Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Summer time

Έλα ήλθε επιτέλους η ζέστη που περίμενες. Όλοι χαρούμενοι και δικαιωμένοι. Μέχρι τα σκουπίδια μείναν για να την απολαύσουν με δύσοσμες εκκρίσεις.

Ξυπνάς, αφού έχεις περάσει ένα βράδυ, σαν το αρνί στη σούβλα. Μια δεξιά, μια αριστερά να βρεις το σεντόνι που δεν έχει βραχεί από τον ιδρώτα. Άδικος κόπος.

Σηκώνεσαι. Απέναντι ο παππούς με το κασκορσέ και το παντελόνι της πιζάμας πίνει τον Ελληνικό του, «στη δροσιά». Η γιαγιά στο βάθος κάτι τσιγαρίζει στην κουζίνα και τον ψέλνει.

Πας σέρνοντας ως την κουζίνα. Γρήγορες σίγουρες κινήσεις. Το ποτήρι. Η σκόνη του καφέ. Νερό. Φραπεδιστήρι σαν τροχός οδοντογιατρού. Παγάκια. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα. Άσε να έχουμε να λιώνουν.

Στήνεσαι απέναντι από τον παππού που κοιτάει στο κενό. Με τα χρόνια μάλλον έχει βρει ζεν μεθόδους για να απομακρύνεται από την γκρίνια της γιαγιάς. Είναι κάπου αλλού. Στο καφενείο να παίζει τάβλι με «τα παιδιά» ή ίσως και στο χωριό του μικρό παιδί, να κυνηγάει τα πρόβατα, πριν φύγει για την πόλη.

Βγάζεις τις παντόφλες και πατάς ξυπόλητος στα μάρμαρα. Επτά η ώρα το πρωί και καίνε. Ανοίγεις το λάστιχο. Το νερό, μετά από λίγο, βγαίνει δροσερό. Αγαλλίαση. Μνήμες από τα παιδικά χρόνια, να πλατσουρίζεις στη βεράντα του πατρικού. Ζεστό πλακάκι, δροσερό νερό και στη μέση τα πόδια σου να σε ευχαριστούν.

Αποφεύγεις να κοιτάξεις στον δρόμο, να δεις τα λοφάκια με τις σακούλες των σκουπιδιών. Αν συνεχιστεί έτσι δε μας βλέπω να μένουμε για πολύ στην πόλη. Στην Χαλκιδική τα πράγματα είναι πιο πολιτισμένα. Τις τύχες σου καθορίζουν πολιτικάντηδες μέσα σε κλιματιζόμενα γραφεία. Εσύ τους έχεις εξασφαλίσει ασυλία μακριά από την πραγματικότητα των πολλών.

Μεγάλη μέρα σήμερα για λόγους που ξέρεις εσύ και λίγοι ακόμα. Μην γκρινιάζει. Βάζεις στο πλάι όλες τις κακές σκέψεις και κρατάς τις καλές. Μάλλον έτσι προχωράει ο άνθρωπος, προς τα μπρος.

Αρχίζεις να το παζαρεύει με τον εαυτό σου για να ντυθείς. Δεν έχει σημασία τι θα βάλεις. Σε λίγο θα έχει κολλήσει επάνω σου σαν βρεμένη πατσαβούρα. Ακόμα και εσύ που μόλις βγήκες από το ντους, ίδρωσες σα να μην πέρασες ποτέ από εκεί.

Ανοίγεις το λάπτοπ. Συμβατές κάψουλες νεσπρέσο, 1000 κάρτες για 20€, κανένα δυο «το διάβασα» σε επαγγελματικά email (να που και άλλοι ξυπνούν νωρίς) και ένα λακωνικό email από το Νίκο από τα ξένα. «Άκουσε αυτό. Έχω κολλήσει». Κάτι μου λέει ότι θα κολλήσω και εγώ.

Καλημέρα.

https://www.youtube.com/watch?v=UyK6vnakGIg&feature=youtu.be&list=FLLiRIBQpjWINSgtpJ8o8VsQ&t=36







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου