Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Το Hashtag Το Καλό



Συγνώμη που θα σας στενοχωρήσω αλλά το τραβάει ο οργανισμός μας το δούλεμα.

Σόου στη βουλή και εμείς πρώτο τραπέζι πίστα να πετάμε λουλούδια στον είδωλο.

Και να το #‎παραιτηθείτε και να το πώς τα είπε ο Κούλης και πώς τα ήπιε ο Πάνος και πώς τα ψέλλισε ο Αλέξης και πώς τα συλλάβισε η Φώφη και πώς τα ευλόγησε ο Αδόλφος και πώς δεν τα είπε ο Σταύρος και πώς τα επανέλαβε ο Δημήτρης και πώς τα αναμάσησε ο Βασίλης.

Και ξανά μανά #‎παραιτηθείτε και να σκέφτεται ο άλλος ότι κάνει επανάσταση και ότι όπου να είναι τώρα παρατιούνται γιατί του το είπε το hashtag. Και να και ο μήνας που τελειώνει και πρέπει να πληρώσεις όσα δεν έχεις γιατί δεν είσαι κόμμα να μπορείς να χρωστάς τα έντερα σου και να μην τρέχει τίποτα. Και να ψάχνεις και το πώς θα πας παρακάτω γιατί, πώς να το κάνουμε, εσύ πρέπει να δουλέψεις για φας και δεν είσαι σαν, ας πούμε, τον Κυριάκο που γεννήθηκε με το χρυσό κουταλάκι στην τσέπη και την υπόσχεση μας να κυβερνήσει. Και δεν είσαι σαν τον Αλέξη που μάλλον του χρωστούσαμε και για αυτό συνεχίζουμε να του δίνουμε όσο σκατά και αν τα κάνει και όσο και αν μαυρίζει τη ζωή τη δικιά μας και των παιδιών μας και το εγγονιών μας που θα έλθουν, μην καταφέρνοντας να κάνει έστω και ένα σωστό πράγμα για αυτούς του ηλιθίους που τον εμπιστεύτηκαν. Ίσως να μην μπορεί, ίσως να μην θέλει, ίσως τελικά να μην τον ενδιαφέρει. Αυτός το όνειρο του το έκανε πραγματικότητα και μας το έχει πει κατάμουτρα.

Φιλαράκι σου έχω νέα, που μπορεί και να μην είναι και τόσο νέα. Όσα #‎παραιτηθείτε και να βάλεις, αν δεν βάλεις το καλό το #τάξτε δεν έχεις ελπίδα να δεις κυβέρνηση. Το εκλογικό σώμα θέλει δούλεμα. Το εκλογικό σώμα αποτελείται από ανθρώπους ανεξάρτητα νησιά. Αποτελείται από αυτόν που βλέπει τον «μεγάλο» να κλείνει το μάτι συνθηματικά και είναι σίγουρος ότι το κλείνει σε αυτόν. Όσο πιο αλήτης και ψεύτης ο «μεγάλος» τόσο πιο πιστό το θύμα του. Εσύ, εγώ και ο διπλανός μας.

Καλημέρα.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

25 Μαρτίου



Εικοσιπέντε του Μαρτιού είναι διπλή γιορτή, όπως έλεγε και το ποίημα που μου είχε βάλει να πω η δασκάλα στο δημοτικό.

Σαν σήμερα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επανάστασης. Είναι σαφές ότι η εμπλοκή των Γερμανών στα Ελληνικά πράγματα είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα από ότι πιστεύουμε σήμερα. Αργότερα βέβαια η εμπλοκή επεκτάθηκε και στο ποδόσφαιρο, όπου την επανάσταση κήρυξε ο Όθωνας Ρεχάγκελ, αλλά αυτή κατεστάλη σχεδόν εν τη γενέσει της και έτσι σήμερα έχουμε να θυμόμαστε του Όθωνα τα χρόνια με τη βοήθεια και του Ξαρχάκου. Του Ξαρχάκου του συνθέτη βέβαια και όχι αυτουνού με την καφετερία, ο οποίος μάλλον δεν έχει σχέση με επανάσταση και κακώς τον αναφέρουμε τον άνθρωπο, μην μπλέξει μέρες που είναι…

Στην επανάσταση ενεπλάκη και μια εταιρεία η οποία ήταν Φιλική. Τότε οι εταιρείες ήταν φιλικές. Είναι και πάλι προφανές ότι η διαπλοκή επανάστασης και εταιρειών είχε και αυτή ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από ότι πιστεύουμε σήμερα. Το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας αποτελούνταν από τον Τσακάλωφ, τον Σκουφά και τον Ξανθο. Οι δύο πρώτοι έγιναν μικροί πλην όμορφοι δρόμοι στην περιοχή του Κολωνακίου και έχουν συνδέσει το όνομα τους με ακριβά ρούχα και μοσχομυριστό εσπρέσο. Ο τρίτος, μετά το τέλος της επανάστασης, ασχολήθηκε με το μπάσκετ προπονώντας ομάδες που δεν θέλουμε να θυμόμαστε μέρες που απαιτούν εθνική ομοψυχία σαν και την σημερινή.

Στην επανάσταση ενεπλάκησαν και άνθρωποι όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, το τέλος του οποίου είναι πολύ διδακτικό για το τι περιμένει όσους ευεργετήσουν τους Έλληνες. Ο Μακρυγιάννης, ο Καραϊσκάκης, ο Μπότσαρης και πολλοί άλλοι οι οποίοι έμειναν στην ιστορία, εκτός των άλλων, και για τις στιλιστικές τους επιλογές (μαλλιά, μουστάκια) που ενέπνευσαν την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα.

Περνώντας στο θρησκευτικό σκέλος της ημέρας πρέπει να σημειώσουμε ότι σήμερα γιορτάζει η Ευαγγελία και ο Βαγγέλης. Η πρώτη καλείται να απαντήσει στην ερώτηση «από πούθε κατεβαίνει Βαγγελιώ μου παινεμένη» κάτι που αποφεύγει επιμελώς εδώ και χρόνια. Ο δεύτερος είναι προστάτης των αυτοματισμών καθώς όποτε το όνομα του προφέρεται με τον σωστό τρόπο οι πόρτες κλείνουν με κρότο. Έχω την εντύπωση ότι η πατρίδα μας έχει καταφέρει να προφέρει το όνομα του με το σωστό τρόπο τα τελευταία χρόνια και έτσι όπου και αν πάμε οι πόρτες κλείνουν με πάταγο μπροστά στα μούτρα μας.

Κρότο κάνουν και τα κανόνια τα οποία επετειακά τέτοια μέρα ρίχνουν βολές από τον Λυκαβηττό στην Αθήνα και από το Επταπύργιο στην Θεσσαλονίκη. Στις μέρες μας οι ήχοι αυτοί δεν κάνουν μεγάλη εντύπωση καθώς ακούγονται και όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου από την μεριά της αγοράς.

Τέτοια μέρα συνηθίζουμε να τρώμε μπακαλιάρο τηγανιτό με σκορδαλιά καθώς οι Έλληνες έχουμε αναγάγει  κάθε γιορτή σε μια ευκαιρία για ένα καλό τσιμπούσι. Είναι βέβαια περίεργη και μάλλον άστοχη η επιλογή του εδέσματος καθώς θα περίμενε κανένας αντί για το ξαρμυρισμένο ψαράκι το τραπέζι μας να επισκέπτεται ο κύριος με τα σου.

Και του χρόνου καλύτερα!




Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Σκορδερέμος



Αύριο φάτε σκορδαλιά με την ψυχή σας. Ξεκινήστε από σήμερα και συνεχίστε και μεθαύριο.

Η σκορδίλα να καλύψει την οσμή που αφήνουν οι επαναστάτες της πορδής που έχουν γεμίσει τον τόπο. 

Από αυτούς που «κυβερνούν» και αφήνουν την χώρα να ρημάζει. Που δέχονται τα σύνορα της χώρας να κλείνουν την μια από τους αγρότες και την άλλη από τους μετανάστες. 

Από τους επαναστάτες με την ίδια οσμή, που τη μια μέρα καίνε ΑΤΜ, την επόμενη πετάνε μπογιές σε γραφεία εφορίας και την μεθεπόμενη κυνηγάνε τους ελεγκτές του μετρό.

Γι αυτό σου λέω. Σκορδίλα και πάλι σκορδίλα. Αλλά να πάρεις το σκόρδο το καλό, από τον Έβρο. Είναι λίγο άσχημο αλλά ευωδιάζει. Μην πάρεις το Κινέζικο που δείχνει από έξω τέλειο και από μέσα είναι τζούφιο, όπως και τόσα άλλα γύρω μας.

 Ρίχνει και την πίεση το σκόρδο το Ελληνικό. Σκορδερέμος συντρόφια!

Τα αυτία που βούιζαν.



