Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Του Αγίου Πνεύματος σήμερα.

Εμείς είμαστε άνθρωποι που ακολουθούμε το νόμο και την τάξη. Είπαν οι μετεωρολόγοι ότι θα βρέξει, πήραμε νιτσεράδα, γαλότσες και ομπρέλα και περιμέναμε. Λιακάδα έξω, εμείς εκεί όμως. Μπορεί ο καιρός να μην χάλασε όσο μας είχαν υποσχεθεί – φοβερίσει αλλά μια φοβέρα πάνω, μια φοβέρα κάτω, δεν θα τα χαλάσουμε. Εδώ έχουμε καταπιεί άλλα και άλλα…

Μας είπαν ότι από το βράδυ της Κυριακής ο καιρός φτιάχνει. Ως σωστοί πολίτες, πετάξαμε τις νιτσεράδες (περίεργο αλλά δεν μπορώ να πω αυτή τη λέξη και να μην σκεφτώ Σπύρο Παπαδόπουλο και Μπονάτσο στους «Απαράδεκτους»), βάλαμε τις γαλότσες στην παπουτσοθήκη (όλα τα κομφόρ της έχω της συζύγου), κλείσαμε και την ομπρέλα που είναι γρουσουζιά να ανοίγεις μέσα στο σπίτι και ήμασταν έτοιμοι για τας εξοχάς.

Εμείς στη Θεσσαλονίκη όταν λέμε «εξοχάς», το καλοκαίρι, εννοούμε την Χαλκιδική που σαν αυτή δεν έχει. Φορτώσαμε λοιπόν δύο ρουχαλάκια και μερικά τρόφιμα στο όχημα και βουρ για την περιοχή που κάποτε σνομπάραμε και τώρα δεν βλέπουμε την ώρα πότε θα πάμε. Θυμάμαι τα τριήμερα προ κρίσης, που αν έλεγες ότι θα πας Χαλκιδική σε βλέπανε σαν τον πτωχό Παναγιωτάκη που θα πάει στον Μπίθουλα. Τώρα όλοι σιλάνς.

Εμείς του δευτέρου ποδιού δεν πανηγυρίσαμε σαν τους καταραμένους του πρώτου που ευλογήθηκαν με 3,5 χιλιομετράκια φαρδιάς ασφάλτου και νομίζουν ότι απέκτησαν αυτοστράντα. Δείξαμε την ευαρέσκεια μας με ένα κούνημα της κεφαλής, σαν βασιλιάδες, και συνεχίσαμε τον δρόμο μας όπως πάντα.

Η Χαλκιδική άδεια. Η Θεσσαλονίκη το αυτό. Έχω την εντύπωση ότι όσοι μένουν στην πόλη κρύβονται από ντροπή και έτσι οι στατιστικολόγοι των Σαββατοκύριακων και των αργιών και μαζί τους και ο πρωθυπουργός Αλέξης, εξάγουν στρεβλά συμπεράσματα. Να μην λέω πολλά βέβαια γιατί τους έχω ικανούς να υποχρεώσουν όσους φουκαράδες μένουν πίσω να δίνουν το παρόν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, κάθε πρωί αργίας.

Αφού για χρόνια παρέμεινε αναπάντητο το ερώτημα, αν η Πρωτομαγιά είναι αργία ή απεργία, καλούμαστε τώρα να απαντήσουμε αν η γιορτή του Αγίου Πνεύματος είναι αργία ή εργάσιμη. Στην Θεσσαλονίκη εδώ και χρόνια το είχαμε αργία, αφού έτσι αποφάσιζε ο τότε νομάρχης της καρδιάς μας. Άσε που είμαστε άνθρωποι του πνεύματος και συχνά πυκνά και του οινοπνεύματος και νιώθουμε να γιορτάζουμε την ημέρα αυτή. Για τις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας, δεν γνωρίζω / δεν απαντώ.

Πήγαμε λοιπόν στην Χαλκιδική που τέτοιες μέρες είναι στα ντουζένια της. Φτάσαμε λίγο μετά τη δύση του ηλίου και όλα ήταν ήσυχα. Ο βραδινός ύπνος υπέροχος με δύο αηδόνια να υμνούν τον έρωτα τους στην παρακείμενη ρεματιά (κατά βάθος είμαι τόσο τρυφερός που κόβομαι με την καρδιά ενός μαρουλιού). Ένα κουνουπάκι που είχε την φαεινή ιδέα να μας επισκεφτεί, τώρα αναπαύεται εις τας αιωνίους μονάς των κουνουπιών πληρώνοντας την απερισκεψία του να αναμετρηθεί με το τσόκαρο μου. Ναι, το καλοκαίρι, φοράω τσόκαρα 80ς και δεν τα πετάω, παρά την γκρίνια της γυναίκας μου, γιατί έχουν κηρυχθεί διατηρητέα από το υπουργείο πολιτισμού, από τότε που υπουργός ήταν η συγχωρεμένη η Μελίνα.

Το πρωινό στο μέρος αυτό είναι ιερά μυσταγωγία. Πήγα στον φούρνο με τα πόδια και μέθυσα από την μυρωδιά των ανθισμένων αγγελικών και αγιοκλημάτων. Πήρα το τελειότερο ψωμί. Επέστρεψα σχεδόν τρέχοντας για να προλάβω να το φάω όσο είναι ζεστό. Τα κατάφερα. Ο παππούς ακόμα «το χει» αν του δώσεις ένα καλό κίνητρο… Η υπέροχη τραγανή κόρα και η ζεστή ψίχα παντρεύτηκαν με το κασέρι και την καπνιστή γαλοπούλα και αντάμειψαν τους κόπους μου.

Τώρα καθόμαστε εδώ και τα λέμε εδώ παρέα, χωνεύω για να μπορέσω να πλησιάσω στην θάλασσα. Αμφιβάλω εξαιρετικά για το ότι θα μπω μέσα. Είναι γνωστό ότι είμαι άνθρωπος συντηρητικός. Αν δεν έχουμε τον πρώτο νεκρό από τον καύσωνα δεν ξεθαρρεύω να μπω μέσα. Από μακριά και αγαπημένοι.


Καλημέρα και καλή φώτιση.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου