Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Άνθρωποι

Ζούμε τη ζωή μας φορώντας μάσκες. «Εδώ μέσα», εκεί έξω. Είναι όμως μερικές φορές που σα να βλέπεις ένα πρόσωπο, δυο μάτια που είναι ο βατήρας που σου επιτρέπουν να βουτήξεις βαθιά μέσα στην ψυχή του άλλου και να βγεις ανανεωμένος.

Δύο πρόσφατα, άσχετα μεταξύ τους, παραδείγματα. Το ένα δυσάρεστο, το άλλο ευχάριστο. Τα παραθέτω με χρονολογική σειρά (η οποία δεν έχει σημασία) αλλά κρατώντας και το καλό στο τέλος για να σας γλυκάνω (που έχει σημασία).

Είδα και ξαναείδα ένα ρεπορτάζ του Euronews για τον σεισμό της Μυτιλήνης. Μεταξύ άλλων, μιλούσε και ένας άνθρωπος που, όπως είπε, είδε το σπίτι το δικό του, της μητέρας του και της πεθεράς του να γκρεμίζονται από τον σεισμό. Τον ρώτησε η δημοσιογράφος, τι θα κάνουν τώρα. Κοίταξε την κάμερα, με τα μάτια βατήρα προς την ψυχή του και είπε το αυτονόητο αλλά με συγκίνησε ο τρόπος του «Θα προσπαθήσουμε να τα ξαναφτιάξουμε. Αφού οι άνθρωποι είναι καλά…». Χωρίς υπερβολές, χωρίς κραυγές, με καθαρή σκέψη, με ορθολογισμό,  με αξιοπρέπεια.

Τα κοινωνικά δίκτυα είναι γεμάτα από φωτογραφίες και από αποθεωτικά σχόλια που της συνοδεύουν. Έχω μια φίλη, φεϊσμπουκική, όχι κανονική, με την οποία δεν έχουμε οποιαδήποτε επαφή ή αλληλεπίδραση, πλην της ιντερνετικής «φιλίας».  Ανήκει στους ανθρώπους με έντονη κοινωνική ζωή και δραστηριότητα. Έχω πέσει επάνω και έχω προσπεράσει δεκάδες φωτογραφίες της από κοινωνικές εκδηλώσεις. Λαμπερά, πλατιά, πλαστικά, χαμόγελα, τέτοια που απαιτούν οι εκδηλώσεις αυτού του τύπου. Πρόσφατα είδα μια φωτογραφία της από μια οικογενειακή εκδήλωση (ή κάτι τέτοια για να μην γίνω πιο συγκεκριμένος και αδιάκριτος) και την είδα να χαμογελάει με όλο το είναι της. Πώς να σου περιγράψω ένα χαμόγελο ζεστό, ανθρώπινο που ξεκινούσε από τις φτέρνες και έφτανε στην τελευταία τούφα του μαλλιού εκεί ψηλά επάνω στο κεφάλι της, διαπερνώντας όλο το σώμα. Έλαμπε!

Είναι δύο εικόνες που έχω συνέχεια στο μυαλό μου τις τελευταίες ημέρες και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας. Καλημέρα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου