Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Παρακαλώ σταματήστε τη γη να κατέβω. Ζαλίστηκα.

Τι ανακατωσούρα είναι αυτή; Τι κουρνιαχτός;

Ο Τραμπ μπήκε με γκολ από τα αποδυτήρια, που λένε και στο ποδόσφαιρο. Εξανεμίζονται οι ελπίδες, που κάποιοι αφελείς, μέσα σε αυτούς και εγώ, είχαμε  ότι θα ήταν σαν το δικό μας σούργελο που κάνει ακριβώς τα αντίθετα από όσα υποσχόταν προεκλογικά. Αυτός φαίνεται ότι όσα έλεγε τα πίστευε και έχει σκοπό να τα εφαρμόσει. Με φοβίζει πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο φαίνεται να παίζει το παιχνίδι του. Με πάγωσε η έκφραση του προσώπου του, όταν έλεγε εκείνο το «from now on, it will be America first».

Οι Εγγλέζοι αποφάσισαν να φύγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία βέβαια ουδέποτε ήταν μέσα με την ψυχή τους. Τώρα ψάχνουν τον τρόπο για να έχουν ένα χρυσό διαζύγιο, και την ελευθερία και την περιουσία.  Η ΕΕ είναι ένα κουστουμάκι που ο καθένας το θέλει στα μέτρα του. Για την ώρα, στους μόνους που φαίνεται να ταιριάζει γάντι είναι οι Γερμανοί. Λογικό είναι. Αυτοί πήραν τα μέτρα, αυτοί το έραψαν.  Όλοι οι άλλοι μοιάζουμε σαν τους φτωχούς συγγενείς που φορούν αποφόρια φτιαγμένα σε λάθος διαστάσεις με μια μόδα που δεν ταιριάζει στον τόπο μας.

Από την άλλη μεριά ποιες είναι οι προοπτικές της Ελλάδας έξω από αυτήν την προβληματική εταιρεία; Όποιος έχει ταξιδέψει, δουλέψει, σπουδάσει μέσα στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν, ως πολίτης της, σίγουρα έχει καταλάβει τα προφανή οφέλη αυτής της συνεργασίας. Φταίνε μόνο οι πλούσιοι συγγενείς που επιβάλουν τις αποφάσεις τους ή και οι φτωχοί που για χρόνια πολλά τους θεωρούσαν και τους θεωρούν χαζούς και άρα εύκολα θύματα. Από τα ΜΟΠ, τα «πακέτα» και τα ΕΣΠΑ, μέχρι την «δημιουργική ασάφεια» του ανεκδιήγητου Βαρουφάκη, δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να θεωρούμε όλους τους άλλους πλην του εαυτού μας, χαζούς και να προσπαθούμε να τους κοροϊδέψουμε.

Οι γείτονες μας, οι Τούρκοι, βρίσκονται σε παροξυσμό. Η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας, η λογική και η τρέλα του σουλτάνου, ψάχνουν να βρουν τρόπο να εκτονωθούν προς τα έξω. Ποιος θα είναι ο τυχερός άραγε; Από την άλλη μεριά πρόκειται για μια τεράστια αγορά αλλά και έναν τοπικό Βελιγκέκα που κανένας από τους μεγάλους δεν θέλει να κακοκαρδίσει.

Οι Ρώσσοι πότε Βούδας πότε Κούδας. Οικονομία σμπαράλια και μια αρκούδα που δεν ξέρεις πότε είναι πραγματικά θυμωμένη και πότε κάνει νάζια. Η παρουσία του Τραμπ στην άλλη μεριά της σκακιέρας φαίνεται να τους βολεύει καθώς τους δίνει ένα ρόλο που φαινόταν να έχουν χάσει.

Ποια είναι άραγε η θέση της Ελλάδας σε αυτό το παιχνίδι; Κάποιοι θλιβεροί μικροί Καίσαρες ονειρεύονταν ότι θα χτυπούσαν νταούλια και ο κόσμο θα χόρευε στον ρυθμό τους. Σκέφτονταν ότι θα αλλάξουν την Ευρώπη και θα την κάνουν σαν τα μούτρα τους. Τόσο έφτανε το μυαλό τους και φυσικά το μυαλό όσων τους ψήφισαν, πιστεύοντας τους. Σήμερα έχουν ρίξει το καράβι στα βράχια και γεμίζουν τις τσέπες τους με τα ασημικά της πρώτης θέσης πριν πηδήξουν στις βάρκες που ετοιμάζουν μόνο για τον εαυτό τους. Δύσκολα τα πράγμα για τους υπολοίπους.

Παρακαλώ σταματήστε τη γη να κατέβω. Ζαλίστηκα.
   


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Όντα μικρά ζωγραφιστά μες τον καθρέφτη

Άνοιξε τα μάτια του. Το φως τον τύφλωσε. Πού βρισκόταν; Το κεφάλι του γύριζε. Ένιωσε ένα τσίμπημα και ένα πόνο στο χέρι. Πετάχτηκε. Βελόνα. Ορός. Μα τι είχε γίνει; Δίπλα του ένα αρχαίο μόνιτορ. Μπιπ , μπιπ και μια οθόνη που φώτισε με τον πράσινο φως της τον απέναντι τοίχο που ήταν βαμμένος μέχρι την μέση με πράσινη γυαλιστερή λαδομπογιά. Έξω από το παράθυρο σκοτάδι.

Μια παλιά τηλεόραση δεκατεσσάρων ιντσών, έφερνε προς τα μπρος επικίνδυνα, στερεωμένη άτσαλα σε μια βάση τοίχου. Έπαιζε ειδήσεις χωρίς φωνή. Τέτοιες ποια έβλεπες σε κάτι ξεχασμένα καφενεία στα χωριά και στα νοσοκομεία. Άντε και σε κανένα δωμάτιο ξενοδοχείου τρίτης διαλογής.
Γύρισε τα μάτια του και ζαλίστηκε λίγο. Το φως στην οροφή του δωματίου ήταν σβηστό και έφεγγε μόνο η μπάρα του φθορισμού στο δοκάρι με τα κουμπάκια πάνω από το κεφάλι του. Είχε διαβάσει ότι το φως του φθορισμού σου δίνει ακριβώς το χώμα που θα έχεις την ημέρα που θα αποχωρήσεις από τον μάταιο τούτο κόσμο. Χαμογέλασε, σχεδόν γέλασε. Μυστήριο πράγμα το μυαλό και οι συνειρμοί του.   

Έψαξε το τηλεχειριστήριο. Το βρήκε ακριβώς δίπλα στην παλάμη του, πάνω από την παλιά λεπτή κουβερτούλα. Φαίνεται ότι τον είχε πάρει ο ύπνος καθώς το κρατούσε. Ήταν μόνος στο δωμάτιο, μπορούσε να ανοίξει την φωνή, χωρίς να ενοχλήσει. Την άνοιξε. Ο εκφωνητής της κρατικής τηλεόρασης εξηγούσε τα καλά που είχε φέρει στην χώρα η κυβέρνηση που σήμερα γιόρταζε δύο χρόνια στην εξουσία. Κάποια άλλη στιγμή θα θύμωνε με την κατά πρόσωπο κοροϊδία. Ένα θλιβερό λαϊκίστικό μόρφωμα, τσαρλατάνων νέμονταν την εξουσία κοροϊδεύοντας τον λαό που είχε εναποθέσει επάνω του τις ελπίδες του, αφού είχε χάσει κάθε ελπίδα από οποιαδήποτε άλλη μεριά. Στην παρούσα κατάσταση του, δεν είχε την δύναμη, ούτε την διάθεση να θυμώσει.

Οι γιατροί, με πενιχρά μέσα, πολεμούσαν με αυταπάρνηση για να τον σώσουν. Πήγαιναν όμως στα τυφλά. Δυσκολεύτηκαν πολύ να βρουν τι είχε. Μια σπάνια πάθηση η οποία στην βιβλιογραφία αναφερόταν σε μια μικρή παράγραφο, με την επισήμανση ότι αφορούσε μόνο κάποιες χώρες της Αφρικής και πλέον ήταν υπό εξαφάνιση. Για καλή του τύχη (περίεργο να μιλάει για τύχη στην κατάσταση του), επικεφαλής της ομάδας των γιατρών της κλινικής, ήταν ο άνθρωπος που είχε γράψει το βιβλίο την εποχή που υπηρετούσε ως εθελοντής σε ομάδες γιατρών του ΟΗΕ στην μαύρη ήπειρο. Λίγο πριν την συνταξιοδότηση του πλέον, είχε τους δικούς του ρυθμούς και την πολυτέλεια να παρατηρεί και να σκέφτεται χωρίς να επείγεται. Αναγνώρισε τα συμπτώματα, έψαξε τις αρχαίες σημειώσεις του και έκανε την διάγνωση. Ο συνδυασμός των αποτελεσμάτων κάποιων απλών εξετάσεων, επιβεβαίωσε την γνωμάτευση του και τώρα προσπαθούσε να πολεμήσει την αρρώστια, όπως έκανε και πριν από σαράντα χρόνια, εκεί κάτω.

Δεν ήξερε αν ο γέρος γιατρός θα τα κατάφερνε. Η γνωμάτευση τον είχε γεμίσει με ελπίδα. Στην ζωή του μπήκε μια ασθένεια με ένα όνομα που παρέπεμπε σε φαγητό εστιατορίου με έθνικ κουζίνα.  Τουλάχιστον ήξεραν πια με ποιόν πολεμούσαν. Το σίγουρο είναι ότι πλέον έβλεπε την ζωή, την όποια ζωή που του έμενε, με άλλο μάτι. Οι παλιάτσοι που κορόιδευαν τον κόσμο είχαν πάρει την θέση και το μέγεθος που τους ταίριαζε και  είχαν γίνει ένα με το πάτωμα. Τα προβλήματα της καθημερινότητας, που τόσο τον βασάνιζαν τα τελευταία χρόνια, φαινόταν ασήμαντα.

Ένιωσε πολύ κουρασμένος. Έκλεισε τα μάτια και ευχήθηκε, τα προβλήματα και οι παλιάτσοι να ξαναγίνονταν σημαντικά και να είχαν με μιας εξαφανιστεί όλα τα άλλα.




Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Κλείσε με αγρότη μου να αγιάσω

Άντε αγρότη μου, πάμε να παλέψουμε για τα δίκια και τα άδικα του κλάδου. Τώρα που μας τέλειωσαν οι εργάτες, νόμος είναι το δίκιο του αγρότη. Το δίκιο το δικό σου. Άντε, μην αργείς, ήλθε η ώρα της επανάστασης. Δες το ημερολόγιο, είναι Ιανουάριος και σε λίγο έρχεται ο Φεβρουάριος, είναι η εποχή που κάθε χρόνο την επανάσταση την πιάνει ακράτεια και δεν περιμένετε με τίποτα. Έλα, άντε ανέβα στο τρακτέρ σου και πάμε να πάρουμε τις πόλεις, τα χωριά, την εθνική οδό. Όχι το κανονικό το τρακτέρ, με τα πολλά άλογα και το GPS, που οργώνει μόνο του. Το άλλο, που σου έχει μείνει από τον πατέρα σου, και το κρατάς με νύχια και με δόντια για τα μπλόκα. Μετά από το πάθημα επί Σημίτη, με τα σκασμένα λάστιχα, το μπλόκο δεν είναι πασαρέλα για καινούργιο John Deere. Τα σαπάκια και πολύ τους είναι. Επανάσταση, επανάσταση αλλά μην το παρακάνουμε.  Να δούμε ποιόν θα χώσουμε να φέρει το καλό του, για να ανέβει επάνω ο δημοσιογράφος να κάνει το λινκ. Μην μας περάσουν και για τίποτα πεταμένους, στο συντονιστικό.

Ήταν και εκείνες οι επιδοτήσεις που έγιναν cayenne, μάρκες στο casino και γούστα με τα κορίτσια που ήλθαν από το παραπέτασμα. Όλα τα κιλά όλα τα λεφτά. Άνοιγες την χωματερή, την γέμιζες με ροδάκινα και φούσκωνε ο λογαριασμός στην τράπεζα. Τώρα τα πράγματα αλλάξανε. Ο αγρότης, λέει, είναι η μόνη μας ελπίδα, γιατί είναι ο μόνος που παράγει και όλοι οι άλλοι εμείς είμαστε χαμένα κορμιά που περιμένουμε από ελόγου του να μας ταΐσει.

Θυμώνει ο νταλικατζής που του κλείνει τους δρόμους ο αγρότης, που θύμωνε όταν του έκλεινε τους δρόμους ο νταλικατζής. Το Ελληνικό παράδοξο, γιατρέ μου.

Έχει δίκιο ο αγρότης που κλείνει τους δρόμους ή άδικο; Η απάντηση είναι απλή. Εξαρτάται αν είσαι κυβέρνηση ή αντιπολίτευση. Η χθεσινή αντιπολίτευση και σημερινή κυβέρνηση, ήταν ανεβασμένη επάνω στα τρακτέρ και έβγαζε πύρινους λόγους. Σήμερα δεν βρίσκει λόγο για να γίνονται τέτοιες κινητοποιήσεις. Την σημερινή αντιπολίτευση, δεν την κόβω να γίνεται κυβέρνηση. Με δηλώσεις για «τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου και την ανάγκη της ανεμπόδιστης λειτουργίας της οικονομικής ζωής του τόπου», δεν θα δει κυβέρνηση στον αιώνα τον άπαντα. Στην Ελλάδα είμαστε Κυριάκο, εσύ πίνεις εσπρέσο με κουλουράκι και αυτοί τσίπουρα με παντσέτες. Εδώ, αν δεν χαϊδέψεις αυτιά, δεν βλέπεις εξουσία. Κοίτα να μαθαίνεις από τους παλιότερους γιατί δε θα σου φύγει η απορία από το βλέμμα…

Άντε αδέλφια να το τσουλήσουμε μέχρι την άνοιξη, που φτιάχνει ο καιρός, ανοίγουν οι γεωργικές δουλειές και περνάει και η επανάσταση σαν τον συνάχι του χειμώνα. Και του χρόνου πάλι γεροί να είμαστε. Στο μεσοδιάστημα καμαρώστε τους συνδικαλιστές που δηλώνουν, όπως και όλοι οι συνάδελφοι τους σε άλλους κλάδους, ότι ο κόσμος που ταλαιπωρούν είναι μαζί τους. Τα «γαλλικά» που τους φωνάζουν μάλλον  είναι δάκτυλος του Ορλάντ…

Κλείσε με αγρότη μου να αγιάσω.




Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Νέος πρόεδρος στις ΗΠΑ

OK κατάλαβα. Ο Ομπάμα ήταν υπέροχος. Η Ελλάδα ωφελήθηκε τα μέγιστα από την προεδρία του και τώρα μας έχει πιάσει πόνος που φεύγει. Και να οι 10 στιγμές του προέδρου. Και να ο πρόεδρος να παίζει με παιδάκια, σκυλάκια και γατάκια. Και να τα αντίο πρόεδρε και τα βαλσάκια με την Μισέλ.

Μήπως δίνεις πολύ σημασία στο περιτύλιγμα και στην αναμφισβήτητη επικοινωνιακή δεινότητα αυτού του ανθρώπου; Ως Έλληνας άλλωστε, έχει πικρή εμπειρία από τα επικοινωνιακά αστέρια.

Υποθέτω, βέβαια, ότι αν είναι να κάνει, αυτά που συνήθως κάνει ένας Αμερικανός πρόεδρος, κυρίως στις αδύναμες χώρες, ίσως είναι καλύτερα να τα σερβίρει όμορφα…  

Κάποιοι λένε ότι ο Τραμπ είναι ένας επικίνδυνος παλιάτσος και η ανάδειξη του στην προεδρία δεν προμηνύει κάτι καλό. Η αλήθεια είναι ότι όσα είπε κατά την διεκδίκηση της προεδρίας και για τα οποία ψηφίστηκε από τους Αμερικανούς, κάπου εκεί σε οδηγούν. Φυσικά θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε ποια από αυτά και πώς θα τα εφαρμόσει. Όχι ότι έχουμε και άλλη επιλογή, βέβαια…

Υπάρχουν όμως και αυτοί που μισούν την Γερμανία και τις πολιτικές της και χαίρονται που επιτέλους βρέθηκε κάποιος να της «την πει». Κάπως σα να λέμε θα φέρω τον αδελφό μου τον πυροσβέστη που είναι δυνατός και θα σε δείρει. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση, μόνο που τον αδελφό τον πυρσβέστη δεν θα τον φέρεις εσύ, θα έλθει, αν έλθει, αυτός όταν και άμα τον συμφέρει.

Το σίγουρο είναι ότι στις ΗΠΑ εξελέγει ένας διαφορετικός πρόεδρος και αυτό συνέβει σε μια πολύ ταραγμένη εποχή για την πατρίδα μας αλλά και τον κόσμο όλο. Για να δούμε τι θα δούμε.



Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Αυτές τις μέρες

Θα σου τα πω στα γρήγορα γιατί έχουμε και δουλειές.

Σήμερα γιορτάζει ο Θανάσης. Ο Θανάσης είναι ένα άτομο μυστηριώδες. Κάποιοι τον ψάχνουν με το ερώτημα «πού είσαι Θανάση;», ενώ εκείνος κάνει τον ανήξερο ρωτώντας «ποιος Θανάσης;».

Ο Θανάσης λέγεται και Σάκης. Μόνο που όταν προφέρεται Saaaakiiiissss δεν είναι Θανάσης αλλά Αναστάσης και έτσι δεν γιορτάζει σήμερα. Μυστήρια πράγματα, σε λέω.

Στην Ελλάδα μας πήρε μερικά χρόνια αλλά αρχίσαμε να δίνουμε ονόματα στα καιρικά φαινόμενα. Μετά την Αριάδνη, ήλθε ο Βίκτωρας. Ο δεύτερος, ως κακοκαιρία, μας βγήκε λίγο γιαλαντζί και έτσι μπορείς να το πεις και Βικτώρια, που πιο κοντά στα γούστα μου αν μάλιστα τα συνδυάσεις με μυστικά και … αγγελάκια.

Αν είσαι κυβέρνηση και τα έχεις σκατώσει σε όλους τους τομείς προσπαθείς να ελέγξεις την τηλεόραση για να μπορείς να ελέγχεις το πώς θα βγαίνουν τα χαμπέρια σου παραέξω. Δεν τα καταφέρνεις και γίνεσαι ρόμπα. Δεν το βάζεις κάτω και προσπαθείς να θέσεις υπό τον έλεγχο σου δύο ιστορικές εφημερίδες, που μόνο αγίες δεν τις λες, αλλά σίγουρα ανήκουν στο quality press, που λένε και στην Πελοπόννησο. Όλα αυτά τα κάνεις με έναν τρόπο που δείχνει ότι πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, χωρίς συνέπειες. Ενδιαφέρον να δούμε αν έχεις δίκιο.

Στη Θεσσαλονίκη χιόνισε μια μέρα και από τότε μετράμε σπασμένους σωλήνες, σπασμένα υδρόμετρα, σπασμένα νεύρα και μπόλικες γραφικές δηλώσεις, γραφικών, δυστυχώς πλέον, τοπικών παραγόντων.

Μαζεύω μαζεύω και στο τέλος θα εκραγώ. Δεν μπορώ να αντέξω την διαχρονική αλαζονεία των πολιτικών που κομπάζουν θεωρώντας ως δεδομένη την εμπιστοσύνη που τους έχει δείξει ο λαός. «Είμαστε πλειοψηφία και είσαστε μειοψηφία». «Ο λαός σας έθεσε στο περιθώριο» και ύφος … άσε καλύτερα. Σε λίγο θα ζητήσουν να βγάλουν τα ποσοστά τους να τα μετρήσουν ποιος το έχει μεγαλύτερο. Για να τελειώνουμε με αυτό «μικρέ καίσαρα». Την ψήφο μας στην δώσαμε μια δεδομένη στιγμή αλλά εσύ δεν πρέπει να την θεωρείς δεδομένη για πάντα. Όταν θα έλθει η ώρα να το καταλάβεις θα είναι αργά.


Επιστρέφουμε στην τίμια εργασία μας…

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Χιόνια και τρένα

Είδα την ιστορία με τους ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν με τα τρένα και θυμήθηκα μια παλιά δική μου ιστορία. Ήταν στον προηγούμενο μεγάλο χιονιά, αυτόν του 88 (αν θυμάμαι σωστά την χρονολογία) και ερχόμουν, για τα Χριστούγεννα, στη Θεσσαλονίκη από την Πάρο, όπου δούλευα τότε.

Θυμάμαι ότι περνώντας από την Σύρο, ο καπετάνιος βλέποντας τον καιρό, φώναζε να κάνουν γρήγορα για να μη μας δέσουν εκεί και κάνουμε στο νησί. Φτάσαμε στον Πειραιά και μέχρι τελευταία στιγμή προσπαθούσα να βρω εισιτήριο με την Ολυμπιακή για να ανέβω. Δεν τα κατάφερα και ξεκίνησα για τον σταθμό Λαρίσης. Θεό με κάνανε να μείνω το βράδυ στην Αθήνα και να φύγω το άλλο πρωί αλλά εγώ ήθελα να φτάσω όσο γινόταν πιο γρήγορα επάνω. Περνούσα εκείνη την φάση που όταν ήμουν στο νησί έλεγα πότε θα ανέβω Θεσσαλονίκη μου και όταν ερχόμουν εδώ λαχταρούσα να γυρίσω στο νησάκι μου. Ανικανοποίητος άνθρωπος, γρουσούζης.

Ο καιρός στην Αθήνα δεν ήταν ιδιαίτερα κακός. Φτάνω λοιπόν στον σταθμό Λαρίσης και πάω να βγάλω εισιτήριο. «Δεν υπάρχει τίποτα» μου λέει η κυρία στο γκισέ. «Μήπως με το επόμενο;», της λέω. «Κοιτάξτε με τον χαμό που γίνεται, καλύτερα μπείτε όρθιος σε αυτό που φεύγει και μετά την Τιθορέα μπορεί να αρχίσει να αδειάζει. Αργότερα δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει». Εγώ για χαμό δεν είχα ακούσει, ήμουν στον κόσμο μου. Κινητά, ίντερνετ κλπ δεν είχαμε τότε, ραδιόφωνο δεν είχα ακούσει, πού να ξέρω τι γινόταν. Ακολούθησα λοιπόν την συμβουλή της καλής κυρίας. Ήταν και η τρέλα της ηλικίας που σε κάνει να μην υπολογίζεις τίποτα.

Μπαίνω στο τρένο, που ήταν από εκείνα τα παλιά, τα πολύ παλιά. Στέκομαι στον διάδρομο έξω από τα κουπέ. Για κάθισμα ούτε λόγος. Κόσμος πολύς. Ο ένας επάνω στον άλλο. Μπαγάζια στους διαδρόμους. Το τρένο πήγαινε πολύ αργά.  Από την Τιθορέα και μετά, που μου είχε πει η κυρία, μπόρεσα και στάθηκα όρθιος στα δύο πόδια, γιατί μέχρι τότε στεκόμουν στο ένα, σαν τον πελεκάνος!

Όπως προχωρούσαμε έβλεπα (όπου εμφανιζόταν κανένα φως, αφού ήταν πια νύχτα) χιόνια. Άσπρη ασπρίλα. Αλλά μιλάμε για πολύ χιόνι! Το τρένο κάθε τόσο σταματούσε και έπαιρνε κόσμο. Από οπουδήποτε. Εικόνες σαν αυτές που βλέπεις στα γουέστερν. Είχαν μείνει οι άλλοι με το αυτοκίνητο κοντά στις γραμμές και έκαναν σινιάλο στο τρένο και αυτό σταματούσε λες και ήταν ΤΑΧΙ. Δεν το χωρούσε η φαντασία μου.

Έκανε πολύ κρύο, γιατί στους διαδρόμους δεν είχε θέρμανση. Μετά τα Φάρσαλα, αν δεν κάνω λάθος, ελευθερώθηκε ένα από εκείνα τα καρεκλάκια με τον μεντεσέ, που είχε στους διαδρόμους και έτσι μπορέσαμε και καθόμασταν εκ περιτροπής με κάποιους άλλους συνεπιβάτες. Πώς κάνουν οι γιαγιάδες με το στασίδι στους Χαιρετισμούς; Ακριβώς έτσι.

Ταξιδεύαμε όλη τη νύχτα. Το ράδιο αρβύλα οργίαζε. «Θα μας σταματήσουν στη Λάρισα». «Έρχεται και άλλο τρένο από απέναντι και είναι επικίνδυνο». Είναι δύσκολο, ακόμα και για μας που τα έχουμε ζήσει, να θυμηθούμε την αίσθηση της εποχής χωρίς κινητά, ίντερνετ και άμεση πληροφόρηση.  Πορευόμασταν και βλέπαμε τι θα γίνει παρακάτω. Να κοιμηθούμε, αδύνατο. Έμαθα τις ιστορίες των συνεπιβατών μου. Γιατί ταξίδευε ο καθένας. Πού πήγαινε. Ακόμα και πολύ προσωπικά πράγματα. Φαίνεται ότι οι εξομολογήσεις σε έναν ξένο είναι πιο εύκολες. Τα λες και ξαλαφρώνεις και κανένας δεν τα θυμάται. Σα να ανοίγεις μια τρύπα σε ένα τοίχο ή σα να … τα γράφεις σήμερα σε έναν «τοίχο».

Ταξιδέψαμε δώδεκα ώρες. Ξημερώματα φτάσαμε στον σταθμό της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι ότι βγήκα στην Μοναστηρίου και πάτησα στη νησίδα για να περάσω απέναντι και το πόδι μου μπήκε μέσα στο χιόνι μέχρι το γόνατο. Δεν ήταν παντού τόσο το χιόνι αλλά εκεί είχε πιάσει επάνω στους θάμνους, με τον αέρα και ήταν πολύ παχύ.

Βλέπω ένα λεωφορείο να πλησιάζει. Ναι, τότε τα λεωφορεία φαίνεται ότι κυκλοφορούσαν. Κάνω σινιάλο, σταματάει και μπαίνω μέσα. Ασφυκτικά γεμάτο. Δεν είχε καλοξημερώσει και είχε εκείνο το χτικιάρικο φως που έχουν τα λεωφορεία, και ιδρωμένα παράθυρα. Πήγα να βγάλω εισιτήριο αλλά ήταν τότε που μέχρι τις οκτώ, αν δεν κάνω λάθος, οι μετακινήσεις ήταν δωρεάν.

Σταμάτησα στην στάση Εγνατία με Ίωνος Δραγούμη. Κατέβηκα και πήγα στην παλιά Δωδώνη για μπουγάτσα. Και εκεί τζάμια ιδρωμένα. Ο χώρος ανέδινε εκείνη την χαρακτηριστική μυρωδιά του συγκεκριμένου μαγαζιού που όσοι την έχουν μυρίσει δεν την ξεχνάνε. Κοινό ετερόκλητο έτρωγε την μπουγάτσα τους, πίνοντας το γάλα τους, χωρίς να μιλάει.

Πήρα πακετάκια για το σπίτι και ανηφόρισα. Τους ξύπνησα και ξεκίνησαν οι πιο όμορφες Χριστουγεννιάτικες διακοπές.


Τώρα που λιώσανε τα χιόνια

Συμφωνώ ότι δεν χιονίζει κάθε μέρα στη Θεσσαλονίκη.

Για την ακρίβεια χιονίζει πολύ σπάνια.

Αποδέχομαι ότι είναι πιθανό να υπάρξουν προβλήματα, όταν αυτό συμβεί.

Είναι όμως διαφορετικό πράγμα να μην λειτουργούν βασικές υποδομές της πόλης και μάλιστα για πολλές μέρες. Άλλο πράγμα να κλείσει ένα δρομάκι και άλλο οι κεντρικοί δρόμοι της πόλης.

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έδωσε εξετάσεις και απέτυχε παταγωδώς. Ο αρμόδιος για την πολιτική προστασία, είχε την ευθιξία να αναλάβει τις ευθύνες του και να παραιτηθεί και μπράβο του. Η παραίτηση του δεν έγινε δεκτή. Δεν αντιλαμβάνομαι για ποιόν λόγο. Δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο. Μπορεί να είναι ένα πολύ καλό στέλεχος. Το σίγουρο είναι ότι ο τομέας του στην περίπτωση αυτή απέτυχε, νεκρώνοντας μια πόλη ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Λογαριασμό δεν βγάλαμε και ούτε θα βγάλουμε μάλλον, αλλά είναι σίγουρο ότι τον πληρώνουμε…

Το ψάρι βρώμησε από το κεφάλι αλλά, σε πείσμα της παροιμίας, ευωδίασε από το υπόλοιπο σώμα. Οι απλοί εργαζόμενοι των συνεργείων του δήμου πάλεψαν σε πολύ δύσκολες συνθήκες και έφεραν αποτέλεσμα. Αν τα πράγματα είχαν οργανωθεί σωστά, φυσικά δεν θα χρειαζόταν η υπερπροσπάθεια τους. Η εικόνα των ταλαίπωρων ανθρώπων που έριχναν το αλάτι με το χέρι, θα με στοιχειώνει για πολύ καιρό.

Η Ε.Υ.Α.Θ. φαίνεται χαμένη στον κόσμο της. Αναποτελεσματική διαχείριση. Τεχνικές βλάβες που δεν αποκαθίστανται. Περιοχές ολόκληρες για ώρες χωρίς νερό. Αδύνατο να βρεθεί κάποιος με τον οποίο θα επικοινωνήσουν οι πολίτες καταναλωτές. Ένα σύστημα ξεχαρβαλωμένο.

Τα σχολεία κλειστά για μια ολόκληρη εβδομάδα. Μόνο σε μένα φαίνεται ότι αυτό είναι πάρα πολύ; Τι είναι το διδακτικό πρόγραμμα για να το κάνουμε λάστιχο; Κάθε χρόνο μια εβδομάδα τουλάχιστον με εθιμικές καταλήψεις. Τώρα μια εβδομάδα με κλειστά σχολεία, λόγω κρύου στην αρχή και λόγω χιονιών στη συνέχεια. Υπάρχει περίπτωση να αναπληρωθούν τα διδακτικά κενά;

Ο ΟΑΣΘ, επί δύο μέρες, ουσιαστικά εξαφανίστηκε από τους δρόμους. Με το ¼ περίπου του στόλου του σε λειτουργία δεν πρόσφερε τις υπηρεσίες που έπρεπε στους πολίτες, οι οποίοι δεν είχαν φυσικά εναλλακτική λύση για τις μετακινήσεις τους.

Η ΔΕΗ και οι εταιρείες τηλεφωνίας ήταν οι μόνες που λειτούργησαν χωρίς σοβαρά προβλήματα αυτές τις ημέρες της αναμπουμπούλας. Η Περιφέρεια φαίνεται να τα πήγε αρκετά καλά, δεν άκουσα πολύ γκρίνια γι αυτήν. Ελπίζω να μην κάνω λάθος.

Κάνοντας την σούμα, διαπιστώνω ότι αυτοί που απέτυχαν στην δουλειά τους, κάνοντας την ζωή μας δύσκολη, είναι αυτοί που φαίνεται να σφυρίζουν χαρούμενοι αδιάφορα. Ο Δήμαρχος έδωσε μια συνέντευξη στην οποία ανέλαβε την ευθύνη, ανακοίνωσε μια ΕΔΕ και έξω από την πόρτα. Αύριο είναι μια άλλη μέρα. Η ΕΥΑΘ λέει ότι καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες αλλά φταίνε οι βρύσες μας που στάζουν. Οι αγωγοί της που είναι σπασμένοι για μέρες, χύνοντας το νερό στους δρόμους, δεν είναι πρόβλημα. Ο πρόεδρος του ΟΑΣΘ βλέπει τον οργανισμό του να έχει αγγίξει την τελειότητα.

Αυτή η πόλη έχει ένα εκατομμύριο κατοίκους αλλά περιέργως όλοι γνωριζόμαστε πολύ καλά. Το μόνο που φαίνεται να σώζει τους ανθρώπους που βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης και απέτυχαν παταγωδώς είναι η αποδεδειγμένα κοντή μνήμη μας. Αυτοί θα συνεχίσουν να μην κάνουν καλά την δουλειά τους και εμείς θα συνεχίσουμε να τους πληρώνουμε.



Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Μια χιονισμένη βόλτα

Την φόβιζε το χιόνι και όποτε ο καιρός «φοβέριζε» ότι θα μας ασπρίσει την έπιανε ανησυχία. Δεν ξέρω ποια παλιά ιστορία την είχε δημιουργήσει αυτή την φοβία.

Μια από τις σπάνιες φορές που χιόνισε, την πήρα και πήγαμε μαζί μια βόλτα. Δεν ήθελε στην αρχή αλλά στο τέλος την έπεισα. Δύσκολα μου χαλούσε χατίρι.

Την έπιανα από το μπράτσο και την συγκρατούσα για νιώθει ότι δεν κινδυνεύει. Το χιόνι ήταν απάτητο και συνέχιζε να πέφτει πυκνό, όπως και πριν από δύο ώρες που είχε ξεκινήσει ξαφνικά.

Πήγε να ανοίξει ομπρέλα. «Μην το κάνεις αυτό», της είπα. Άνοιξα το στόμα και δοκίμασα τις παγωμένες άσπρες νιφάδες. Δεν ξέρω γιατί τις λένε έτσι, αλλά εμείς έτσι τις μάθαμε. Με είδε που μασούσα τον αέρα και με κορόιδεψε. «Εσύ ότι και να γίνει, ο νους σου στο φαγί». Προσποιήθηκα τον θυμωμένο αλλά δεν τα κατάφερα καλά.

Ο ήχος από τα παπούτσια που ζουλούσαν το χιόνι, αφήνοντας τα σημάδια τους στην άσπρη ανέπαφη επιφάνεια του, με ενθουσίαζε. Είχε φορέσει και εκείνη κάτι παλιά μποτάκια, που κύριος οίδε, πώς της είχαν βρεθεί. Ασυνήθιστο θέαμα. Από την αμφίεση της ήταν προφανές ότι οι χειμερινές δραστηριότητες, δεν ήταν το φόρτε της.

Περάσαμε μέσα από το πάρκο, κάτω από την Ρωμαϊκή αγορά. Δεν το είχαν φτιάξει ακόμα όπως σήμερα και τα δέντρα ήταν πιο πυκνά. Το χιόνι που είχε πιάσει επάνω στο χώμα και τα δέντρα, το έδειχνε λες και είχε φωτιστεί. Έβλεπα λεπτομέρειες που δεν είχα ξαναδεί και ας περνούσα κάθε μέρα από εκεί. Το χιόνι, ζάχαρη άχνη που εξωράιζε την εικόνα ενός κακοφτιαγμένου κέικ. Κοντοστάθηκε. Γύρισε το κεφάλι, είδε την εικόνα και χαμογέλασε. Δεν το περίμενα ότι θα την κατάφερνα να μοιραστεί τον ενθουσιασμό μου. Το ήλπιζα αλλά δεν το περίμενα.

Μια παρέα παιδιών προσπαθούσε να κάνει έναν χιονάνθρωπο. Έκαναν απίστευτη φασαρία καθώς τσουλούσαν χιονόμπαλες που μεγάλωναν περνώντας επάνω στο το φρέσκο χιόνι.

Κατεβήκαμε και περάσαμε μέσα από τα ταχτάρικα. Είχε συνηθίσει το περπάτημα μέσα στο χιόνι και κάπως άρχιζε να ξεθαρρεύει. Κρύο, χιόνι αλλά οι μυρωδιές ήταν εκεί. «Δεν έχω φάει ποτέ μου παστουρμά και σουτζούκι», μου είπε. Γέλασα. «Σήμερα είναι η μέρα σου». Η μύτη και τα μάγουλα της ήταν κατακόκκινα. Τα μάτια υγρά σα να έκλαιγε αλλά όλο το πρόσωπο είχε μια απίστευτη ζωντάνια. Σταματήσαμε σε ένα μαγαζί και πήραμε το απαγορευμένο καρπό. Αργότερα στο σπίτι θα δοκιμάζαμε. Τώρα είχα να κουβαλάω και το πακετάκι μέσα στην άσπρη σακούλα. Ευτυχώς φορούσα κάτι παλιά δερμάτινα γάντια.

Συνεχίσαμε να κατηφορίζουμε και φτάσαμε στην παραλία. Δύο φορές κόντεψε να πέσει και την κράτησα την τελευταία στιγμή. Γελούσε για να διώξει τον φόβο της, σαν τα μικρά παιδιά που τραγουδούν στο σκοτάδι.

Αυτοκίνητα λιγοστά. Πήραμε τον δρόμο, ανάποδα, προς την πλατεία Ελευθερίας. Από την μεριά της θάλασσας υπήρχαν μόνο οι πατημασιές ενός σκύλου. Τώρα και οι δικές μας. Στο τέρμα δεν υπήρχε ούτε λεωφορείο, ούτε άνθρωποι να το περιμένουν. Το χιόνι συνέχιζε να πέφτει πυκνό. Τα μαλλιά μας και οι ώμοι των μαύρων πανωφοριών είχαν γίνει άσπροι. Μοιάζαμε σαν γέροι αξιωματικοί με εφήμερα παραφουσκωμένα γαλόνια στις επωμίδες μας…

Ξαφνικά το λεωφορείο έκανε την εμφάνιση του, στρίβοντας από την Ίωνος Δραγούμη. Είχε αναμμένα φώτα, μέρα μεσημέρι, και ο οδηγός του έδειχνε να φοβάται την γλίστρα όσο και εμείς.  Άνοιξε και μπήκαμε. Ήταν ένα από εκείνα τα παλιά ξεχασμένα λεωφορεία που επιστράτευαν όταν τους τέλειωναν τα καλά. Τα τζάμια, οι λαμαρίνες, τα καθίσματα, έτριζαν στο ρελαντί. Το καλοριφέρ έκανε πάρα πολύ θόρυβο αλλά ήταν τόσο καλοδεχούμενο μετά το κρύο, που είχαμε μαζέψει στην βόλτα μας, που δεν μα πείραζε καθόλου. Μοναδικοί επιβάτες διαλέξαμε μια θέση μπροστά μπροστά για να βλέπουμε από το μεγάλο τζάμι. Κάτω από το παλιό ξύλινο  κάθισμα φυσούσε ζεστός αέρας. Μετά από λίγο άρχισε να μυρίζει το εκλεκτό φορτίο της σακούλας μου.  Το μύρισε και ο οδηγός μάλλων και γύρισε και μου έκλεισε συνωμοτικά το μάτι. Ξεκίνησε. Η διαδρομή σύντομη παρόλη την χαμηλή ταχύτητα. Κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα παίρναμε ποτέ λεωφορείο.

Φτάσαμε στην στάση μας και κατεβήκαμε. Το πεζοδρόμιο γλιστρούσε. Πιαστήκαμε σε μια κίνηση βάστα-με-να-σε-βαστώ. Έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας χτυπήσαμε δυνατά τα πόδια μας στα πλακάκια για να φύγουν χιόνια και λάσπες. Ήταν μια από τις παλιές πολυκατοικίες και είχε ακόμα εκείνο το σιδερένιο τσιγκελωτό εξάρτημα για να καθαρίζεις τα παπούτσια. Πριν από μερικά χρόνια είχαν φτιάξει τα πεζοδρόμια και είχαν πετάξει όσα είχαν βρει, και ήταν κάμποσα γιατί η γειτονιά ήταν παλιά, το ίδιο και τα σπίτια της. Πώς τους είχε ξεφύγει αυτό δεν ξέρω, αλλά να που τώρα φαινόταν χρήσιμο.

Πήραμε το ασανσέρ για να ανέβουμε στο τελευταίο όροφο. Κάτω από το φως της καμπίνας τα βρεμένα παγωμένα μαλλιά έλαμπαν και τα μάγουλα φαινόταν πιο κόκκινα. Από σήμερα, εκτός από όλα τα άλλα, μας ένωνε και μια σκανταλιά που θα ήταν το μικρό μυστικό μας που δεν θα το μάθαινε κανείς.



Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Χιόνια

Κοίταξε τώρα πώς έχουν τα πράγματα στην πόλη που μοιάζει με το Νοβοσιμπίρσκ, που την είπαν Θεσσαλονίκη και συμπρωτεύουσα  και την χιόνισε ο Θεός για να μην μείνει παραπονεμένη, που όλο τους άλλου χιονίζει και όχι αυτήν. Τι έγινε όμως σε αυτό το όμορφο χωριό;

Θα σου πω μια ιστορία για να καταλάβεις. Ήταν που λες ο Νασρεντίν Χότζας και πήγε στα λουτρά να κάνει ένα μπάνιο. Ξέρω, πληγές ξύνω φίλε με τον παγωμένο καυστήρα που έχεις να δεις σαπούνι κοντά μια βδομάδα, αλλά τι να κάνω που το θέλει η ιστορία. Τον βλέπουν οι … λούτρινοι, βρώμικο με ρούχα παλιά και φτωχικά και του δίνουν κάτι παλιές πετσέτες, σαπούνι αρχινιμένο και τον πετούν στην πιο παλιά καμπίνα και άντε γεια. Ο φίλος μας,  ψύχραιμος, δεν είπε τίποτα. Παίρνει το μπάνιο του, τους πληρώνει, τους δίνει και άλλα τόσα πουρμπουάρ, τους ευχαριστεί και φεύγει. Τρελάθηκαν. Την επόμενη βδομάδα επιστρέφει. Οι λούτρινοι θυμούνται το πουρμπουάρ και αρχίζουν τις τεμενάδες. Και να τα καλωσήλθατε, και μας λείψατε, και να το ωραίο το καινούργιο το μπουρνούζι, τα άλατα του μπάνιου και η λουξ η καμπίνα. Ο φίλος ξανά δεν λέει τίποτα. Απολαμβάνει το μπάνιο του. Βγαίνει έξω τους πληρώνει, τους δίνει μια δεκάρα για πουρμπουάρ, τους ευχαριστεί και κάνει να φύγει. Πέφτουν επάνω του και τον ρωτούν, πώς γίνεται για την ελεεινή εξυπηρέτηση να παίρνουν βασιλικό πουρμπουάρ και για την βασιλική να παίρνουν σκουπίδια. «Το δεύτερο πουρμπουάρ ήταν για την πρώτη εξυπηρέτηση, ενώ το πρώτο για την δεύτερη», τους εξηγεί.

Έτσι έγινε χθες και στην πόλη μας που μοιάζει με το Νοβοσιμπίρσκ, που την είπαν Θεσσαλονίκη και συμπρωτεύουσα  και την χιόνισε ο Θεός για να μην μείνει παραπονεμένη, που όλο τους άλλου χιονίζει και όχι αυτήν. Χιόνισε δυο-τρεις ώρες και κλείσαν τα πάντα. Για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του έκανε όσο χρόνο θα χρειαζόταν αν δούλευε στη Λαμία. Οι δρόμοι για καλλιτεχνικό πατινάζ. Από τα μεγάφωνα ακουγόταν ο Κωστάλας να θαυμάζει το διπλό άξελ του κυρ Νίκου που έπεσε πάνω στην κυρα Λένη και έσπασε τα γοφιά του.  Τα μηχανήματα με τα αλάτια τα κράτησε ο δήμος στο γκαράζ, γιατί είχαν βραχεί, είχαν αρρωστήσει, έβηχαν και δεν ήταν για πολλά πολλά. Λεωφορεία συναντούσες πιο αραιά από ότι πολικές αρκούδες. Ο κόσμος, γύρισε κάποτε στο σπίτι του, θύμωσε, έβρισε, γέλασε, κορόιδεψε και έπεσε να κοιμηθεί. Λέει ο δήμαρχος, μην βρείτε από τα σπίτια σας, κλείστε μαγαζιά , κλείστε σχολεία. Στους δρόμους κυκλοφορούσαν μόνο αλατιέρες, που ένιωσαν καλύτερα, πήραν και ένα Depon και βγήκαν να δουλέψουν. Έτσι ο κόσμος ξύπνησε και κάθισε στο σπίτι του, αλλά πλέον οι δρόμοι δεν είχαν πρόβλημα. Χιόνι έπεφτε λιγοστό αλλά ήταν αργά, το είχαμε κλείσει το μαγαζί για τον καιρό και τις δυσκολίες της προηγούμενης μέρας. Πολιτική Μπέντζαμην Μπάτον.

Βγήκε και ο δήμαρχος και πήρε επάνω του την ευθύνη και η φοράδα στο αλώνι αφόδευσε συγκινημένη. Θα κάνει και ΕΔΕ για να βρει ποιος έφταιγε και άμα το ΕΔΕίτε το αποτέλεσμα εμένα να μου γράψετε.

Και εις άλλα με υγεία.


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Ευθαρσώς και Επωνύμως

Ζω στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Συμπρωτεύουσα, Συν βασιλεύουσα, Συν μην πω τι στα μούτρα μας.

Δήμαρχε περιμένουμε εδώ και μια βδομάδα το χιόνι. Με το που έρχεται, μετά από δύο ώρες χιονόπτωσης, ακόμα και οι πιο κεντρικοί δρόμοι της πόλης καθίστανται αδιάβατοι.

Εσένα σε ακούω να δηλώνεις στο ραδιόφωνο ότι είχες προετοιμαστεί αλλά πάγωσε το αλάτι στις αλατιέρες και οι βάνες των φορτηγών δεν γυρίζουν και αυτές.

Επίσης νομίζω ότι η γάτα έφαγε την έκθεση που έγραψες και είχατε κόσμο στο σπίτι και δεν μπόρεσες να διαβάσεις.

Θλιβερές δικαιολογίες. Προφανώς μόνο το αλάτι του Δήμου Θεσσαλονίκης παγώνει. Πέρασα από τους δρόμους του δήμου Πυλαίας και ήταν μια χαρά … αλατισμένοι και ο κόσμος οδηγούσε εύκολα και με ασφάλεια. Ρώτα τους πώς το κάνανε. Ίσως την άλλη φορά να τα καταφέρετε.

Αν κάποιοι παίρνουν κάτω από τη βάση, ακόμα και όταν το … διαγώνισμα είναι προειδοποιημένο, υπάρχει πρόβλημα.

Τρέξτε να δείτε τι θα κάνετε, έστω και κατόπιν εορτής. Βγείτε να ζητήσετε συγνώμη από τον λαό μιας πόλης που σας εμπιστεύτηκε και τον απογοητεύσατε. Όταν τελειώσει το πάρτι ψάξτε να βρείτε τι και ποιος έφταιξε. Στο υπόλοιπο της θητείας σας, διαχειριστείτε την εντολή που έχετε λάβει, με περισσότερη σεμνότητα και χωρίς μαγκιές της μορφής «θα είμαι δήμαρχος μέχρι τα εκατό».

Άντε τώρα όλοι έξω να βοηθήσετε τον κόσμο που ταλαιπωρείτε και κινδυνεύει επειδή δεν κάνατε την δουλειά σας.   



Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ο κακός μας ο καιρός

Αν θέλεις να γκρινιάζεις γκρίνιαζε. Πες για την εγκατάσταση του αερίου, που δεν είχε προβλέψει τα μείον φεύγα για τόσες μέρες. Πες για τα σχολεία που έχουν τα ίδια προβλήματα με τα νερά, που έχουν και τα σπίτια μας. Πες για τους δρόμους, τους πάγους, τα χιόνια.

Εγώ θα πρότεινα όμως να κάνεις λίγη υπομονή και να είσαι προσεκτικός ακολουθώντας την κοινή λογική. Βρίσκομαι πάνω στη γη εδώ και πενήντα ένα χρόνια και κάτι τέτοιο δεν έχω ξαναδεί. Θεωρώ λοιπόν λογικό το φαινόμενο να ας έπιασε λίγο αδιάβαστους. Αναρωτιέμαι τι θα έλεγες αν πχ ο εγκαταστάτης του καυστήρα σου έλεγε ότι πρέπει να σχεδιάσεις την εγκατάσταση σου για ένα τέτοιο φαινόμενο που μπορεί να δεις μόνο μια φορά στη ζωή σου ή και καμία. Πόσος είναι ο κύκλος της ζωής της κατασκευής σου; Θα ήσουν διατεθειμένος να την πληρώσεις;

Προστάτεψε τον εαυτό σου, τους οικείους σου και την περιουσία σου με όποιον τρόπο μπορείς και όσο σε βοηθάει το μυαλουδάκι σου. Όχι δεν θα πλύνουμε το μπαλκόνι με -8. Αν δεις τίποτα κομμάτια πάγου να κρέμονται, προσπάθησε να τα απομακρύνεις και μην περιμένεις να σκοτώσουν κανένα για να αρχίσεις να κλαψουρίζεις για τους αρμόδιους. Τουλάχιστον μην περνάς από κάτω και πες και στους άλλους να κάνουν το ίδιο.  Δεν παίζεις μπάσκετ να καθίσεις ακίνητος να περιμένεις να πάρεις φάουλ…

Κράτα αναμμένη την θέρμανση, όσο σου φτάνουν τα φράγκα. Μείωσε όπως μπορείς τις απώλειες της θερμότητας. Ας μην αερίσουμε το σπίτι για μία ώρα αυτές τις μέρες. Κλείσε τα παντζούρια όταν πέσει το σκοτάδι ή στην βορινή πλευρά. Θα δεις το σπίτι να ζεσταίνεται πιο γρήγορα. Άσε το νεράκι στην βρύση να τρέχει λίγο. Ξέρω ότι ο λογαριασμός του νερού θα έλθει φουσκωμένος αλλά και οι σπασμένοι σωλήνες δεν είναι τσάμπα.

Αν χιονίσει και το στρώσει, απόφυγε τις μετακινήσεις. Τι να κάνουμε εσύ έμαθες να οδηγείς στις ζέστες του καλοκαιριού και όχι μαζί με την Αννούλα του χιονιά. Για να είσαι μαζί μας στου Δεκέμβρη τις εννιά μην κάνεις μαγκιές. Δεν σε παίρνει, ούτε εσένα, ούτε το αμαξάκι που δεν έχει τον κατάλληλο εξοπλισμό για να βγει για πατινάζ.

Δεν είναι κακοκαιρία a la carte. Δεν την παρήγγειλες. Μόνη της ήλθε. Αυτή βαράει τον ταμπουρά και εμείς χορεύουμε. Στις πόλεις έχουμε ευνουχιστεί περιμένοντας τα πάντα από τον διαχειριστή, τον δήμαρχο, τον υπουργό. Κουνάμε τα χεράκια για να μην πνιγούμε και όταν με το καλό περάσει το κακό βλέπουμε.

Άντε προσεκτικά γιατί οι επόμενες δύο μέρες θα είναι ζόρικες για όλους μας.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Γιάννης

Το ότι σπίτι χωρίς Γιάννη, δεν κάνει προκοπή, ίσως να εξηγεί κάποια πράγματα στη ζωή μου. Στην οικογένεια μας δεν είχαμε ούτε Γιάννηδες, ούτε Ιωάννες. Στης "Γιαννούλας" πάμε για κανένα κρασάκι, αλλά δεν ξέρω αν μετράει.

Ατυχώς δε γνωρίζω τη γνώση που έχει ένας κόκορας, για να μπορέσω να κάνω αναγωγή σε αυτή των 45 Γιάννηδων. Επίσης δε γνωρίζω ποιο είναι το σωστό «Γιάννης» ή «Γιαννάκης». Μάλλον το δεύτερο γιατί είναι σαφές ότι όχι Γιάννης, αλλά Γιαννάκης. Να μη σου πω και Γκάλης. Αυτό πιο παλιά βέβαια…

Γιαννάκης, Γιαννάκης αλλά τα κουκιά τα σπέρνει και το λέει σε όποιον τον ρωτάει με τι ασχολείται... Προκομένος άνθρωπος, αλλά δεν το λες και κιμπάρη. Άμα βγάλουν καρπό τα κουκιά, Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει. Άρα τι είχες Γιάννης, τι είχα πάντα. Με αυτά και με εκείνα πότε ο Γιάννης δεν μπορεί πότε ο κώλος του πονεί.

Άραγε είναι καλό να είσαι Γιάννης; Δε θέλω να σας προκαταλάβω αλλά ακόμα δεν τον είδαμε Γιάννη τον είπαμε. Ας τον κάψουμε λοιπόν, να τον αλείψουμε μέλι. Κάτι σαν καμένο μελομακάρονο γεμιστό με Γιάννη, μέρες που είναι.

Σας έχω νέα. Ο Γιάννης φοβάται. Αλλά προκαλεί και φόβο. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.


Είναι γνωστή η σχέση του Γιάννη με το αλκοόλ. Ευτυχώς όμως είναι αθλητικός τύπος και περπατάει πολύ. Keep walking Johny.

Εμείς. οι κάπως μεγαλύτεροι, αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε καμπόσους Γιάννηδες και Γιαννάκηδες. Το είδος τείνει να εκλείψει. Τώρα πια το παιδί το βαπτίζουν «Ιωάννη» και κρατά το όνομα αυτό για όλη του την ζωή, για να επιβεβαιώσει την αίσθηση μεγαλείου των γονιών του.

Υπάρχει και ο “Ioanis Anorthographus” που γράφει το όνομα του με ένα «Ν». Αυτό το είδος εμφανίστηκε για λίγο στη ζωή μας, έκανε όσο κακό μπορούσε και αποχώρησε, ανερυθρίαστα και χωρίς συνέπειες.

Μην ξεχάσουμε και τον Γιάννη που όταν τον τιμούμε «ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές του Αη Γιάννη αχ πόσα ξέρεις και μου λες». Λοιπόν, αυτόν τον τιμούμε με φωτιές αλλά Γιάννηδες δεν γιορτάζουν εκείνη την μέρα. Εδώ βέβαια υπάρχει ένα φάουλ της παράδοσης μας. Τι να την κάνω την φωτιά καλοκαιριάτικα. Άναψε μια φωτίτσα να ζεσταθεί το κοκαλάκι μας, Γενάρη μήνα, να το φχαριστηθούμε. Είναι ένα θέμα που πρέπει να το επανεξετάσουμε.

Σε γενικές γραμμές να ξέρεις ότι Ιωάννης είναι όποιος δεν είναι Κώστας ή Γιώργος. Κάτι ψιλά που περισσεύουν είμαστε όλοι οι άλλοι, αλλά δεν είμαστε αρκετοί για να δημιουργήσουμε κανόνα ή πλειοψηφική τάση μέσα στην κοινωνία.

Σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να αρχίσω να τους εύχομαι και η μέρα έχει μόνο 24 ώρες.


Θεοφάνεια

Όταν ήμασταν μικροί δεν πηγαίναμε στην παραλία να δούμε «που ρίχνουν τον Σταυρό». Δεν ξέρω γιατί πάντως δεν το συνηθίζαμε. Το είχα συνδυάσει μάλιστα με απίστευτο στριμωξίδι, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μπορεί να είχαμε πάει κάποτε και να μου είχε μείνει αυτή η εικόνα και δεν ήθελα να την επαναλάβω.

Με τους γονείς και τις αδελφές μου πηγαίναμε στον Άγιο Δημήτρη, που ήταν δίπλα στο σπίτι, για να παρακολουθήσουμε την δοξολογία. Στη συνέχεια να στριμωχτούμε για να πάρουμε τον αγιασμό με «αμάν βρε παιδιά» και «τσικ τσικ τσικ» και «σας παρακαλώ κυρία μου, μην σπρώχνεστε τέτοια μέρα. Δεν θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι Έλληνες» και βουρ στο σπίτι να κόψουμε την τρίτη βασιλόπιτα, της χρονιάς την οποία τρώγαμε συνοδεία φέτας. Αυτές τις συνήθειες έχω κρατήσει μέχρι και σήμερα. Βλέπαμε την τελετή αγιασμού των υδάτων από την τηλεόραση. Νομίζω ότι πάντα έδειχνε Πειραιά. Σχόλια για το στυλ των πολιτικών. Τι φοράει και με ποια είναι. Έπεσαν για τον Σταυρό ή τον τράβηξε ο δεσπότης από την αλυσίδα; Πού να πέσεις εκεί μέσα… Κοντά τον έριξε, στραβά πήγε. Και «βουουουου» τα βαπόρια με τον «Εν Ιορδάνει», να τρίζουν τα μεγάφωνα και να μην ακούς τίποτα.

Αργότερα έγινε μόδα να πηγαίνουν διάφοροι να πλακώνονται και να φωνάζουν γιατί πού να βρεις πρωθυπουργό και υπουργούς τον υπόλοιπο καιρό για να διαμαρτυρηθείς. Έπρεπε να πας στην δοξολογία. Και να και κάτι νεράντζια με ξυραφάκια και να και ο καλός αρχηγός που έπαιρνε τους βουλευτάδες του και τους τοπικούς Γκρούεζες για χαλαρό ουζάκι στην Πειραϊκή. Από δίπλα και οι κάμερες και οι φωτογράφοι. Ειδήσεις με παραπολιτικά, όταν ακόμα ο κόσμος νοιαζόταν γι αυτά.

Το μεσημέρι, μετά το φαγητό, αυστηρά «Μανταλένα». «Άλλος με την βάρκα μας. Άλλος με την βάρκα της ευλογημένης». Και δάκρυα συγκίνησης για το ορφανό και γλυκόπικρος Παντελής Ζερβός.

Από τότε μου άρεσε να στήνομαι το βράδυ και να βλέπω στις ειδήσεις των εορτασμό των Θεοφανείων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Γελούσα με τον Σταυρό που έριχναν στην δεξαμενή στην Αθήνα. Σα να βυθομετρούσαν την δεξαμενή για να βάλουν πετρέλαιο. Μου άρεσε να βλέπω κόσμο να βουτάει σε παγωμένα ποτάμια και λίμνες στην Βόρειο Ελλάδα. Ένιωθα και ακόμα νιώθω, τεράστιο σεβασμό για τους ανθρώπους που βουτούσαν «αψηφώντας το κρύο» για να κάνουν αυτό που τους έλεγε η ψυχή και η πίστη τους.

Έβλεπα αυτούς που έπεφταν στο Τίβερη, βουτώντας από ψηλές γέφυρες. Έβλεπα το Οικουμενικό πατριάρχη στο Φανάρι αλλά και τον Πάπα στο Βατικανό.  Παράθυρο στον κόσμο, εποχές που δεν άνοιγες το υπολογιστή για να έχεις τα πάντα στο πιάτο σε πραγματικό χρόνο. Την άλλη μέρα σχολείο, εκείνα τα χρόνια.


Χρόνια Καλά και Φωτισμένα. 

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Θέλω τη βοήθεια σας

Σήμερα το πρωί καθώς οδηγούσα για να πάω στη δουλειά εμφανίστηκε μπροστά μου ένας εξωγήινος που πετούσε χαμηλά. Πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά μου, όπως πήγαινα να περάσω το φανάρι στην Νέα Εγνατία. Κόντεψα να τον πατήσω. Κοκαλώνω το αυτοκίνητο και βγαίνω έξω, θυμωμένος. «Είσαι UFO», του λέω. «Το ξέρω. Σιγά το νέο», μου λέει, και με κοίταξε σα να ήμουν και εγώ UFO. Έτρεμα από τα νεύρα μου. Τον πήρα παραδίπλα να τον κεράσω έναν καφέ. Μου διηγήθηκε την ιστορία του.

Ο τύπος είναι δικηγόρος στο πλανήτη του. Έχει έλθει στην γη ως εκτελεστής της διαθήκης ενός μεγάλου φυλάρχου που πέθανε πρόσφατα. Ο φύλαρχος ήταν πάρα πολύ πλούσιος αλλά ήταν μόνος του στον κόσμο. Μια μέρα καθώς κοιτούσε με το τηλεσκόπιο του όλο τον γαλαξία, έφτασε και στην Ελλάδα. Εκεί είδε ανθρώπους να υποφέρουν από έλλειψη χρημάτων. Αποφάσισε να τους βοηθήσει. Φώναξε τον συμβολαιογράφο του και έκανε διαθήκη. Μετά τον θάνατο του, η περιουσία του, που ξεπερνάει το 1 τρις γήινα Ευρώ, θα πρέπει να πάει στους Έλληνες που είναι λίγο ζωντόβολα αλλά κατά βάθος είναι καλοί άνθρωποι και δεν πρέπει να ταλαιπωρούνται. Πριν από ένα μήνα, ο φύλαρχος πέθανε και το UFO ο συμβολαιογράφος ήλθε αμέσως να εκτελέσει την διαθήκη. Θα ερχόταν νωρίτερα αλλά περίμενε να πιάσει καλή ισοτιμία στο διαγαλαξιακό συνάλλαγμα.

Δυστυχώς όμως αυτός, ενώ είναι συμβολαιογράφος στον πλανήτη του, δεν έχει καμιά δικαιοδοσία πάνω στην γη, καθώς είναι διαφορετικός πλανήτης. Μου πρότεινε όμως να ορίσει εμένα ως νόμιμο εκπρόσωπο του στον πλανήτη μας. Εγώ θα έχω την ευθύνη της διαχείρισης αυτής της περιουσίας. Το πρόβλημα είναι ότι για να γίνει αυτό πρέπει να πληρωθεί ένα διαγαλαξιακό παράβολο δέκα εκατομμυρίων γήινων Ευρώ.

Το ποσό είναι αστείο συγκρινόμενο με το μέγεθος της περιουσίας αλλά δυστυχώς  εγώ αυτή την στιγμή δεν ευκολύνομαι με τόσα μετρητά. Όσοι φίλοι και φίλες το επιθυμούν, μπορούν να συνεισφέρουν και σε μια, το πολύ δύο, εβδομάδες, που θα εισπράξω την διαθήκη, τους τα επιστρέφω στο δεκαπλάσιο. Μάλιστα δεκαπλάσιο! Ο διαγαλαξιακός νόμος είναι σαφής. «Σε περιπτώσεις διευκόλυνσης είσπραξης χρημάτων προερχόμενων από διαθήκη φυλάρχου, το ποσό που επιστρέφεται είναι δεκαπλάσιο του καταβληθέντος».

Παρακαλώ επικοινωνήστε στο inbox. Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας.


Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Πρώτη Δευτέρα του χρόνου.

Πρώτη Δευτέρα του χρόνου. Κάτι σα να αλλάζεις ταχύτητες σε μποτιλιάρισμα. Πέρας εορταστικής περιόδου. Θα έχουμε και ένα ανκόρ με τα Θεοφάνια και μετά «ζωή τραβάει την ανηφόρα». Τώρα που ο δήμος ξεπουρπουλεύτηκε και μετά από 5-6 χρόνια που ήταν σε denial αποφάσισε να τα γιορτάζει όλα, βλέπω τον κυρ Γιάννη με κολάν στολή βατραχανθρώπου να βουτάει για να πιάσει τον σταυρό και να βγαίνει να τον δίνει στο Άνθιμο φιλώντας του το χέρι.

Αποκαθήλωση εορταστικών φωτογραφιών από προφίλ και … αν φας. Γιατί βέβαια έφαγες και δεν είσαι για να φωτογραφηθείς, άρα θα μπουν πλάνα αρχείου. Εδώ οι άλλοι θέλησαν να σε ματιάσουν και δεν τα κατάφεραν. Χρειαζόντουσαν ευρυγώνιο φακό για να χωρέσεις στο πλάνο τόσος που έχεις γίνει, και δεν είχαν.

Ωραία περάσαμε και καλά μπήκε ο νέος χρόνος. Αν μάλιστα συγκρίνεις την τύχη μας με αυτή των ανθρώπων στο κλαμπ στην Πόλη μάλλον εξαιρετικά τυχερούς θα μας βρεις. Σαν κάποιου να μην του καθόταν καλά οι ευχές για καλή χρονιά. Τις «μέρες υψηλού κινδύνου» ο κόσμος όσο και αν δεν θέλει να το παραδεχτεί κρυφοκοιτάζει τις εφημερίδες και το ίντερνετ για να δει πού θα γίνει το επόμενο μπαμ. Οι Τούρκοι ψάχνουν τον «μακελάρη». Τι άσχημη λέξη! Ταιριαστή βέβαια σε αποτρόπαιες πράξεις. Πού θα σταματήσει αυτό; Δεν ξέρω. Κανένας δεν ξέρει. Αυτή είναι η ψυχρή ματιά του «στενοχωριέμαι αλλά τι να κάνω». Δες το όμως και με τα μάτια του ανθρώπου που περίμενε το παιδί του, τον φίλο του, τον αδελφό του να γυρίσει από την διασκέδαση και του τον επέστρεψαν σε μαύρο σάκο…

Επιστρέφουμε σιγά σιγά στην κανονικότητα. Η ζωή βρίσκει τον ρυθμό της, όχι όμως και τον αριθμό της, όπως είχε γράψε ο Μπαρ Μπαρ στα χρόνια του σεισμού της Θεσσαλονίκης. Ημέρα προσαρμογής σήμερα με δουλειά από το σπίτι για να τιμήσουμε τον Άγιο Άφτερ, προστάτη των ημερών θολής εργασιακής οργάνωσης. Είναι ανοιχτά τα μαγαζιά ή δεν είναι; Οι δημόσιοι υπάλληλοι πάνε στην δουλειά τους ή θα τροφοδοτήσουν ρεπορτάζ με άδεια γραφεία και συναδέλφους που αναρωτιούνται τι κάνουν αυτοί εκεί όταν οι άλλοι είναι αλλού. Γενικώς.

Ο χιονιάς δεν ήλθε. Στην Θεσσαλονίκη έχουμε κρύο με ήλιο. Όλες τι μέρες, εδώ και αρκετό καιρό. Κάτι σαν εικόνα Καλιφόρνιας με «κανονικές για την εποχή» θερμοκρασίες στην Βόρειο Ελλάδα. Παγωμένο χαμόγελο σα να βλέπεις την Ντόρα Μπακογιάνη.  Πού την θυμήθηκα; Μιας και την θυμήθηκα όμως να πούμε και για τον αδελφό Κυριάκο που την έχει δει Κλούνεϊ και κυκλοφορεί με τον καφέ στο χέρι. Εορταστικό μήνυμα σε στυλ «ND what else?». Whatever works for you μεγάλε. Είδε ο άνθρωπος τόσα καφέ στους δρόμους σου λέει το πρόβλημα το Έλληνα θα είναι ο καφές. Ο αντίπαλος του, φρονίμως ποιώντας, έχει εξαφανιστεί αυτές τις μέρες προσπαθώντας να μας κάνει να ξεχάσουμε ότι υπάρχει. Μπορεί βέβαια να έπιασαν τόπο και οι ευχές των Ελλήνων και να πήγε στο αγύριστο, αν και χλωμό το βλέπω.

Στην Αγγλία παράτησαν το Brexit και άρχισαν να οργανώνουν την κηδεία της βασίλισσας, πριν αυτή πεθάνει. Από την πλευρά του ανθρώπου θα έλεγα ότι είναι κακόγουστο και απάνθρωπο. Από την πλευρά του θεσμού έχει ένα ενδιαφέρον αν δεις με πόσα πράγματα συνδέεται το πρόσωπο της βασίλισσας σε μια Δυτική προοδευμένη χώρα το 2016.
Καλημέρα.