Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Το L111 και τα μάτια σου.



Παρακαλώ διαβάστε με μεγάλη προσοχή το κείμενο που ακολουθεί. Είναι σημαντικό.

Δεν μου αρέσει να αφήνω τίποτα στην τύχη. Κάθισα και μελέτησα με μεγάλη προσοχή τα άρθρα L.111,112 και 113 του κώδικα πνευματικής ιδιοκτησίας. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει πρόβλημα με το L.111 αλλά σας βεβαιώνω ότι το 112 και το 113 είναι εντελώς άκακα. Τι λέω άκακα; Εξημερωμένα. Από το χέρι μου τρώγανε. Άρα μην τα φοβάστε.

Καλού κακού όμως, αναρτήστε στο προφίλ σας όποια παπαριά δεν καταλαβαίνετε τι λέει για να είσαστε εξασφαλισμένοι. Να το κάνετε όμως αφού τελειώσετε με την διασφάλιση των πνευματικών δικαιωμάτων της φωτογραφίας που έχετε βγάλει στα νυχάκια των ποδιών σας, εκείνο το πρωί που βαριόσασταν στην παραλία και του τσουρεκιού για το οποίο τόσο καμαρώσατε το Πάσχα.

Στη συνέχεια να αντιγράψετε το κείμενο που θα σας πω στον τοίχο σας. Παρακαλώ μην κάνετε copy paste, όπως δεν έπρεπε να βγάζετε φωτοαντίγραφα τα γράμματα του Αγίου Νεκταρίου, τα οποία αντιγράφατε παλιά και τα στέλνατε σε δέκα ανθρώπους που αγαπούσατε. Κάποιος που το έκανε πλούτισε ενώ κάποιος που το αγνόησε έπαθε ξαφνικά μεγάλο κακό. Εκεί, με τα χεράκι να τα γράψετε, ούτε καρμπόν (πού το θυμήθηκα) ούτε φωτοαντίγραφα. Ε, να την ιδρώσουμε λίγο την φανέλα αν θέλουμε να μας έλθει το ξαφνικό παραδάκι.

Αφού τελειώσετε με την αντιγραφή, παρακαλώ κάντε ένα share την φωτογραφία με το δαρμένο παιδάκι γιατί η Google δίνει ένα ευρώ για κάθε εύπιστο που θα το κάνει. Έλα μην το σκέφτεσαι, εδώ κάθισες και έγραψες τα γράμματα τους αγίου, τι ψυχή έχει ένα share

Τελειώσαμε και με αυτό; Αν με αγαπάς γράψε αυτό το κείμενο που ακολουθεί και κράτησε το για μια ώρα στο τοίχο σου. Μετά; Μετά άφησε το εκεί, να το βλέπει ο πρώτος που είχε την ιδέα να ξεκινήσει μια ακόμα συγκινητική χαζομάρα.

Όλους τους βοήθησες. Βάλε σε παρακαλώ και κάτι για τα παιδάκια που δεν καλούν στα πάρτι και δεν τους συμπεριφέρονται καλά στο σχολείο. Όχι, μην γράψεις κάτι δικό σου. Αντιγραφή.

Και προς Θεού, μην δεχτείς για φίλους σου τους διαβόητους χάκερς CHRISTOFER DAVIES και JESSICA DAVIES που τους ξέρει μόνο το FBI και κάποιος φίλος σου από το FB, που σου έστειλε μήνυμα για να σε προφυλάξει. Επίσης να μην αποδεχθείς βίντεο με το όνομα "ο χορός του παπά". Εδώ που τα λέμε αν αποδεχθείς τέτοιο βίντεο καλά να πάθεις, από την άλλη τόσο παπά έχουμε φάει, το βίντεο του θα μας βλάψει;

Ολοκληρώσαμε; Μέχρι νεωτέρας, ναι. Είναι όμως γνωστό, ότι όσο υπάρχει τράπουλα θα βγαίνουν Ρηγάδες και όσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που κοιτούν με φόβο και λίγη κουτοπονηριά και υστεροβουλία ίσως, αυτά που δεν καταλαβαίνουν και δεν ξέρουν τόσο θα υπάρχουν κάποιοι που είτε θα σπάνε πλάκα μαζί τους, είτε θα τους εκμεταλλεύονται για δικό τους όφελος.

Παρακαλώ, αν με αγαπάτε, να αντιγράψετε αυτό το κείμενο στον τοίχο σας. Όχι copy pate. Κανονική αντιγραφή, παρακαλώ. Μπορώ να σας βεβαιώσω ότι κάποιος που το έκανε δέχτηκε δωρεάν ΜΒ από το Facebook, ενώ κάποιοι φίλοι που δεν έχουν ακίνητα δεν πληρώνουν ΕΝΦΙΑ. Αξίζει να δοκιμάσεις. Εδώ οι άλλοι ψήφισαν τον Τσίπρα που θα καταργούσε τον φόρο τον κακό. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που ΔΕΝ (the did not) έκαναν την αντιγραφή δημοσίευση (copy paste). Δυστυχώς αυτούς, έχουμε καιρό να τους δούμε στο ίντερνετ. Κάποιοι λένε ότι απλώς δεν έχουν χέρι για να πληκτρολογήσουν.

Δεν παίζουμε με αυτά!





Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Ο Φίλος τους Ψαρά

Δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο. Για την ακρίβεια βαριέμαι αφόρητα όταν κάποια φορά συμβεί να παρακολουθήσω έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Χθες το βράδυ ξεκίνησα να βλέπω τον αγώνα Αγγλία – Ισλανδία. Τέτοια συγκίνηση είχα να νιώσω από το Euro του 2004. Βέβαια κράτησα ένα ημίχρονο, μετά με πήρε ο ύπνος…

Μπορείς όμως να με θεωρείς πλέον Fishermans Friend. Όχι φίλο με τις καραμέλες αλλά με τους «-σον» παίχτες που τους ονομάζουν υποτιμητικά «ψαράδες». Τι ζωντάνια, τι αγριεμένο μάτι που κοιτάει τον αντίπαλο στα μάτια και τον ψαρώνει! Αχ πώς λαχταράω να βρούμε οι Έλληνες αυτό το βλέμμα. Το βλέμμα που κοιτάει τον θεωρητικώς ανώτερο αντίπαλο από ψηλά. Το βλέμμα του ανθρώπου που τον έχουν ξεγραμμένο και αυτός μπαίνει μέσα σε όλα πολεμάει με σοβαρότητα και αποδεικνύει την αξία του.

Το 2004 χρειάστηκε να βρούμε έναν προπονητή που δεν είχε κόμπλεξ κατωτερότητας και ραγιαδισμού. Έναν προπονητή που θα κοιτούσε παραξενεμένος κάτι «εκπροσώπους» που δέχονται ως λογική υποδούλωση 100 χρόνων, θα χαμογελούσε σαρκαστικά, θα τους προσπερνούσε, θα έβαζε την ομάδα του μέσα στο γήπεδο και θα τους έδειχνε πόσα απίδια παίρνει ο σάκος.

Σήμερα ψάχνουμε να βρούμε έναν ηγέτη, που θα χαίρει της εκτιμήσεως ακόμα και των αντιπάλων του. Είμαι ΠΑΟΚτης μπασκετόφιλος αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ, όσο και αν δεν το θέλω, την ποιότητα του Νίκου Γκάλη και την συνεισφορά του στο Ελληνικό μπάσκετ. Δεν θα μπορούσα ποτέ να υποστηρίξω τον ΑΡΗ αλλά από τότε σεβόμουν τον άνθρωπο που νικούσε τη ομάδα μου. Σήμερα ψάχνουμε για έναν άνθρωπο και όχι ένα ανθρωπάκι που θα κοροϊδεύει κατά πρόσωπο αυτούς που τον πιστεύουν. Δεν θέλουμε αυτόν που προσπαθεί να κάνει πραγματικότητα τα ντυμένα με αριστερό μανδύα μικροαστικά όνειρα του για μια αργομισθία στο δημόσιο και για μερικές μέρες ακόμα εξουσίας με παιχνίδια με τον εκλογικό νόμο. Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας ούτε σε εκείνος που περιμένει να κυβερνήσει βάσει επετηρίδας, χωρίς να ιδρώσει την φανέλα του.

Είχα καιρό να αντικρίσω τέτοια φρεσκάδα και ζωντάνια στο βλέμμα ανθρώπων μαχητών, κάτι σαν την φρεσκάδα της μέντας της γνωστής καραμέλας. Επειδή συναντώ κάθε μέρα τέτοιους ανθρώπους, ατυχώς αλλά ίσως όχι τυχαία, έξω από κόμματα και παρατ’αξεις, ελπίζω ότι κάπου υπάρχει και ένας τέτοιος άνθρωπος που θα δεχτεί και θα δεχτούμε, να μπει μπροστά και να βγάλει το κάρο από την λάσπη. Ελπίζω.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Τα καφέ της συμφοράς



Χθες το πρωί κατέβηκα για μια δουλειά στο κέντρο. Σε μια γωνιά, εκεί που δεν το περίμενα, είδα ότι είχε ξεφυτρώσει ένα ακόμα μαγαζάκι (ο Θεός να το κάνει) που πουλούσε καφέ «σε πακέτο». Ένα ακόμα από αυτά τα μαγαζάκια που τροφοδοτούν τους περαστικούς με το ποτήρι με το νεροζούμι, με το καλαμάκι, το οποίο κοστολογούν 1€, μερικές φορές του μπουκαλιού με το νεράκι συμπεριλαμβανομένου.

Σκεφτόμουν σε τι μπορεί να ελπίζει μια τέτοια επιχείρηση, η οποία έχει ανοίξει σε μια περιοχή με ενοίκιο ακριβό, ακριβώς δίπλα σε άλλες δέκα ομοειδείς επιχειρήσεις.

Στο μυαλό μου ήλθε ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Αλβανία, που είχα κάνει μερικά χρόνια πριν. Διασχίζοντας την χώρα από τον νότο προς τον βορρά και αντίστροφα, έβλεπα σε κάθε χωριό, που μπορεί να μην είχε καν καφενείο, πινακίδες “Lavagi” (ή κάπως έτσι). Μα είναι δυνατόν, σκεφτόμουν, βρακί δεν έχει το απαυτός τους, καφέ Lavazza μου θέλουν.  Τελικά μου πήρε λίγο χρόνο αλλά κατάλαβα. Η πινακίδα δεν αφορούσε καφέδες αλλά αυτοσχέδια πλυντήρια αυτοκινήτων! Το λάστιχο του ποτίσματος και ένα σφουγγάρι και «εμπρός καλά μου χέρια». Τώρα τι επιτυχία μπορεί να είχαν αυτές οι, ας πούμε, επιχειρήσεις μπορεί ο καθένας να καταλάβει. Μάλλον ανάλογη με των δικών μας «καφέ».

Ο συνειρμός με έριξε σε ακόμα μεγαλύτερη στενοχώρια αναλογιζόμενος την κατάσταση στην πατρίδα μου.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Στο φανάρι



Γυρνάω από τη δουλειά. Πέντε η ώρα το απόγευμα και βράζει ο τόπος.

Σταματάω στο φανάρι της Νέας Εγνατίας στην είσοδο από Χαλκιδική, δίπλα στο νέο Everest.

Δεν υπάρχει άλλο αυτοκίνητο δίπλα μου.

Με πλησιάζει ένας εύσωμος νεαρός με φανελάκι και βερμούδα από κομμένο τζην. Κρατάει κουβά και το εργαλείο για το καθάρισμα των τζαμιών. Είναι ιδρωμένος από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Τα μαλλιά έχουν κολλήσει στο κεφάλι. Κόκκινα μάγουλα.

Πάει να καθαρίσει το παρμπρίζ. Του κάνω νεύμα «όχι ευχαριστώ».

«Δεν πειράζει», μου λέει. «Θα σου τα δροσίσω λίγο!».

Τα δροσίζει.

Έρχεται στο παράθυρο.

«Ξέρεις, τώρα θα γίνουμε σαν τους Γερμανούς. Εκείνοι κάθε πέντε χρόνια το πετάνε το αυτοκίνητο. Εμείς … θα το πλένουμε!»

«Ώρα καλή. Κερνάει το μαγαζί, σήμερα», μου λέει γελώντας και απομακρύνεται βιαστικά.

Και έτσι, με τούτα και με εκείνα, πήρα φιλοδώρημα από ένα παιδί (τουλάχιστον στην ψυχή) των φαναριών.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Η γιορτή του πατέρα



Γιορτή του πατέρα σήμερα. Επετειακή ημέρα που δόθηκε στους άνδρες για να μην γκρινιάζουν για την πραγματική βεντέτα των εορτών αυτών, την Γιορτή της Μητέρας. Την γιορτή αυτή δεν την γνώριζα μέχρι που μεγάλωσα. Δεν ξέρω από πότε γιορταζόταν εκτός Ελλάδος, πάντως εδώ την ενσωματώσουμε στο εορτολόγιο μας πρόσφατα, όπως κάναμε με την ώρα της γης, την ημέρα του πιτόγυρου και την παγκόσμια ημέρα φιλίας ανθρώπου – κοάλα. Δεν θυμάμαι να γράψαμε ποτέ έκθεση στο δημοτικό για την «γιορτή του πατέρα» και για αυτό πρέπει να αποδοθούν ευθύνες σε δασκάλους και φιλολόγους.

Ο πατέρας είναι παραδοσιακά ο αρχηγός της Ελληνικής οικογένειας. Δεν είναι τυχαίο ότι το ψηλότερο βουνό της Αττικής φέρει το όνομα «όρος Πατέρας»…

Ο πατέρας, που από τα παιδιά του αποκαλείται και «μπαμπάς» έδωσε το όνομα του στο εντυπωσιακό γλύκισμα «τούρτα Σαβαρέν», που είναι ευρέως γνωστό ως «μπαμπάς με ρούμι».  Ο συνδυασμός του γλυκού με το ποτό βοηθάει πολλάκις τον πατέρα να ανταπεξέλθει στις λαχτάρες που του επιφυλάσσουν τα τέκνα του.

Σε πείσμα τον μαμάδων το μωρό πρώτα λέει «μπαμπά» και ύστερα «μαμά». Μπορεί να βοηθάει και ο φθόγγος που φρενάρει την αμάθητη γλώσσα του μωρού, αλλά τώρα ποιος τα ψάχνει αυτά. Το αποτέλεσμα μετράει, που λένε και στο ποδόσφαιρο.

Ο πατέρας είναι ο ήρεμος καθοδηγητής σε όλα τα βήματα του παιδιού του. Η σταθερά που προσδιορίζει τη πορεία του στη ζωή. Ο συνεγγυητής της σταθερότητας,  αλλά και το άγριο θηρίο που θα επιτεθεί για να κατασπαράξει όποιον τολμήσει να πειράξει τα παιδιά του.

Ο δικός μου πατέρας αποχώρησε από αυτή τη ζωή, ευθυτενής και χαμογελαστός, την στιγμή που εγώ γινόμουν πατέρας για πρώτη φορά πριν από 19 χρόνια. Από τότε δεν έχει περάσει μια μέρα που να μην τον σκεφτώ, ενώ πολύ συχνά ανατρέχω σε όσα μου έλεγε και όσα μου δίδασκε με το παράδειγμα του.

Εδώ και 19 χρόνια έχω το προνόμιο να είμαι πατέρας δύο υπέροχων κοριτσιών που δεν γνωρίζω αν πρόκειται να μου δώσουν ένα ποτήρι κρύο νερό, όταν (σε πολλά χρόνια) γεράσω. Σίγουρα όμως μου δίνουν δύο εξαιρετικούς λόγους για να ζω και να απολαμβάνω κάθε μέρα της ζωής μου και με γεμίζουν χαρά και υπερηφάνεια καθώς θαυμάζω την πορεία τους στη ζωή.

Η φωτογραφία από το σημερινό τους δώρο. Κάτι θέλουν να μου πουν αυτά τα girls… Ευχαριστώ!