Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Πάσχα Ελλήνων



Το στομάχι διαμαρτύρεται  για τα γυμνάσια που του κάνεις. Την μια άδειο την άλλη τίγκα γεμάτο, με ότι μπορεί να φανταστεί το μυαλό του ανθρώπου.

Πρωινό ξύπνημα και λαχτάρα για καφέ και τσουρέκι από χέρια επιδέξια και αγαπημένα.

Προετοιμασίες με άναμμα φωτιάς για να ψηθεί το αρνί και το κοκορέτσι που σούβλισες από την προηγούμενη. Στο είπαν από το προηγούμενο βράδυ  «Κοίτα μην ξυπνήσεις από τα χαράματα και παιδεύεσαι» ακολουθούμενο από «Κατά τις δύο να αρχίσουμε να τρώμε. Πόσα κιλά είναι το αρνί; Πόση ώρα θέλει;». Η αλήθεια είναι ότι αν ρωτήσεις το αρνί θα σου πει ότι δεν θέλει καθόλου αλλά ποιος το ρωτάει;

Ησυχία του πρωινού. Για μας κελαηδούν τα πουλιά και ανθίζει ο κήπος. Ευχές ζωντανές αλλά και με τηλέφωνα, μηνύματα, ίντερνετ. Ένα από τα καλά της εξάπλωσης του mobile internet είναι ότι γλιτώσαμε από τα «ευφάνταστα» SMS που αναπαρήγαγαν διάφοροι ηλίθιοι γνωστοί σου, νομίζοντας ότι είχαν ανακαλύψει ΤΗΝ εξυπνάδα.

Σε λίγη ώρα η φωτιά θα είναι έτοιμη. Το αρνί και το κοκορέτσι θα γυρίσουν  πάνω από αυτή και να μετατραπούν από αποτρόπαια κουφάρια σε λαχταριστά εδέσματα.

Κάπου στο βάθος αρχίζουν να ακούγονται και τα πρώτα κλαρίνα.

Λίγο λεμόνι, να νοστιμίσει, λίγο λάδι να μην «σου καούν τα μπουτάκια». Ρε νταλκά που έχουμε με τα μπουτάκια. Το Πάσχα με του αρνιού, το καλοκαίρι με τις φωτογραφίες στην παραλία και τον υπόλοιπο χρόνο να μη σου πω καλύτερα, μέρα που είναι…

Κατά τις δώδεκα θα αρχίσουν να έρχονται οι πρώτοι καλεσμένοι και να ξυπνούν οι ακαμάτηδες της μέρας. Ευχές, φιλιά, «Χριστός Ανέστη» και τα πρώτα σχόλια. «Ανέβασε το πιο πάνω θα σου καεί». «Γύρνα πιο γρήγορα». «Εκεί δεν έχει φωτιά». Όσοι άνθρωποι τόσες γνώμες. Όσο πιο άσχετοι, τόσο πιο επίμονοι. Από δίπλα και ο παντογνώστης γείτονας που ψήνει στο διπλανό σπίτι. «Δεν σας βλέπω να τρώτε σήμερα, χαχα».

Μόλις ροδίσει η πέτσα, θα της ορμίσει αυτός που ήλθε τελευταίος και δεν έχει κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι του για να βοηθήσει. Δοκιμές για το κοκορέτσι. Ψήθηκε; Κόψε λίγο για να δοκιμάσουμε. Βάλε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη. Μπύρες, κρασιά, τσίπουρα. Παιδιά τρέχουν κάνοντας φασαρία. Γονείς συζητούν για το «πού πάμε» και κάνουν τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις με χαμόγελο, λόγω της ημέρας.

Το αρνί είναι μάλλον έτοιμο. «Τσίμπα να δούμε». Οι μισοί λένε ότι κάηκε και οι άλλοι μισοί ότι θέλει και άλλο. Όσοι άνθρωποι τόσες γνώμες. Ξεσουβλίζεις και το φαγητό ξεκοκαλίζεται με γρήγορους ρυθμούς από αυτούς που ήταν «σκασμένοι» από την μαγειρίτσα το προηγούμενου βραδιού. Ο γείτονας ακόμα παλεύει με το δικό του. Στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν, σκέφτεσαι και ακούς από μέσα σου γέλιο σαρδόνιο. Ντροπή σου τέτοια μέρα…

Τώρα που γέμισε η κοιλιά, οι πιο γλεντζέδες θα σύρουν τον χορό. Μαμάδες με ζακέτες ριγμένες κουτσαβάκικα στους ώμους, θα πάνε βόλτα κοντινή και θα μαζέψουν λουλούδια να φτιάξουν το στεφάνι του Μάη, που σήμερα, προβάλει στη γη, όπως έλεγε και το τραγούδι που μαθαίναμε στο σχολείο.

Γλυκά, καφέδες και κόσμος που λιάζεται στο γρασίδι βογκώντας. «Δεν έπρεπε να φάω τόσο» . Ώρα για αποχώρηση. Αγκαλιές, φιλιά, «και του χρόνου».

Τώρα που σου είπα το μέλλον, ώρα να πάω να το ζήσω και εγώ. Χριστός Ανέστη και ας φροντίσουμε το φως της Αναστάσεως να φωτίσει τις καρδιές μας.




Μεγάλο Σάββατο



Ξημέρωσε ο Θεός το Μεγάλο Σάββατο. Λιακάδα, χαρά Θεού, σε αντίθεση με την σκοτεινιά, το κρύο και την βροχή της χθεσινής μέρας. Τυχαίο; Εσύ αποφάσισε και δες το όπως θέλεις, εγώ δεν στέκομαι σε τέτοια πράγματα.

Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα για την εκκλησία και επειδή η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, πάμε στην Πρώτη Ανάσταση. Στην εκκλησία που όλες τις μέρες είναι μέσα στην τάξη, σήμερα επικρατεί αναρχία. Ο ιερέας βγαίνει από την Ωραία Πύλη κρατώντας ένα καλάθι γεμάτο δάφνες. Οι ψάλτες, ψάλουν «Ανάστα ο Θεός κρίνων τη γη». Οι πιστοί κοπανάνε τα στασίδια, σε ανάμνηση του κρότου που προκλήθηκε από την Ανάσταση του Κυρίου. Οι πολυέλαιοι πάνε πέρα δώθε. Γιαγιάδες κάνουν εντυπωσιακά μπλονζόν για να πιάσουν στον αέρα τις δάφνες και να τις κρατήσουν στο πορτοφόλι τους καθώς πιστεύουν ότι αυτό τους φέρνει τύχη. Τα τελευταία χρόνια, ο αγώνας είναι ακόμα μεγαλύτερος αφού κάποιες μέρες τους μήνα, οι δάφνες αυτές είναι και το μόνο περιεχόμενο του πορτοφολιού… Βλέποντας την κατάσταση στην οποία έρχεται ο ναός, την μέρα αυτή, θυμάμαι την μητέρα μου, η οποία όταν έβλεπε το ακατάστατο εφηβικό δωμάτιο μου φώναζε «κοίτα πώς είναι το δωμάτιο σου, Ανάστα ο Θεός κρίνον τη γη».

Μετά την εκκλησία αρχίζουν οι προετοιμασίες για το Αναστάσιμο δείπνο αλλά και για το αρνί και το κοκορέτσι της επόμενης μέρας. Συκωταριές ζεματίζονται και ψιλοκόβονται μαζί με λαχανικά και μυρωδικά για την μαγειρίτσα.  Αρνιά ανασκολοπίζονται. Κοκορέτσια περνιούνται σε σούβλες και  τυλίγονται με εντεράκια και σκέπες. Ψησταριές ετοιμάζονται. Μπύρες, κρασιά και τσίπουρα δροσίζονται και περιμένουν τις παρέες να τα απολαύσουν.

Όταν ήμασταν μικροί, το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, προβλεπόταν αυστηρή κατάκλιση. «Να πέσεις να κοιμηθείς γιατί το βράδυ θα κουτουλάς και δεν θα αντέξεις μέχρι την Ανάσταση».  Νεύρα, κλάματα και ωχ αμάν και δεν μπορώ και δεν «μου κολλάει ύπνος». Είχαμε άλλα πλάνα στο μυαλό μας. Να τρέξουμε με τα καινούρια μας παπούτσια, να δείξουμε τη λαμπάδα στους φίλους μας, να τσιμπήσουμε στα κρυφά το αμυγδαλάκι από τα τσουρέκια και τέλος να διαλέξουμε με την αρχαία μέθοδο της δοκιμής στα δόντια, το αυγό που θα κερδίσει.  Τώρα λαχταράμε το μεσημεριανό ύπνο αλλά ατυχώς συμπίπτει με την ώρα της προετοιμασίας των σφαγίων και έτσι μας μένει το «στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα».

Υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στις απογευματινές προετοιμασίες και την ώρα που πηγαίνουμε στην εκκλησία. Εγώ τα τελευταία χρόνια το γεμίζω φτιάχνοντας μια μυρωδάτη συκωταριά λαδορίγανη ως συμπλήρωμα στο Αναστάσιμο δείπνο. Παλιότερα θυμάμαι ότι τέτοιες ώρες τα κανάλια προέβαλαν εκείνη την ταινία, παραλλαγή του μύθου του Μεφιστοφελή  με τον Χορν και την Κοντού. Αργά το βράδυ στην Ανάσταση, πιτσιρίκια κρατούν περίεργες λαμπάδες όλο καμάρι, καμπάνες, μπαμπ μπουμ κροτίδες και φωτοβολίδες. Αγκαλιές, φιλιά, τσουγκρίσματα αυγών, ένα γρήγορο πέρασμα από το εσωτερικό της εκκλησίας και βουρ όχι στον πατσά, όπως θέλει η λαϊκή έκφραση, αλλά στην μαγειρίτσα. Στον δρόμο φροντίδα και στρατηγικά κόλπα για να κρατηθεί αναμμένη η λαμπάδα με το Άγιο Φως. Σταυρός στην εξώπορτα, που φαίνεται τόσο ταιριαστός την ώρα εκείνη και τόσο παράταιρος όλο τον υπόλοιπο χρόνο…

Καλή Ανάσταση.


Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Μεγάλη Παρασκευή



Ξύπνησε νωρίς το πρωί. Έβρεχε έξω και είχε ψύχρα. Αφουγκράστηκε την ησυχία και ναι δεν τον γελούσαν τα αυτιά του. Δεν ακουγόταν τίποτα άλλο εκτός από τα αηδόνια που κελαηδούσαν. Ούτε ήξερε πόσα χρόνια είχε να τα ακούσει. «Πάσχα στο χωρίο», σκέφτηκε και χαμογέλασε.  Η παράδοση ήθελε, την Μεγάλη Παρασκευή να έχει κακό καιρό. Θυμόταν βέβαια πολλές χρονιές με ήλιο και ζέστη. Δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. 

Το προηγούμενο βράδυ είχε ακούσει στην εκκλησία για τον όχλο που φώναζε να ελευθερώσουν τον Βαραββά και να σταυρώσουν τον Χριστό.  Πόσες φορές δεν είχε δει στη ζωή του αυτή την ιστορία να επαναλαμβάνεται! Μια ζωή γεμάτη από Γραμματείς και Φαρισαίους που έπειθαν τον όχλο να κάνει λάθη. Μια ζωή ένας όχλος έτοιμος να πειστεί από τους ψεύτες και τους κλέφτες και να κάνει τα μεγαλύτερα λάθη. 

Άκουσε και για τον Πόντιο Πιλάτο που έπλυνε τα χέρια του για να διώξει το κρίμα από πάνω του. Και πάλι οι αναπόφευκτοι συνειρμοί. Ο «αρχηγός» που φτάνει το πράγμα στο απροχώρητο και ύστερα γυρίζει και ρωτάει, αυτούς που πιο πριν είχε πείσει ότι ξέρει τι κάνει, «εσείς τι θα κάνατε τώρα;». 

Μια ζωή να πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα σε Ιησού ή Βαραββά και στο τέλος να διαλέγεις τον Βαραββά και να στέλνεις τον Ιησού στον Σταυρό. Ο ηγεμόνας χωρίς ευθύνη συνεχίζει να είναι ηγεμόνας.

Μια μαύρη μέρα με μαύρες σκέψεις. Μια μαύρη μέρα με ένα φωτεινό παράθυρο, προοικονομίας.
«Προσκυνούμεν σου τα πάθη Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου ανάστασιν»

Επιλογή μας να βλέπουμε ως τέλος του δρόμου την Μεγάλη Παρασκευή ή το Μεγάλο Σάββατο. Ο δρόμος δύσκολος καθώς είναι προφανές ότι της Αναστάσεως πρέπει να προηγηθεί η Σταύρωση. 

Καλή Ανάσταση!


Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

On the road...



Μπαίνω στον δρόμο της Χαλκιδικής. Τέτοια εποχή ξαναθυμόμαστε, ότι σαν αυτή δεν έχει, και πάμε να ανοίξουμε τα σπίτια μας, να τα ξυπνήσουμε από την χειμερία  νάρκη και να τα προετοιμάσουμε για το Πάσχα και το καλοκαίρι.

Ένας δρόμος σε πλήρη παρακμή. Μου θυμίζει έντονα ένα ταξίδι που είχα κάνει πριν από μερικά χρόνια στην Αλβανία. Εγκατάλειψη, βρωμιά, ασχήμια έρχονται σε ευθεία αναλογία με την κατάσταση της χώρας. Οδόστρωμα Ελβετικό τυρί. Φυτά που μπαίνουν μέσα στις λωρίδες κυκλοφορίας. Μπάρες ασφαλείας ξεχαρβαλωμένες. Στις κολώνες κρεμασμένα κουρελιασμένα λάβαρα από το προηγούμενο καλοκαίρι.  Ο συγχωρεμένος ο Παντελίδης μας καλεί να γιορτάσουμε μαζί τον Δεκαπενταύγουστο σε καλοκαιρινό μαγαζί . Ο Republic μας καλεί σε πάρτι μόνο που τώρα πια έχει κλείσει. Η Πάολα με την περσινή φωτογραφία που μοιάζει με τον Χέντριξ ανακατεύεται με τον φετινό  Ιεροκλή που διαφημίζει την παράσταση του. Έχει ενδιαφέρον πώς «ποιοτικοί» και σκυλάδες μας φτύνουν στα μούτρα λερώνοντας τον τόπο και προσβάλλοντας την αισθητική μας, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Συμβαίνει και σε άλλες εκφάνσεις της ζωής μας, με κάτι προοδευτικούς επαναστάτες που μόλις μυρίστηκαν το μέλι της εξουσίας ξέχασαν και πρόοδο και επανάσταση. Σκουπιδαριό παντού. Γνωρίζεις φυσικά ότι όλοι έχουν το κοινό τους, που είναι πρόθυμο να τους ακολουθήσει και να τους αποθεώσει ότι και αν κάνουν.

Στα αυτοκίνητα εικόνες οικείες. Ο παππούς με το τρέιλερ και τα εργαλεία πάει να τσαπίσει στο αυθαίρετο στην Καλλικράτεια. Οδηγεί στην μέση του δρόμου με εξήντα χιλιόμετρα και μαλώνει με τη γιαγιά, που κάθεται δίπλα του. Ο τύπος που φόρτωσε το στρώμα πάνω από το Seat και το κρατάει και με το χέρι μη του φύγει, ενώ κάνει πως οδηγεί με το άλλο. Κάθε τόσο πίνει μια γουλιά καφέ και τραβάει και μια τζούρα από το τσιγάρο. Θαύμα!  Το  νεαρό comme il faut ζευγάρι κοιτάει αμίλητο μπροστά. Εκείνος φοράει σιδερωμένο στην τρίχα καρό πουκάμισο σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να έχει χαλαρό look και εκείνη κάτι τεράστια γυαλιά ηλίου που ελπίζει ότι κρύβουν τις σκέψεις της. Τα παιδιά τους, στο πίσω κάθισμα, παίζουν με αφοσίωση με το tablet και έτσι δεν γκρινιάζουν στη διαδρομή, ρωτώντας κάθε πέντε λεπτά «πότε φτάνουμε». Ο «κάγκουρας» με το φτιαγμένο Fiat που κάνει σφήνες ακούγοντας τον «αδικοχαμένο» να κλαψουρίζει. Ο Βούλγαρος με την τεράστια μαύρη Mercedes, οδηγεί επιθετικά, με αναμμένα φώτα, όπως κάνουν στην πατρίδα του, ευελπιστώντας να φωτίσει το μέλλον προσπαθώντας να μπουκώσει με ευρώ τις μνήμες του ζοφερού παρελθόντος. Μια κοπελίτσα με δίπλωμα οδήγησης πιο φρέσκο από γιαούρτι, έχει γεμίσει το νεοαποκτηθέν γυαλιστερό Golf με λούτρινα και οδηγεί αγκαλιά με το τιμόνι τόσο κοντά στη μηχανή, που θα μπορούσε να αλλάξει και λάδια εν κινήσει.

Η φύση φέτος δεν έχει τα ζωντανά χρώματα που συναντούσαμε άλλες χρονιές την άνοιξη. Δεν έπεσαν πολλές βροχές και το χώμα δεν δέχτηκε εκείνο το δροσερό μπουγέλο που θα το ξυπνούσε και θα έδινε ζωντανό πράσινο χρώμα στα φυτά και θα γέμιζε τους αγρούς λουλούδια. Θα δυσκολευτούν πολύ να φτιάξουν το στεφάνι του Μάη, όσοι το επιχειρήσουν.

Μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα με μια διάθεση ανάλογη των ημερών, για λόγους που δυστυχώς δεν έχουν να κάνουν με το θείο δράμα. Εκεί είναι σίγουρη τόσο η Σταύρωση, όσο και η Ανάσταση. Εδώ;

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Καλύτερα δεν γίνεται



21η Απριλίου σήμερα και κάποιοι θυμούνται και νοσταλγούν γύψους από αυτόκλητους σωτήρες αναζητώντας λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Το γαρ πολύ της θλίψεως …

Οι κυβερνώντες δεσμεύουν τα αποθεματικά των νοσοκομείων, προσδοκώντας προφανώς στην δραστική μείωση τους πληθυσμού. Εκείνοι, διαχρονικά, νοσηλεύονται σε πολυτελή ιδιωτικά θεραπευτήρια και δεν έχουν ανάγκη τα μέρη στα οποία ζητά γιατρειά το πόπολο. 

Η αξιολόγηση, η διαπραγμάτευση και δεν ξέρω ποια άλλη λέξη κλείνει όπου να είναι, για να ανοίξει η επόμενη αμέσως μετά, φέρνοντας ακόμα μεγαλύτερα κακά. Ο σκύλος κυνηγάει την ουρά του και από ότι φαίνεται, μόνο όποιος τον βλέπει από έξω μπορεί να το καταλάβει.

Η Ελλάδα πορεύεται προς το μέλλον, χωρίς πρόγραμμα, κυβερνούμενη από ανθρώπους που δεν αξίζουν αυτή την τιμή. Νιώθουν σίγουροι ότι θα μπορούν να συνεχίσουν να γεμίζουν τις τροφαντές κοιλιές τους και το παραφουσκωμένο τους εγώ καθώς αυτοί που θα έπρεπε να τους ελέγχουν δεν φαίνονται ικανοί γι αυτό. Ανθρωπάκια γαντζωμένα στην εξουσία κάνουν πραγματικότητα τα μικροαστικά τους όνειρα με θράσος και έπαρση.

Μέσα στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται. Μόνο που οι χαρούμενοι λύκοι γίνανε πολλοί και  πλέον βρίσκονται ανάμεσα τους ακόμα και κάποιοι που πριν από λίγα χρόνια δεν θα τολμούσαν να προσποιηθούν ούτε το σκυλάκι το κανίς. Είναι που κάτι μάθανε ότι κάνουμε και πλακώσανε και αυτοί…

Ο Σάκης τώρα που σταμάτησε να βγάζει τραγούδια και κουράστηκε να χοροπηδάει στην ηλικία του, ασχολείται με την αύξηση του πληθυσμού της χώρας και η χώρα μαζί του. Η Λαίδη δεν θα μπορεί πλέον να ζητάει από τον Αλήτη να χτυπήσει σαν άντρας και η Ρούλα είπε να βγει από το ΚΑΠΗ γιατί ο συνταγματάρχης Βαρτάνης και κάτι άλλα κουρασμένα παλικάρια δεν ευκαιρούσανε. Καταραμένο ασφαλιστικό. Η χώρα είναι σε τέτοιο χάλι και παρακμή που κανείς πλέον δεν ασχολείται με τον διαγωνισμό ελαφρότητας που φέρει το συνθηματικό όνομα “Eurovision”.