. Υπάρχουν βέβαια και πάνω από 40.000 άνθρωποι (ναι 40.000 που δεν θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν όλα τα κόμματα μαζί) που συμμετέχουν στην διαδικασία προσπαθώντας να βοηθήσουν φίλους, γνωστούς ή αγνώστους που τους το ζητάνε. Κάποιοι βλέπουν πόλεμο και κοκορομαχία. Εγώ βλέπω την προσπάθεια κάποιων γονιών να αδράξουν την ευκαιρία για να δώσουν στα παιδιά τους αυτό που δεν μπορούν να πληρώσουν τα λεφτά τους. Την ευκαιρία να φοιτήσουν, αυτά τα παιδιά, σε ένα σχολείο με αξιοπρεπείς κτιριακές εγκαταστάσεις. Ανταγωνιζόμαστε αλλά  πάλι φίλοι είμαστε.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ψηφίζουμε 14ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και λέμε και σε άλλους να το κάνουν. Την Κυριακή θα μάθουμε τι ψάρια πιάσαμε.

Άσε με τώρα. Πάω να δω αν έχει βγάλει η θάλασσα, τίποτα ροζ φλαμίνγκο μετά το χθεσινό μπουρίνι.

Καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου