Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Χαρταετός

Νέος πατέρας, μικρών παιδιών και αποφασίζει να φτιάξει χαρταετό για την Καθαρά Δευτέρα. Έχει διαβάσει ότι είναι καλό για το family bonding. Άσχετος εντελώς αφού και ο δικός του πατέρας δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με το αντικείμενο αλλά ας όψεται το bonding.

Έχει στο μυαλό του μια εικόνα βγαλμένη από διηγήματα και αναγνωστικά της δεκαετίας του εξήντα και του εβδομήντα. Ψάχνει να βρει χαρτί λεπτό, κατάλληλο για το ντελικάτο εγχείρημα. Αυτό που έμοιαζε απλό, αποδεικνύεται δύσκολο. Κανένας δεν κάνει τέτοια πράγματα σήμερα. Δεν πτοείται και βρίσκει ένα σχετικά αξιοπρεπές, όπως του φάνηκε, υποκατάστατο. Διαλέγει με προσοχή τα χρώματα (αφού από αυτά, κάτι καταλάβαινε), παίρνει και παραπάνω για να καλύψει την πιθανότητα λάθους. Κόστος 5,20€.

Πρέπει τώρα να βρει καλάμια, αφού με σχισμένα καλάμια γίνεται ο φέρον οργανισμός του χαρταετού. Μια φορά και έναν καιρό αυτό ήταν εύκολο. Πήγαινες στο ρέμα στην γειτονιά και έκοβες όσα ήθελες. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο ζόρικα. Καταλήγει σε κατάστημα με είδη κήπου. Αγοράζει καλάμια μπαμπού, φερμένα από μέρη μακρινά και εξωτικά. Θα τα σχίσει, να τα κάνει στενά και επίπεδα όταν θα πάει σπίτι. Κόστος 4,90€.

Πρέπει να βρει αλευρόκολλα για να ενώσει τα χάρτινα κομμάτια μεταξύ τους. Σε όποιον το λέει γελάει. Συμβιβάζεται με το μπουκαλάκι της κόλλας, με την μύτη σαν παπί που χρησιμοποιούν τα παιδιά του νηπιαγωγείου για τις χειροτεχνίες. Κόστος 0,80€

Ψάχνει και βρίσκει κατάστημα με υλικά συσκευασίας και παίρνει δύο είδη σπάγκου. Όλα πρέπει να γίνουν στην εντέλεια με την μέγιστη δυνατή λεπτομέρεια. Κόστος και για τα δύο 1,80€.

Επιστρέφει σπίτι νικητής, στο κομμάτι της προετοιμασίας και εκεί αρχίζει ο εφιάλτης. Τα καλάμια δεν κόβονται σωστά. Ρίχνει ένα άσχημο κόψιμο στο χέρι με την φαλτσέτα και ο τόπος γεμίζει αίματα. Οι πρώτες αντιδράσεις από την κυρία του σπιτιού έρχονται και είναι έντονες. «Τι τα ήθελες τώρα αυτά ευλογημένε, πάνε στην γωνία και διάλεξε έναν αετό και άντε και του χρόνου». Δεν πτοείται και συνεχίζει. Για να πετύχει το bonding θέλει δουλειά πολύ.

Πάει να κόψει τα χαρτιά, που τόσο ωραία είχε συνδυάσει στο μυαλό του. Σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει, όχι όμως χωρίς αντιδράσεις καθώς γεμίζει τον τόπο σκουπίδια. Εδώ βοηθούν τα πιτσιρίκια τα οποία τα μαζεύουν, όπως όπως και σώζουν την κατάσταση.

Τα παιδιά χαίρονται αν και σιγά σιγά δείχνουν να βαριούνται. Έρχεται η ώρα για το κόλλημα. Πάρτι μεγάλο. Η επιφάνεια του τραπεζιού γεμίζει τρεγμένες κόλλες. Τα χαρτιά έχουν λερωθεί με σταγόνες της συγκολλητικής ουσίας και σκουπίζονται όπως όπως. Η μαμά κάνει ξανά την εμφάνιση της με νέο γύρο υποδείξεων και παρατηρήσεων που έχουν ως συμπέρασμα το ότι θα έπρεπε να είχε πάει να πάρει έτοιμο.

Φτιάχνει την ουρά που είναι μεγάλη, πολύχρωμη και πλουμιστή. Εδώ τα πήγε πολύ καλά χωρίς προβλήματα.

Έρχεται η ώρα να συναρμολογήσει τα επιμέρους τμήματα. Δένει από εδώ, κολλάει από εκεί, τραβάει παραπέρα και στο τέλος είναι έτοιμος. Τα παιδιά ξαναβρίσκουν το ενδιαφέρον τους και η μαμά έρχεται και έχει λίγο γλυκάνει. Ο χαρταετός ξεκουράζεται ξαπλωμένος επάνω στο τραπέζι. Φωτογραφίες, selfie, τα πάντα.

Τον κρατάει από το κέντρο του σκελετού και πάει να τον σηκώσει. Ακούγεται ένα εντυπωσιακό κρατς και ο χαρταετός διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. Αααα απογοήτευση.

Δεν λέει τίποτα. Φοράει το πανωφόρι και βγαίνει από το σπίτι. Κατευθύνεται στη γωνία όπου δίπλα σε ένα σταθμευμένο Honda βρίσκεται ο γνωστός κατασκευαστή – πωλητής χαρταετών. «Δώσε έναν μεγάλο πολύχρωμο μάστορα, και κοίτα να πετάει μόνος του ακόμα και χωρίς αέρα, γιατί είμαι ως εδώ». « Κανένα πρόβλημα. 3€ παρακαλώ και δώρο η καλούμπα να φτάσει στο τέρμα του ουρανού».

Πληρώνει, τον παίρνει  και ξεκινάει για το σπίτι. Στον δρόμο συναντάει τον γείτονα από τον επάνω όροφο. «Καλά εσύ δεν ήσουν που θα έφτιαχνες μόνος τον χαρταετό; Καλά σου το έλεγα ότι θα βαρεθείς». Το κοιτάει με το κουρασμένο βλέμμα του τρελού, που έχει βαρεθεί τα ηλεκτροσόκ. Χωρίς να απαντήσει του φοράει τον αετό κολάρο και επιστρέφει στον τύπο με το Honda να πάρει καινούριο.


Όμορφες Ελληνικές παραδόσεις. Καλή Σαρακοστή.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Νικήσατε

Συναντάω κάθε μέρα ελεύθερους επαγγελματίες, που μόνο ελεύθεροι δεν νιώθουν πλέον. Σύντομα δε θα είναι και επαγγελματίες.

Συναντάω επιχειρηματίες, που φοβούνται να επιχειρήσουν.

Βλέπω ανθρώπους που νιώθουν νικημένοι, από έναν, όπως αποδεικνύεται, ισχυρότερο εχθρό, την κυβέρνηση της πατρίδας τους.

«Θα την κλείσω την εταιρεία» μου έλεγε πριν από μερικές μέρες ένα πελάτης. «Σκέφτομαι να πάω στην Βουλγαρία ή την Κύπρο. Δεν έχει νόημα πια.»

Η κάμερα κάνει zoom out και βλέπεις τη μεγάλη εικόνα. Μια κυβέρνηση, που φαίνεται να είναι εντελώς ανοργάνωτη, αλλά μάλλον την παρεξηγήσαμε. Είναι πλέον σαφές ότι έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο και το εφαρμόζει απαρέγκλιτα.

Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα πρέπει να αφανιστεί. Ο επιχειρηματίας και ο ελεύθερος επαγγελματίας είναι εχθρός που πρέπει να νικηθεί.

Όσοι γλίτωσαν από την άγρια και εκτός λογικής φορολογία, θα νικηθούν με το νέο ασφαλιστικοφορολογικό. Όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν στα οκτώ χρόνια της κρίσης πρέπει να παταχθούν.

Αυτή την φορά τα κατάφεραν. Βλέπω ανθρώπινα ράκη τα οποία αδυνατούν να αντιδράσουν στον εφιάλτη του αφανισμού τους τον οποίο ζουν. Άνθρωποι δυνατοί, δημιουργικοί, με όραμα αφήνουν την τελευταία επαγγελματική τους πνοή κάτω από την μπότα του εχθρού.

Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης, συγχαρητήρια. Τα καταφέρατε. Εξοντώσατε ή εξοστρακίσατε την δημιουργική ραχοκοκαλιά της χώρας. Μπορείτε πλέον, δεν ξέρω για πόσο βέβαια, να ζήσετε το όνειρο σας για μια χώρα δημοσίων υπαλλήλων, πλήρως εξαρτημένων από την εξουσία του κόμματος. Ο μεγάλος ηγέτης θα μπορεί, για λίγο ακόμα, να κάνει «το κομμάτι του», ελεώντας τα θύματα της επιδοματικής πολιτικής του. Η κομματική νομενκλατούρα θα νέμεται τα αγαθά της εξουσίας.

Νικήσατε και χάσαμε. Τόσο απλά.


Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Οδηγίες για Βαλεντίνους

Φίλε αρσενικέ, μερικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζεις για να μην σε πιάσει αδιάβαστο ο Άγιος Βαλεντίνος (για τους φίλους Ντίνος) και γίνεις ρεζίλι στο κορίτσι.

Να θυμάσαι ότι «ο έρωτας είναι ο ασπασμός των αγγέλων στα άστρα». Δεν ξέρω τι σημαίνει ακριβώς αλλά όταν το αναφέρεις σε κοιτούν σαν χάνοι και κάνεις εντύπωση, οπότε καλό είναι να το μάθεις από έξω και να το λες.

Ο έρωτας, όταν γιορτάζει,  είναι πεινασμένος. Την ημέρα της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου πρέπει να κανονίσεις δείπνο σε εστιατόριο πολυτελείας με κεριά και αν γίνεται και βιολιά. Εδέσματα εκλεκτά και κρασιά ακριβά. Πιτόγυρα και τσίπουρα αποκλείονται δια ροπάλου. Delivery ξέχασε το. Μη με εκθέσεις παρακαλώ.

Ο έρωτας, όταν γιορτάζει, είναι λιχούδης και γλυκατζής. Επίσημο γλυκό της γιορτής η Lacta ή οποία έχει πάρει την αποκλειστικότητα της γιορτής. Κάτι ανάλογο με την Coca Cola και τα Χριστούγεννα. Κόκκινες τουρτίτσες σε  σχήμα καρδιάς, μπορεί να γίνουν αποδεκτές αλλά μια Lacta θα την φάτε πριν ή μετά. Δεν θέλω να έχουμε προβλήματα με τον χορηγό. Τον παρά του έδωσε.

Ο έρωτας, όταν γιορτάζει, θέλει ζουζουνιές και αγαπησιάρικο κιτς. Αρκουδάκια, σκυλάκια, γατάκια στις λούτρινες εκδοχές τους, θα αλλάξουν χέρια και θα δώσουν τον τόνο της ημέρας. «Αχ τι γλυκούλικο!». Για το επόμενο διάστημα θα λειτουργούν ως υποκατάστατο του άλλου μισού, κατά την απουσία του. Μετά από πιθανό χωρισμό θα δώσουν διέξοδο στην οργή.

Ο έρωτας, όταν γιορτάζει, είναι και kinky, δίνοντας υποσχέσεις για νύχτες μαγικές και ονειρεμένες. Εσώρουχα που πολλές φορές ξεπερνούν και την πιο καλπάζουσα  φαντασία, μαζί ερωτικά αξεσουάρ και ότι άλλο βάλει το μυαλό του ερωτύλου θα προσφερθούν ως δώρα αφήνοντας ελάχιστες απορίες ως προς τις προθέσεις για το τέλος της βραδιάς της πανήγυρης του αγίου.

Ο έρωτας, όταν γιορτάζει, θέλει και λουλουδάκια. Έλα φίλε, πρέπει να ξηλωθείς. Μια φορά τον χρόνο είναι. Διάλεξε τριαντάφυλλα στο κόκκινο του πάθους ή εξωτικά λουλούδια σε κουτάκια και περίτεχνες συσκευασίες. Πρόσφερε όμως ΚΑΙ λουλούδια. Δεν γίνεται χωρίς αυτά. Πώς να το κάνουμε. Μη μας περάσει και για ταγάρια.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Αν θέλεις να είσαι σωστός και να μην θυμώσει μαζί σου ούτε ο άγιος, ούτε το κορίτσι πρέπει να οργανωθείς καλά. Το όλον μπορεί να σου δημιουργήσει κάποια πρακτικά προβλήματα αλλά χαλάλι. Κλείσε τραπέζι στο εστιατόριο το καλό μαζί με μερικές δεκάδες άλλα ζευγάρια που πάνε για ρομάντζα με το στανιό. Πήγαινε να πάρεις το κορίτσι. Πρώτα δώσε το λουλούδι. Εκεί που θα πάει να μυρίσει και να το θαυμάσει, μοστράρισε το αρκουδάκι. Εκείνη θα κρατάει τα λουλούδια από τη μια μεριά και το αρκουδάκι από την άλλη. Πας καλά. Σίγουρα έχει κάνει check list με το τι περιμένει από εσένα και ήδη σου έχει βάλει τρία τικ. Δώσε τάχαμου δήθεν στα αστεία το kinky το σετάκι. Θα το πιάσει το υπονοούμενο. Ήδη τώρα έχει αρχίσει να ζορίζεται. Κρατάει λουλούδια, αρκουδάκι και βρακιά. Έχει έλθει η ώρα να δώσεις το τελειωτικό χτύπημα. Πρόσφερε και την Lacta και  έχεις καθαρίσει. Του χρόνου ίσως θα πρέπει να της πάρεις και κανένα καροτσάκι για να τα κουβαλάει αλλά για την ώρα πάτε στο restaurant και ο Θεός βοηθός.

Εγώ με την σοφία των άσπρων μαλλιών μου ότι μπορούσα έκανα. Τώρα εσύ και το νου σου ρεμάλι, ο άγιος δεν αστειεύεται.



Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Στρωματική τραπεζική

Στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, στα πρώτα μετεφηβικά μας χρόνια, ο μεγάλος σταρ των καλοκαιρινών διακοπών ήταν ο «Άνεμος». Εμείς ανακαλύπταμε τις Κυκλάδες, στις πρώτες διακοπές με την παρέα, και ο «Άνεμος» ένα παλιό, αλλά τότε πρόσφατα αναινισμένο, καράβι του Νομικού, ήταν το μέσο για να πάμε εκεί. Ξεκινούσε από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με τελικό προορισμό την Κρήτη, και ενδιάμεσες στάσεις Σκιάθο, Σκύρο, Τήνο, Μύκονο, Πάρο, Σαντορίνη.

Όλη η Θεσσαλονίκη επάνω σε ένα καράβι. Η αναχώρηση του, την ώρα του ηλιοβασιλέματος είχε κάτι από την έναρξη του Love Boat, χωρίς τον κάπτεν Στούμπινγκ, την Τζούλη και τον Άιζακ, δυστυχώς. Όλοι στο κατάστρωμα να χαιρετούν και να βγάζουν φωτογραφίες, με φιλμ Kodak, τριάντα έξι «στάσεων». Μόνο σερπαντίνες και κονφετί δεν πετούσαμε. Όλες οι φυλές του Ισραήλ και όλα τα ετερόκλητα είδη σε αυτή την περίεργη Κιβωτό. Το να βρεις εισιτήριο στις περιόδους αιχμής ήταν ένας άθλος. Η καμπίνα, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι σε εκείνη την ηλικία είχαμε τη δυνατότητα και τη διάθεση να την πληρώσουμε, ήταν όνειρο απατηλό. Βολευόμασταν λοιπόν στα περίφημα «αεροπορικά καθίσματα».

Για να εξασφαλίσεις θέση σε αυτά, έπρεπε να πας ώρες πριν και να δουλέψεις με στρατηγικό σχέδιο και σύστημα, διαφορετικά θα την έβγαζες στο κατάστρωμα, όπου τα πράγματα, ιδίως την νύχτα, ήταν ζόρικα. «Έπιανες» λοιπόν την θέση και δεν την άφηνες με τίποτα. Αν ήθελες να βγεις έξω ή να πας μια βόλτα να ξεπιαστείς, έπρεπε να αφήσεις φύλακα στη θέση σου. Οι πιο τολμηροί ή και οι λιγότερο έμπειροι μπορεί να το διακινδύνευαν.

Σε μια από τις πάρα πολλές καταβάσεις μας στην Πάρο, με το καράβι της καρδιάς μας, είχαμε στις διπλανές θέσεις μια παρέα φοιτητών και ακριβώς από δίπλα, μια παρέα από κυράδες σε ηλικίες που τότε τις βλέπαμε προχωρημένες και σήμερα τις λέμε «τα κορίτσια»… Οι πρώτοι πήγαιναν Κρήτη, με σακίδια κιθάρες και το απαραίτητο τάβλι, και οι δεύτερες στην Τήνο. «Θρησκευτικός τουρισμός», που λένε σήμερα.

Κάποια στιγμή σηκώνονται «τα κορίτσια» να πάνε μια βόλτα. Λόγω προφανούς ελλείψεως εμπειρίας αποφασίζουν να πάνε όλες μαζί εγκαταλείποντας τις θέσεις και τις αποσκευές τους. Όλες τις αποσκευές; Όχι βέβαια. Ρωτάει λοιπόν μια από αυτές, με στυλ όλο υπονοούμενο:
- Πήραμε και τηηηην … τσάντα;

Με το που το ακούει ένας από τους φοιτητές σκάει στα γέλια. Με χαρούμενη διάθεση,  τους λέει ότι όταν πηγαίνουν εκδρομή βάζουν όλα τα πολύτιμα πράγματα, χρήματα, κοσμήματα, φωτογραφικές μηχανές σε μια τσάντα. Αυτή φροντίζουν να την έχουν πάντα μαζί τους, κρατώντας την, εκ περιτροπής. Για να μην «καρφώνονται», όπως οι προσκυνήτριες της Τήνου, της έχουν δώσει και όνομα. Η «κυρά Λένη». Ρωτάνε λοιπόν. «Ρε παιδιά η κυρά Λένη είναι μαζί μας;». «Την κυρά Λένη και τα μάτια σας».

Θυμήθηκα αυτή την παλιά ιστορία, με αφορμή τον «εκρηκτικό τουρισμό» που οργανώνεται την Κυριακή στο Κορδελιό. Με την «στρωματική τραπεζική» να ανθεί στην χώρα μας, στα χρόνια του μνημονίου, φαντάζομαι πόσες «κυρά Λένες» θα βγουν βόλτα στους δρόμους της περιοχής.


Φοβάμαι να σκεφτώ πόσοι κλέφτες και λωποδύτες θα έχουν κάνει σχέδια γι αυτές. Ελπίζω να κάνω λάθος. Καλημέρα.  

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Εκτός προγράμματος

Ξύπνησε αξημέρωτα. Από τις λίγες φορές που χρειάστηκε να χτυπήσει το ξυπνητήρι. Το βιολογικό ρολόι, κατά πώς λένε, τον ξυπνάει κάθε μέρα ακριβώς ένα λεπτό πριν να χτυπήσει ο εχθρός του ύπνου. Σήμερα όμως πρέπει να ξυπνήσει δύο ώρες νωρίτερα και έτσι χρειάστηκε τις υπηρεσίες του.
Όταν βγαίνεις από τον πρόγραμμα, νιώθεις σαν το ψάρι έξω από το νερό. Κάνεις τα ίδια πράγματα αλλά οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί, όπως διαφορετικοί είναι οι ήχοι, τα χρώματα και το φως που σε περιβάλει.

Ετοιμάστηκε βιαστικά ρίχνοντας κάθε τόσο κλεφτές αγχωμένες ματιές στο ρολόι. Όπως πάντα ήταν μπροστά από το πρόγραμμα αλλά του άρεσε να έχει τον έλεγχο. Η πτήση του ακόμα αργούσε αλλά δεν ήθελε να τρέχει. Έκλεισε προσεκτικά την πόρτα προσπαθώντας να μην ξυπνήσει τους υπόλοιπους που είχαν αρκετό ύπνο ακόμα μπροστά τους.

Βγήκε στον δρόμο. Σκοτάδι πίσσα, κρύο και υγρασία. Τα αυτοκίνητα όλα νοτισμένα και το οδόστρωμα σαν σφουγγαρισμένο. Γύρισε το κλειδί στη μηχανή και ο αέρας από το καλοριφέρ άρχισε να βγαίνει κρύος. Τον έκλεισε βιαστικά και ξεκίνησε.

Κίνηση ελάχιστη. Το φανάρι στο βάθος έγινε πράσινο και ήταν σα να φώναζε από μακριά ένα μοναχικό πελάτη, για να το προτιμήσει. Του έκανε το χατίρι… Στην στάση μια κοπέλα, με μακρύ μπλε παλτό, κάπνιζε και περίμενε μέσα στο κρύο. Είδα από μακριά το λεωφορείο να έρχεται και έσβησε το τσιγάρο βιαστικά πατώντας το με το παπούτσι και σήκωσε το χέρι για να την δει ο οδηγός.
Ένα φορτηγό ψυγείο άφηνε ένα πλαστικό τελάρο με γάλατα, έξω από το μπουγατσατσίδικο που ακόμα ήταν σκοτεινό. Πάντα αναρωτιόμουν πώς δεν φοβούνται μην τους κλέψουν. Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι αλλά θα μπορούσε να πίνει και το γάλα του άλλου..

Το προσπέρασε ένα ταξί. Είχε ανοιχτό το φως της καμπίνας και ο οδηγός κάπνιζε. Μάλλον τον είχε πιάσει νύστα, κοντά στο τέλος της βάρδιας, και το πάλευε να αντέξει. Οδηγούσε δίπλα στο πεζοδρόμιο σκανάροντας για υποψήφιους πελάτες.

Βγήκε στον δρόμο της Γεωργικής Σχολής. Ομίχλη και ακόμα περισσότερη υγρασία. Τα κίτρινα ψηλά φώτα έμοιαζαν με τεράστιες ντουζιέρες που έπλεναν τη νύχτα με το φως τους. Προχώρησε παρακάτω. Τα φώτα του δρόμου εδώ, όλα καμένα.  Η πράσινη φωτεινή επιγραφή ενός βενζινάδικου, αναβόσβηνε διαφημίζοντας την τιμή της βενζίνης. Έτσι όπως ήταν σχεδόν μέσα στον σκοτεινό δρόμο ήταν σα να αιωρούνταν στον κενό. Η εφαρμογή των νόμων, για την προστασία των οδηγών, ήταν ένα ανέκδοτο στην Ελλάδα.

Στο φανάρι του ΙΚΕΑ, σήμανση για παράκαμψη. Οι αγρότες είχαν παρκάρει τα τρακτέρ τους και έκλειναν τον δρόμο. Εκείνοι φυσικά κοιμόντουσαν στα ζεστά κρεβατάκια τους. Μια κλούβα των ΜΑΤ ξενυχτούσε εκεί. Στην μισοφωτισμένη καμπίνα, έβλεπα μέσα από τα ιδρωμένα τζάμια κρεμασμένα κράνη και πανωφόρια. Η επανάσταση κοιμάται και η εξουσία ξαγρυπνά.

Σλάλομ σε σκοτεινά δρομάκια μέχρι να βγει στον δρόμο της Χαλκιδικής. Αρκετή κινητικότητα για την ώρα. Στην διασταύρωση του αεροδρομίου νέα κλούβα με ιδρωμένα τζάμια και κρεμασμένα γκλομπ και κράνη. Πέρασε βρίζοντας. Ένιωσε συμπόνια για τους ανθρώπους που έκλεβαν τσομπάνικους ύπνους σε καθίσματα λεωφορείων, φυλώντας τα τρακτέρ βολεμένων επαναστατών της πορδής που κοιμόταν στο ζεστό κρεβατάκι τους και η τύχη δούλευε για την πάρτη τους.

Τελικά ακόμα και έτσι είχε φτάσει αρκετά νωρίς. Δεν πειράζει, το wifi να είναι καλά και θα μοιραστεί την εμπειρία με τους φίλους του.

Καλημέρα.


Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Η μπουγάτσα της Κυριακής

Κυριακή πρωί και σχόλη να ήταν η βδομάδα όλη. Εμένα μου λες;  Οικογενειακές υποχρεώσεις και ξύπνημα, την ίδια ώρα και νωρίτερα από τις καθημερινές. Άντε τρεχάτε ποδαράκια μου (και ροδίτσες μου) να μεταφέρουμε τους εκλεκτούς επιβάτες. Και τώρα τι;

Απλά πράγματα. Το πρωινό της Κυριακής θέλει μπουγάτσα. Πας στο μπουγατσατζίδικο που σου αρέσει και βλέπεις την ζεστή βιτρίνα με του Αβραάμ και του Ισαάκ τα αγαθά. Δεν λοξοδρομείς.

-       - Μπουγάτσα κρέμα, αδελλλφέ.

Αρχίζει η τελετουργία. Παίρνει το φοβερό μπαλταδάκι και ξεχωρίζει το κομμάτι που θα κόψει. Το μεταφέρει μπροστά του. Με κίνηση τύπου χεριού Καραγκιόζη κόβει αχνιστά κυβάκια. Χρησιμοποιεί το μπαλταδάκι ως φτυάρι και βάζει τον λαχταριστό σωρό επάνω στη ζυγαριά. Κόβει λίγο ακόμα και συμπληρώνει. Ούτε να αδικήσει ούτε να αδικηθεί.

-         -  Άχνη κανέλα να βάλω;
-         -  Βάλε

Τα τυλίγει με μια κίνηση μονοκονδυλιά που θα τρέλαινε όλους τους Γιαπωνέζους οριγκαμιτσήδες του κόσμου. Στο βάζει στο σακουλάκι, πληρώνεις και φεύγεις. Το αυτοκίνητο μοσχοβολάει ζεστή βανίλια και μείγμα ζάχαρης και κανέλας. Αν πάρεις την μπουγάτσα πακέτο χάνεις το τραγανό του φύλλου αλλά κερδίζεις τα κομματάκια της ζάχαρης που καραμελοκρυσταλώνουν μαζί με την κανέλα και τα ανακαλύπτεις μόλις ανοίγεις το αχνιστό πακέτο στο σπίτι. Προσοχή η μπουγάτσα τρώγεται με μικρό πιρουνάκι, σε μικρό πιατάκι.

Για το τέλειο pairing (ουαου) φτιάξε και ζεστό καφέ με γάλα ή άνοιξε ένα κακάο γαλατάκι σαν μικρό παιδάκι.

Κλείσε τα μάτια και απόλαυσε. Δεν περιγράφω άλλο!

Καλημέρα και καλή Κυριακή.



Σώσε τον Δανό

Τα χιόνια λιώσανε, η θερμοκρασία ανέβηκε, οι καυστήρες στο ON και πάλι, ζεστό κρύο-κρύο νερό, όλα δουλεύουν στην εντέλεια. Μέχρι και οι αλατιέρες του δήμου Θεσσαλονίκης ξεπάγωσαν και είναι πλέον ετοιμοπόλεμες αν τις χρειαστούμε Αύγουστο μήνα, να φτιάξουμε γαύρο μαρινάτο που συνοδεύει ωραία το ουζάκι.

Εμείς έχουμε αρχίσει τις προετοιμασίες για το καλοκαίρι, γιατί όπως είναι γνωστό ο Φλεβάρης και αν Φλεβίσει (ότι και αν σημαίνει αυτό) καλοκαίρι θα μυρίσει. Και φέτος το καλοκαίρι δεν πρέπει να έχει την μυρωδιά του καμένου Δανού.

Πήρα στα σοβαρά την ευγενική παράκληση του Δανού φίλου, στο γνωστό βίντεο που σε Ελληνικά Ζακ Ρογκ και Ζισκάρ Ντ Εστεν, μας ζήτησε να προφυλάξουμε τους συμπατριώτες του. Οργανωνόμαστε λοιπόν. Δεν είναι νωρίς.

Στα αεροδρόμια, στα χερσαία αλλά και στα θαλάσσια σύνορα οι Δανοί που θα εισέρχονται στην χώρα, θα δέχονται ειδική σήμανση τύπου σκουλαρίκι στο δεξί αυτί,  με την ένδειξη «Caution! Flammable Danish Citizen».

Ειδικά συνεργεία εθελοντών θα ψεκάζουν, τους φέροντες την ειδική σήμανση, με αντιηλιακό με δείκτη προστασίας 150. Δηλαδή με χλωρίνη.  Στόχος είναι, ο Δανός να φεύγει από την χώρα λευκότερος από ότι ήλθε. Αν βέβαια αυτό είναι ποτέ δυνατό.

Το ανήλιαγο κελί της Ελένης από το Κωσταλέξι ανακηρύσσεται ως νούμερο ένα resort για Δανούς ενώ υπάρχει σχέδιο να τους νοικιάσουν ράντζα στις σήραγγες του μετρό της Θεσσαλονίκης, που ως γνωστό είναι και το πιο σύγχρονο της Ευρώπης.  Από αρχαία θα πρέπει να αρκεστούν σε αυτά του σταθμού Βενιζέλου και της Ακρόπολης στην Αθήνα.

Προληπτικώς, απαγορεύεται αυστηρά «επί ποινή απελάσεως από την χώρα» σε όλους τους Δανούς που επισκέπτονται την Ελλάδα, να διαβάζουν τη εφημερίδα SUN, να επισκέπτονται τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ με τον ήλιο τον πράσινο, να καταναλώνουν ηλιόσπορους, να τηγανίζουν σε ηλιέλαιο ενώ λόγω διεθνούς συνωνυμίας απαγορεύεται και η επίσκεψη της Χαλκιδικής, που ΣΑΝ αυτή δεν έχει.

Στα πλαίσια της μεγάλης εθνικής προσπάθειας, ανασυντάσσονται ομάδες «τεντιμπόιδων» της δεκαετίας του εβδομήντα, που παρά την προχωρημένη πλέον ηλικία τους, θα αναλάβουν το προληπτικό γιαούρτωμα των ευαίσθητων Δανών.

Έχει ληφθεί ειδική μέριμνα για όσους Δανούς δεν μπορέσουμε να προστατεύσουμε και μας καούν. Κούρα με μέλι βασισμένη στην παλιά παροιμία «να σε κάψω Δανέ μου, να σε αλείψω μέλι». Προτεραιότητα θα δοθεί στους Δανούς με το όνομα Jan.

Και θυμηθείτε όχι Δανοί, όχι Νορβηγοί σε θάλασσες και σε ακτές.








Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Σήκω εσύ να κάτσω εγώ.

Ξυπνάω το πρωί με καλή διάθεση. Ξεκινώ νωρίς νωρίς γιατί είναι μέρες με μεγάλη πίεση στη δουλειά. Κάνω το λάθος να ανοίξω το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Ακούω γνωστό παλιό ραδιοφωνιτζή της πόλης να παίζει αποσπάσματα από τους «διαξιφισμούς» του Τσίπρα με τον Μητσοτάκη στην βουλή. Αρχίζει να μου ανεβαίνει η πίεση. Κοκοράκια ξεκατινιάζονται για το ποιος είναι ο πιο διεφθαρμένος και ποιος ο πιο άχρηστος. Ο κόσμος χάνεται και τα παλικάρια πιαστήκαν μαλλί με μαλλί για την μπουγάδα που έτρεξε νερά και λέρωσε τα απλωμένα της γειτόνισσάς της «παστρικιάς». Κύριε Τσίπρα – Κύριε Μητσοτάκη αυτά είναι τα δικά σας προβλήματα, όχι τα δικά μας.

Εμείς βλέπουμε για μια ακόμα φορά ότι έχουμε μια κυβέρνηση η οποία μετά από δύο χρόνια στην εξουσία έχει καταφέρει να τα σκατώσει σε κάθε, μα κάθε, τομέα με τον οποία ασχολήθηκε. Βλέπουμε και μια αντιπολίτευση που πετάει αετό και περιμένει να έλθει η ώρα της στην επετηρίδα να διοριστεί στη θέση των προηγούμενων. Σήκω Αλέξη σκερβελέ να κάτσω εγώ αγόρι κυριλέ…

Τι νέα από την αξιολόγηση; Α ναι, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Θύμωσε και ο Euclides και άρχισε να τα χώνει προς κάθε κατεύθυνση σε Greeklish. Αμολήσανε και κάτι καλόπαιδα να μας δείξουν τον όμορφο τον δρόμο τον ανθοστολισμένο προς την δραχμή. Μας κοιτάει ο χάρος και του τρέχουνε τα σάλια.

Άνθη, φυτά και ζαρζαβατικά κριμένα κάτω από την γη μέχρι να μεγαλώσουν και να τα μαζέψει το χέρι του αγρότη. Για την ώρα, το χέρι του, κρατάει πανό και κοπανάει την πόρτα της έκθεσης για να μπουκάρει μέσα να κάνει επανάσταση. Γιατί ο αγρότης έχει δίκιο, ότι και να γίνει και θα το διεκδικήσει και όλοι οι άλλοι ας πάμε να πνιγούμε. Έχει το δικαίωμα να κλείνει τους δρόμους και να νεκρώνει την χώρα. Έχει το δικαίωμα να πολεμάει τις προσπάθειες, ακόμα και των ανθρώπων του κλάδου του, να ορθοποδήσουν. Έκθεση εσείς, συγκέντρωση και επεισόδια εμείς. Όχι για πολύ. Μέχρι να αρχίσουν οι δουλειές και να σταματήσουμε τις επαναστατικές διακοπές.

Στην Θεσσαλονίκη ε-ε-ε-έρχεται το μετρό. Μα σε δύο, μα σε τρία χρόνια το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές και εμείς θα μπούμε μέσα να πάμε από το Ντεπώ στον Βαρδάρη. Μαθαίνω ότι θα κάνει παρέα και με καραβάκια που θα κάνουν πλίτσι πλίτσι στον Θερμαϊκό, με ταμ, με αστικά λεωφορεία αγνού παρθένου αριστερού ΟΑΣΘ, ακόμα και με κανένα τελεφερίκ για τα ορεινά της πόλης.

Αυτά εδώ, σε μας που ζούμε στην κοσμάρα μας. Παραδίπλα ο γείτονας παλεύει να μας αποδείξει ότι ο κακός ο χρόνος περνάει κάποτε, ο κακός ο γείτονας ποτέ. Πιο πέρα ο Τραμπ τραμπαλίζεται και βρίσκει κάθε μέρα με κάποιον να τα βάλει. Δεν είναι ένας νταλκάς, έτσι πώς είμαστε κλεισμένοι στον κόσμο μας, θα αρχίσουν τον Τρίτο τον καλό και δεν θα τον πάρουμε χαμπάρι… Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και να μην είναι και εντελώς κακό αυτό.

Άντε Κεμαλάκο. Άντε αγόρι μου. Πάμε για ύπνο. Ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ…

Καληνύχτα.