Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Καλοκαιρινό Κυριακάτικο πρωινό

Είναι αστείο να εκπλήσσομε και να κοιτάζω εκστατικός, κάθε πρωί τον μεγάλο πορτοκαλοκόκκινο, εκτυφλωτικά λαμπερό, κρόκο που ανεβαίνει στον ουρανό. Στέκομαι στην άκρη, στο κάγκελο, στο μπαλκόνι ανατριχιάζω με το δροσερό αεράκι του καλοκαιριού και θαυμάζω την λάμψη που χαρίζει καθώς κατεβαίνει το βουνό στο βάθος του ορίζοντα, κουτρουβαλάει σε χωράφια, χαϊδεύεται πάνω σε στέγες σπιτιών, σαν αθλητής του παρκούρ που εκτελεί το πρόγραμμα του αθόρυβα, με ζωντάνια αταίριαστη στην ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνται.  

Η θάλασσα βαμμένη σε άπειρες αποχρώσεις του μπλε, ίδιο γυαλισμένο μαρμάρινο δάπεδο αντανακλά το σχήμα που έχει το βαρκάκι που ισορροπεί επάνω της. Σα να βλέπω τον μοναχικό ψαρά που ανεβοκατεβάζει νωθρά την πετονιά. Η ψαριά του, 2-3 σπαράκια, πιο μικρά και από τον φελλό που τυλίγεται η πετονιά, ανασαίνουν με δυσκολία στον πάτο της βάρκας. Σε λίγη ώρα, στο σπίτι, αυτός θα καμαρώνει και η γυναίκα του θα γκρινιάζει που θα πρέπει να τα καθαρίσει και να τα τηγανίσει για το μεσημεριανό ουζάκι. Φοράει γαλάζιο πουκάμισο με σκληρό γιακά και υφασμάτινο παντελόνι, ανοιχτό γκρι. Κάποτε πήγαινε στη δουλειά με αυτά. Τώρα πια όμως αυτά παλιώσανε. Στη δουλειά δεν πάει πλέον και  η γυναίκα του αποφάσισε ότι δεν του χρειάζονται και του τα έδωσε για να πηγαίνει στο ψάρεμα. Ακούει μουσική από ένα αρχαίο τρανζιστοράκι, με σπασμένη κεραία και  μπαντάριασμα από μαύρη μονωτική ταινία για να μη διαλύσει. Ο σταθμός πότε ακούγεται και πότε χάνεται, αλλά εκείνος δεν  πτοείται. Σιγοντάρει σιγοτραγουδώντας ένα τραγούδι του Καζαντζίδη με μάτια μισόκλειστα και ένα τσιγάρο, άφιλτρο, να καπνίζει κολλημένο στο κάτω χείλος του. Κάπου στο βάθος το νερό αρχίζει και σκουραίνει. Θα φρεσκάρει σε λίγο. Τη γαλήνη της στιγμής διαταράσσει, για λίγο, ένα άλλο βαρκάκι, ακόμα πιο μικρό, που περνάει από δίπλα. Έχει και αυτό έναν επιβάτη που κάθεται ακίνητος στο πίσω μέρος και χαράζει πορεία κρατώντας τη λαγουδέρα.  Χάνεται όπως εμφανίστηκε, σαν του ηθοποιούς στο θέατρο, που κάνουν ένα πέρασμα διασχίζοντας τη σκηνή από ένα άκρο στο άλλο χωρίς να πούνε λέξη, έτσι από βίτσιο του σκηνοθέτη χωρίς να καταλάβει κανείς τον λόγο.

Στον μεγάλο δρόμο, αυτοκίνητα πάνε και έρχονται με ταχύτητα, σκεπάζοντας για λίγο το τραγούδι των πουλιών. Πού πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι, τέτοια ώρα; Γιατί βιάζονται;

Στο κοντινό δρομάκι περνάει ένα μηχανάκι. Είναι μικρό αλλά κάνει φασαρία για πέντε μεγάλα. Ίδιο πιτσιρίκι που βάζει τα κλάματα και ξελαρυγγιάζεται  για να το προσέξουν οι μεγάλοι. Ο αναβάτης του, στητός καμαρωτός, φοράει κόκκινη μπλούζα με γιακά και τζιν σορτς, αλλά όχι κράνος. Καπνίζει και κρατάει με το ένα χέρι ένα πλαστικό ποτήρι μέσα από το οποίο ξεπροβάλει ένα στραβό καλαμάκι. Κάνει και αυτό το ξαφνικό του πέρασμα από τη σκηνή και μετά χάνεται.

Ένας κόκορας έχει βγάλει τα σωθικά του να φωνάζει. Δεν μπορώ να φανταστώ πού στο καλό βρίσκεται αυτό το κοκόρι, σε αυτή τη γειτονιά. Προσωπικά προτιμώ το τραγούδι των πουλιών, ο κόκορας με κουράζει και με εκνευρίζει. Επαναλαμβάνει την ίδια κραυγή σαν ξυπνητήρι που περιμένει να φάει μια σφαλιάρα στο κεφάλι, για να κάνει snooze.


Σε λίγη ώρα θα ξυπνήσουν τα παιδιά της γειτονιάς και θα αρχίσουν να μιλάνε και να φωνάζουν όλα μαζί. Θα μετράνε αντίστροφα την ώρα που απομένει από την πρωινή μπουγάτσα και το κακάο, μέχρι να επιτραπεί να πάνε στη θάλασσα. Θα περάσει και ο Δημητράκης, το καλό παιδί, με τα καρπούζια και ο ψαράς ο Νίκος.

Είναι αυτά τα πρωινά της Κυριακής του καλοκαιριού που δεν μπορεί να τα ταράξει τίποτα και κανένας από αυτούς που λερώνουν την καθημερινότητα σου. Όλα αυτά υπήρχαν και θα υπάρχουν και όταν θα αποχωρήσουν, διωγμένοι με τις κλοτσιές, όλοι οι μικροί Καίσαρες που, με την δική μας ανοχή,  καμώνονται τους σπουδαίους και μας κατατρώγουν τα σωθικά.

Καλημέρα.


Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Το δικό μου καλοκαίρι

Υπάρχουν πολλά μικρά υπέροχα πράγματα που μπορείς να κάνεις το καλοκαίρι. Μοιράζομαι μαζί σας αυτά που αγαπάω πιο πολύ.

Πρώτο και καλύτερο, το να πιείς δροσερό νερό από τη βρύση με το χέρι. Γυρνάς από έξω που βράζει ο τόπος και πηγαίνεις κατευθείαν στη βρύση. Όσο τρέχει, τόσο πιο δροσερό τρέχει. Ρουφήξτε υπεύθυνα.

Καρπούζι. Το καρπούζι είναι το φρούτο των άκρων. Τα καλύτερα σημεία του είναι η καρδιά αλλά και το τελείωμα προς τη μεριά της φλούδας. Ξέρεις, αυτή που έτρωγε η Βουγιουκλάκη στο «Δόλωμα» μέσα στις τουαλέτες. «Το καλύτερο πετάς». Συνοδευόμενο από φέτα, είναι εξαιρετικό βραδινό, σε μπαλκόνια και βεράντες.

Ροδάκινο. Και μάλιστα γιαρμάς. Όποιος δεν έχει «καταδυθεί» σε ζουμερό, ώριμο, τεράστιο γιαρμά με το χνουδωτό περίβλημα και την μοσχομυριστή σάρκα, με τα ζουμιά να τρέχουν επάνω του, δεν έχει νιώσει καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Πεπόνι με παγωμένη ρακί, μετά από λουκούλλειο γεύμα.

Κρύες μπύρες. Παγωμένες. Δε με ενδιαφέρει τι λένε οι εστέτ και οι γνωρίζοντες. Εγώ το καλοκαίρι την μπύρα την θέλω παγωμένη. Όχι σε παγωμένο ποτήρι και άλλες βλαχιές, που νερώνουν την μπύρα, απλά πολύ κρύα. Θυμάμαι πιτσιρικάδες να πηγαίνουμε κάθε απόγευμα στην περίφημη «ελιά» στη Γερακινή, που δεν άνοιγε μεσημέρι. Ήμασταν οι πρώτοι πελάτες και πίναμε τις πιο κρύες μπύρες.

Χωριάτικη σαλάτα! Άνευ άλλων σχολίων.

Η θέα στο φεγγάρι την ώρα που ανατέλλει. Ιδίως αν το βλέπεις από την παραλία, έχοντας ξεμείνει στην άμμο από το μεσημέρι με την σωστή παρέα. Την ώρα που λες «να κάνω μια ακόμα βουτιά» ή να βάλω μια μπλούζα γιατί δρόσισε.

Η γεύση του ξεραμένου αλατιού καθώς γλύφεις το μπράτσο σου αφού έχεις «στεγνώσει» μετά από ώρες κάτω από τον ήλιο.

Η μυρωδιά της ψάθας. Της κανονικής ψάθας, όχι της κινέζικης πλαστικούρας, καθώς χώνεις τη μούρη σου για να ψηθεί και η πλάτη. Ανάμνηση από τότε που στις παραλίες δεν είχε καναπέδες, ξαπλώστρες, κουρτίνες και … φλαμίνγκο. Όσοι την έχουν μυρίσει, δεν την ξεχνούν.

Καφές «στη δροσιά» και «στην ησυχία» την ώρα που όλοι κοιμούνται.

«Μπιριμπιάδες» με τσιμπολογήματα με φίλους σε μπαλκόνια, με πνιχτά γέλια και «σσσς…», «να μην ενοχλήσουμε τη γειτονιά» .

«Απόβαση» στο νησί. Τα πρώτα «κρίσιμα» λεπτά καθώς ψάχνεις να βρεις πού βρίσκεσαι. Οι προσδοκίες και η άμυνα στους roomtoletηδες.

Οι στίχοι "απόψε που την έβγαλα την μπέμπελη γουστάρω νύχτα δροσερή και ρέμπελη".

Η αίσθηση της άδειας πόλης, όταν ξεμένεις σε αυτήν.

Σα να λέμε καλοκαίρι… Όχι μόνο αυτά και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Μετά το μπουρίνι

Τι είναι αυτά ρε φίλε. Ως και το καλοκαίρι, δημόσιος υπάλληλος είναι στην Ελλάδα.

Πέντε μέρες ντάλα και ΣΚ βροχές.

Ποιος σας έστειλε σε μένα κύριε, έχω σχολάσει πάτε στον συνάδελφο κύριο Φθινόπωρο στον έκτο και στον έβδομο να σας εξυπηρετήσει.

Καλά εμάς άσε μας. Δεν μετράμε. Ο Ντάνος να μην βράχηκε. Ελπίζω να κράτησε μια ομπρέλα, να μείνει κάτι στο νησί όταν φύγει από εκεί, να έχει ο κόσμος κάτι να προσκυνάει. Ελλάς Ελλήνων ειδωλολατρών.

Δεν θυμάμαι να πήρα θέση για τον Σαββόπουλο. Όλοι οι άλλοι πήραν. Εγώ όμως κόντρα στον σύντροφο Καρανίκα δε μπορώ να πάω. Τους πνευματικούς ταγούς της νέας Ελληνικής πραγματικότητας δεν με παίρνει να τους αμφισβητήσω. Έναν κόμπο στον λαιμό, όμως, θα μου επιτρέψετε να το νιώθω, όταν με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς τριγυρνάμε στα σοκάκια και όμως εσύ δεν μας ακούς.

Είδαμε και έναν «μάγκα» που πλάκωσε στις σφαλιάρες την γυναίκα του. Να δεις που το είχε ξανακάνει και ένιωθε ότι ήταν δικαίωμα του. Αυτή την φορά είχε την ατυχή ιδέα να το κάνει δημοσίως. Άρπαξε λοιπόν και αυτός τις φάπες τους και αποχώρησε με την ουρά κάτω από τα σκέλια όπως ταιριάζει σε κάτι τέτοια σκουλήκια. Ντρέπομαι, αλλά σκέφτομαι ότι λίγες έφαγε. Χαλάλι. Ας δει, έστω και για μια φορά, δύο φάτσες μπλε μαρέν ο καθρέφτης του σπιτιού τους.

Μάθαμε ότι η Καστοριά θα γίνει λιμάνι ξηρό. Λογικό. Αφού ξεράναμε όλα τα υποπροϊόντα του οργανισμού μας για να επιβιώσουμε, ώρα να ξεράνουμε και τα λιμάνια. Το μενού είχε και στρατόπεδο εκτάσεως 400.000 στρεμμάτων. Εκεί στο Μετσόβιο μάλλον νύχτα τα δίνουν τα πτυχία. Στην νύχτα των φοιτητοπατέρων.

Οι Κύπριοι πάνε μπροστά, όπως έκαναν πάντα, και θυμίζουν τον πιτσιρικά που για να γλιτώσει από τους μπούλις στο σχολείο, πηγαίνει στην καντίνα να πάρει τυρόπιτα και έχει μαζί του και τον μπρατσωμένο μακρινό ξάδελφο ο οποίος κόβει βόλτες γύρω του, κρατώντας μακριά τους αντιπάλους. Φυσικά ο μακρινός ξάδελφος, θα πάρει το μερτικό του λέοντος από την τυρόπιτα και θα του είναι και υποχρεωμένος ο πιτσιρίκος. Από το ολότελα…

Στους κυβερνώντες, τελευταία, δεν αρέσουν οι λειτουργοί της δικαιοσύνης εκτός αν σιτέψουν αρκετά… Πλάκα πλάκα ο Μανουέλ δημιούργησε σχολή με τις προτιμήσεις του. Είχε και εθνική γιορτή χθες και την γιόρτασε παρέα με το πορτοκαλί άξεστο βλαχαδερό. Σκληρό πράγμα η πολιτική.

Εμείς εδώ στο χωριό μας, μαλώνουμε για το ποιο σχολείο θα ανακαινίσει η Coca Cola. Όπως γίνεται συνήθως σε άλλους δεν αρέσει το αναψυκτικό, σε άλλους οι πολυεθνικές και σε άλλους η διαδικασία. Υπάρχουν βέβαια και πάνω από 40.000 άνθρωποι (ναι 40.000 που δεν θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν όλα τα κόμματα μαζί) που συμμετέχουν στην διαδικασία προσπαθώντας να βοηθήσουν φίλους, γνωστούς ή αγνώστους που τους το ζητάνε. Κάποιοι βλέπουν πόλεμο και κοκορομαχία. Εγώ βλέπω την προσπάθεια κάποιων γονιών να αδράξουν την ευκαιρία για να δώσουν στα παιδιά τους αυτό που δεν μπορούν να πληρώσουν τα λεφτά τους. Την ευκαιρία να φοιτήσουν, αυτά τα παιδιά, σε ένα σχολείο με αξιοπρεπείς κτιριακές εγκαταστάσεις. Ανταγωνιζόμαστε αλλά  πάλι φίλοι είμαστε.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ψηφίζουμε 14ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και λέμε και σε άλλους να το κάνουν. Την Κυριακή θα μάθουμε τι ψάρια πιάσαμε.

Άσε με τώρα. Πάω να δω αν έχει βγάλει η θάλασσα, τίποτα ροζ φλαμίνγκο μετά το χθεσινό μπουρίνι.

Καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο.





Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Ούτε μια ψήφο στο 14ο

Ούτε μια ψήφο στο 14ο

Ξέρεις κάτι; Έκανα λάθος που σου ζήτησα να το ψηφίσεις. ΜΗΝ το ψηφίσεις το 14ο. Άστο να ρημάξει, τι σε νοιάζει; Ακόμα καλύτερα, μην ψηφίσεις κανένα. Άστο να πάει. Αδιαφόρησε, όπως αδιαφορείς για τόσα άλλα. Έχεις τόσα προβλήματα, δεν θα βάλεις νταλκά και γι αυτό. Τι θα πει περιμένουν τα λεφτά; Πρώτη φορά θα είναι που μας προσφέρουν λεφτά και δεν απλώνουμε τα χέρια μας να τα πάρουμε; Να πω παραδείγματα;

Μας έχουν σπάσει να νεύρα με το σχολείο τους. Τραγουδάκια, σκετσάκια, αφίσες, μάχη πόρτα-πόρτα και τοίχο-τοίχο. Δεν μας παρατάνε; Δηλαδή τόσο πολύ το αγαπούν; Αν θέλουν κάτι, ας κάνουν μια κατάληψη, ας το κάνουν λαμπόγυαλο και όλα ως δια μαγείας θα λυθούν. Έτσι το βρήκαμε και έτσι το πάμε και ως να πεθάνουμε δεν το κουνάμε. Έχω ακούσει ότι οι πρακτικές αυτές οδηγούν πολύ ψηλά…

Κατάφεραν να κοροϊδέψουν και κινητοποιήσουν καμιά τριανταριά χιλιάδες ανθρώπους και συνεχίζουν. Έγκλημα διαρκείας. Του έπεισαν να αφιερώσουν 2-3 λεπτά για να εκφράσουν την στήριξη τους στην προσπάθεια τους. Καταδικαστέοι και αυτοί και τα θύματα τους. Θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κινητοποιήθηκαν τόσοι άνθρωποι; Εγώ όχι.

Μυστήριοι τύποι. Ύποπτοι. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν κοκορομαχίες, αυτοί βλέπουν άμιλλα. Συναγωνισμό. Τσαμπουκά για να ένα καλύτερο αύριο. Προσπάθεια για να πετύχουν έναν στόχο. Προσπάθεια για να κάνουν την ζωή των παιδιών τους καλύτερη. Ώρες είναι να μολύνουν και τις ψυχές αυτών των παιδιών και να αρχίσουν να τους μπαίνουν ιδέες ότι τίποτα δεν γίνεται μόνο τους. Αν δεν βρέξεις τον απαυτό σου, ψάρι δεν τρως.

Τι σε νοιάζει τώρα εσένα για τα σχολεία των άλλων. Στο κάτω κάτω της γραφής το κράτος να φροντίσει για τα σχολεία. Δεν θα πέσεις εσύ στην παγίδα των πολυεθνικών που θέλουν να μολύνουν με τα λεφτά τους τα σχολεία των παιδιών μας. Πιο καλά να του βάλω φωτιά να το κάψω από το να επιτρέψω να το ανακαινίσουν αυτοί που πάνε με όλα. Ούτε γουλιά ρε φιλαράκια. Αν και δεν θυμάμαι να ζήτησαν να πιείς κάτι…

Γι αυτό σε λέω φίλε, ας τα παρατήσουμε. Ούτε μια ψήφο για την ανακαίνιση του κωλοσχολείου. Στο κάτω κάτω της γραφής αν το φτιάξουμε τώρα το σχολείο, θα ξεμείνουν από αιτήματα οι γενναίοι πολέμαρχοι που καταλαμβάνουν το σχολείο στις καθιερωμένες καταλήψεις του Οκτωβρίου.  Πού να ξαναγράφεις το χαρτί με τα αιτήματα…

Κεμάλ σε καληνύχτισα; Δεν σε καληνύχτισα. Καληνύχτα Κεμάλ ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει.