Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Βενσερέμος! Ναι καλά...

Η ζωή κυλάει χαρούμενα στην Θεσσαλονίκη. Λεωφορεία βγήκαν στην στεριά και πιάσανε τα όρη ποιος είδε βάρκα στο Χελμό στο Μέτσοβο βαπόρι. Χαρούμενοι Θεσσαλονικείς τρέχουν να επιβιβαστούν. Η κατάσταση θυμίζει τον Ηλιόπουλο στο «κάτω οι κλέφτες», που τον ταΐζανε παστά χωρίς νερό. Όταν κάποτε εδέησαν να του δώσουν να πιεί, παραδέχτηκε ότι έπρεπε να το στερηθεί πριν το ευχαριστηθεί.

Ακούω ΣΥΡΙΖΑίηκες φωνούλες που προτρέπουν τον κόσμο να μην πληρώνει εισιτήριο για 12 μέρες, όσες και οι μέρες της επίσχεσης δηλαδή. Ε τώρα αν εσύ είσαι τόσο ζώον και ξανατσιμπήσεις δεν σου φταίει ο τύπος που σε έχει για πελατάκι και σε δουλεύει. Μην κλαις μετά όταν θα σε σέρνουν στα δικαστήρια, σαν τους «δενπληρώνους».  Αφού η πρωθυπουργάρα είπε, ότι τώρα που είναι εκείνοι κυβέρνηση ο τζάμπας πέθανε.

Στην βουλή μαλώνουν για το ποιος είναι ο πιο διεφθαρμένος. Μην μαλώνετε παλικάρια, στην συνείδηση μας μια από τα ίδια είσαστε όλοι. Μαλώνουν και για τον δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας, μόνο που τα παιδία τους τα στέλνουν σε ιδιωτικά σχολεία. Είναι περήφανος ο Τσίπρας για τους «αγώνες» των μαθητικών και φοιτητικών χρόνων, αγώνες που δεν πρόκειται βέβαια να δώσουν τα παιδάκια του στο είδος του σχολείου που φοιτούν. Σα να λέμε δηλαδή οι τύποι αυτοί μαγειρεύουν για μας, ένα καζάνι φασολάδα με περισσότερο νερό παρά φασόλια, αλλά αυτοί σιτίζονται σε εστιατόριο με αστέρια Michelin. Κατά συνέπεια μην τσιμπάτε, άλλα τα δικά τους προβλήματα, άλλα τα δικά μας.

Μιας και πιάσαμε την παιδεία να μην ξεχάσουμε ότι, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο Φίλης μαλώνει με τον αρχιεπίσκοπο για τα θρησκευτικά. Κάτι περίεργοι τύποι τρέχουν, στα τέσσερα, να ευλογηθούν από την αγιαστούρα και να δηλώσουν θρησκευτική νομιμοφροσύνη, μέχρι βέβαια να απειληθεί η αγία υπουργική καρέκλα τους. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος βλέπουμε το θλιβερό φαινόμενο το καταλήψεων γυμνασίων και λυκείων. Άθλιες μεθοδεύσεις, και κοουτσάρισμα των παιδιών από συνδικαλιστές του αίσχιστου είδους με μεθόδους φασιστικές που όμως επιβιώνουν, και στο τομέα αυτό, όπως και σε πολλούς άλλους στην Ελληνική κοινωνία. Τα παιδιά πρέπει με κάθε τρόπο να εκπαιδευτούν να αποδέχονται από μικρά αυτή την άρρωστη κατάσταση ως δεδομένη. Μην ξεχνάς ότι αυτοί που πρωταγωνιστούν σε αυτές τις καταλήψεις είναι οι ίδιοι που αύριο θα διοικήσουν την Ελλάδα και θα επαίρονται γι αυτό, από το βήμα της βουλής, όπως ο σημερινός πρωθυπουργός.

Κάποια Φωτίου αφού τελείωσε με τις επεμβάσεις στο διαιτολόγιο μας, ανακάλυψε ότι «αυτοί που είναι από πάνω» έχουν από κάτω τεμπέληδες και αμόρφωτους δημοσίους υπαλλήλους. Μεγάλος ο πειρασμός να της πω ότι «τον πελάτη δεν το βρίζεις», αλλά δεν μπορώ να ασχολούμαι με τον κάθε πικραμένο που ξαφνικά είδε το φως του και ανακάλυψε ότι η γη γυρίζει. Η συγκεκριμένη ανακάλυψε ότι η γη γυρίζει γύρω από αυτήν…

Να μην ξεχάσω αυτούς που φωνάζανε για το νερό και τώρα που η κυβέρνηση το (ξε)πουλάει, το χρησιμοποιούν μόνο για γαργάρα. Τελικά φαίνεται ότι δεν έχουν σημασία τα μέτρα, αλλά το ποιος τα παίρνει.

Καλημέρα επαναστάτες μου. Βενσερέμος και αν δεν βενσερέμος  άλλο κακό να μη μας βρει.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Μια ύπουλη, επικίνδυνη ίωση.

Πότε επιτέλους θα σταματήσει αυτή η γελοιότητα των εθιμικών καταλήψεων των σχολείων, κάθε χρόνο τέτοια εποχή;

Για ποιόν λόγο; Για τους προφανείς. Κάποιοι φτιάχνουν το προφίλ τους. Μην γελάτε. Κάποιος έγινε πρωθυπουργός με μόνο εφόδιο τέτοιες ενέργειες στο βιογραφικό του.

Το χειρότερα από όλα είναι ότι έχουμε συνηθίσει και περιμένουμε «να κάνει τον κύκλο του» και να τελειώνει. Κάτι σαν ίωση. Λογικό αφού πρόκειται για μια ακόμα αρρώστια από αυτές που ταλαιπωρούν την Ελληνική κοινωνία. Ξεκινάει χωρίς λόγο, τελειώνει χωρίς λόγο.

Θλιβερά κομματόσκυλα, ζόμπι του παρελθόντος, αφήστε επιτέλους τη νέα γενιά ελεύθερη να πάει μπροστά.

Για μια ακόμη χρονιά ΝΤΡΟΠΗ!

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Όνειρο ήταν

Κοιμήθηκα και είδα στον ύπνο μου ότι ο Μπράντ Πιτ ήταν ένας κοιλαράς οδηγός του ΟΑΣΘ, που έπινε φραπέ και οδηγούσε με το ακουστικό του hands free στο ένα αυτί. Σε κάθε στάση τον περίμεναν λυσσασμένες Θεσσαλονικιές που ήθελαν να ανέβουν στο όχημα του. Εκείνος δεν σταματούσε πουθενά γιατί έκανε επίσχεση εργασίας.  Η Αντζελίνα τον παράτησε γιατί επαναστάτησε μέσα της η αγάπη για τους φτωχούς κατοίκους της Θεσσαλονίκης που δεν έχουν μέσο για να μετακινηθούν.

Υπουργοί, δήμαρχοι και βουλευτάδες είχαν πάρει μεγάλες κανάτες και έπλεναν κάθε τόσο τα χέρια τους. Κάποια στιγμή το γύρισαν στα μπουγέλα και έτσι όπως πιτσιλούσαν κόντεψα να ξυπνήσω.

Μακριά από τον θόρυβο και τα προβλήματα της πόλης, σε ένα όμορφο βοσκοτόπι σε ένα Ελληνικό νησί, ο κύριος Καλογρίτσας μετρούσε τα χρήματα του. Μετρούσε και ξαναμετρούσε και του έβγαιναν ακριβώς 52.600.000€. Γύρισε αποκαμωμένος σε έναν από τους συνεργάτες τους. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Η επιταγή των 4.650€ που είχαμε να πληρώσουμε την Παρασκευή, πρέπει να σφραγιστεί. Τα λεφτά δεν φτάνουν…». Ήταν συντετριμμένος γιατί ήξερε πόσο αυστηρός ήταν εκείνος ο παπάς που ήθελε να γίνει δεσπότης, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Δεν είχε καν τα ναύλα του να γυρίσει πίσω στην Αθήνα. Δεν πειράζει θα έπαιρνε το γαϊουδουράκι. Τον όνο όπως έλεγαν παλιά.

Κουρασμένος όπως ήταν από την υπερπροσπάθεια κάθισε να ξαποστάσει. Μαζί του και ο καλός κουμπάρος του. Φαντάσου, του είπε, δηλαδή imagine, την Γιόκο Όνο που φέρνει τα φέρετρα στην Θεσσαλονίκη. Πόσο ταιριαστός συμβολισμός για μια πόλη που έχει πεθάνει. Μια πόλη βλαχαδερών και ΠΑΟΚτσίδων. Μόνο εκεί θα μπορούσανε να τους τρίψουνε στην μούρη έναν τόσο προφανή συμβολισμό και αυτοί να κάτσουν και να το φάνε. Τον έπιασε νευρικό γέλιο.

Ήταν η μέρα που τα ταπεινά ζωντανά της Ελληνικής υπαίθρου είχαν την τιμητική τους. Η φοράδα στο αλώνι ετοιμαζόταν να σχολιάσει, με τον δικό της μοναδικό τρόπο, την ανακοίνωση για αποχώρηση από την πολιτική της Άννας Βαγενά.

Στην Θεσσαλονίκη ο κόσμος οργανωνόταν. Αφού δεν υπήρχαν λεωφορεία θα έκαναν auto stop για να μπορέσουν να πάνε να πληρώσουν την δόση του φόρου και τον ΕΝΦΙΑ. Έπρεπε οπωσδήποτε να βρεθούν λεφτά για να μην αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα και η πιο σίγουρη πηγή ήταν οι φόροι. Όλα τα άλλα ήθελαν σκέψη, δουλειά, πρόγραμμα.

Από μακριά ξεπροβάλει ένας υπέρβαρος υπουργός που φοράει στολή παλαιστή του σούμο. Έχει καταφέρει, ακόμα και έτσι ντυμένος, να φαίνεται λέτσος. Κοιτάω καλύτερα και βλέπω ότι βρίσκεται στο κέντρο της αυλής ενός σχολείου. Απέναντι του ετοιμάζεται ο αντίπαλος του, που πρέπει να είναι ένας ινδιάνος με το όνομα Τζερόνυμο. Μπαίνουν στο ταπί. Ξεκινούν με διερευνητικές αψιμαχίες. Ο αγώνας είναι αμφίρροπος. Ξαφνικά ο Τζερόνυμο με μια επιδέξια λαβή σηκώνει  τον λέτσο στο αέρα και τον εκσφενδονίζει προς το μέρος μου. Αν δεν προλάβω να φύγω θα με λιώσει.

Νιώθω να ιδρώνω. Πετάγομαι αλαφιασμένος. Ουφ, όνειρο ήταν. Πρέπει να κόψω το βραδινό φαγητό. Ένα φρουτάκι και πολύ μου είναι.