Καθόταν σαστισμένη και φοβισμένη. Τα αυτιά της βούιζαν από τον φοβερό κρότο. Δεν ξεχώριζε ήχους. Ένα βουητό μόνο και κραυγές. Άνθρωποι έτρεχαν προς κάθε κατεύθυνση. Κάποιοι ήταν πεσμένοι κάτω. Στα χέρια στο πρόσωπο στα ρούχα, είχε αίματα. Ήταν δικά της; Αιμορραγούσε ή είχε πιτσιλισθεί. Όπως ήταν καθισμένη στα κρύα μάρμαρα, έκρυψε το κεφάλι της ανάμεσα στα πόδια. Σαν να προσπαθούσε να κρυφτεί μέσα στον ίδιο της τον εαυτό. Να πιάνει όσο γίνεται λιγότερο χώρο. Να εξαφανιστεί. Να πάει κάπου αλλού. Μακάρι να ήταν κάπου αλλού τώρα. Οπουδήποτε. Πριν από πέντε λεπτά αγχωνόταν για την εξέταση στο μάθημα της κυρίας  Marie Therese Chandeloix. Την μισούσε αυτή την γυναίκα, τώρα όμως θα έδινε τα πάντα να βρίσκεται μπροστά της, και ας μην ήξερε να απαντήσει στις ερωτήσεις που έκανε με εκείνο τον εκνευριστικό τόνο που συνδύαζε αυστηρότητα και σαρκασμό. Θα έδινε τα πάντα να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που ήταν τώρα.

Πάντα πίστευε ότι τα κακά πράγματα συμβαίνουν στους άλλους. Λίγα λεπτά πριν, έτρεχε να προλάβει το μετρό και το μόνο που είχε στο μυαλό της ήταν οι εξετάσεις της. Τώρα αυτές έμοιαζαν μακρινές και ασήμαντες. Είχε δει στις ειδήσεις τις εικόνες από την επίθεση στο Παρίσι. Στενοχωρήθηκε για λίγο, έβαλε και την τρικολόρ στο προφίλ της στο facebook αλλά η ζωή συνεχίστηκε. Ήταν μακριά το θέμα δεν την αφορούσε. Είχε ακούσει για πρόσφυγες που φτάναν κατά χιλιάδες στην Ελλάδα. Είχε μάθει ότι πολλοί δεν τα κατάφερναν. Μικρά παιδιά λέει, πνιγόντουσαν στα κρύα νερά του Αιγαίου. Το Αιγαίο είναι δίπλα στην Σαντορίνη, εκεί που πριν από δύο καλοκαίρια είχε κάνει τις καλύτερες διακοπές της ζωής της λίγο πριν χωρίσει με τον Jean. Ας πρόσεχαν. Δεν τους κάλεσε κανένας να έλθουν στην Ευρώπη. Ένιωθε ότι ούτε αυτό την αφορούσε. Ας τα έβρισκαν με τους Έλληνες. Πολύ τους ανεχτήκαμε και αυτούς. Ευτυχώς τώρα κλείσανε τα σύνορα και έτσι δεν θα έχουμε πολλά πολλά με τους βρομιάρηδες. Θα είμαστε ασφαλείς. Την έπιασε ένα γέλιο υστερικό. Γελούσε και τρανταζόταν ολόκληρη χωρίς να μπορεί να σταματήσει. Γελούσε και πονούσε όλο της το σώμα.

Λίγα μέτρα πιο πέρα ένας άνθρωπος ούρλιαζε κοιτώντας με τρόμο τα ματωμένα πόδια του. Ένα κοριτσάκι στεκόταν όρθιο ακίνητο και φώναζε την μαμά του. Στα χέρια του κρατούσε την κούκλα του. Σκόνες και καπνοί παντού. Τα περισσότερα φώτα είχαν σβήσει, καλώδια κρέμονταν από την μισοκατεστραμμένη οροφή. Το κατάστημα που έπαιρνε την βάφλα της, κάθε πρωί, ήταν τώρα χαλάσματα. Τι να είχε γίνει άραγε η ευγενική χοντρούλα με τα κόκκινα μάγουλα που την εξυπηρετούσε; Σκέφτηκε ότι ποτέ δεν είχε ρωτήσει το όνομα της και τώρα μετάνιωνε γι αυτό.

Άραγε τι είχε γίνει παραέξω; Γιατί δεν ερχόταν κάποιος να την βοηθήσει; Πόση ώρα είχε περάσει; Ήταν δικά της τα αίματα; Είχε, αυτό σημασία; Έκρυψε ακόμα πιο βαθιά το κεφάλι της ανάμεσα στα πόδια της. Τα αυτιά της βούιζαν…




Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Μαύρα



Στην Τουρκία, ένας άνθρωπος ξύπνησε το πρωί, φόρεσε το γιλεκάκι με τα εκρηκτικά και ξεκίνησε για την αγορά. Όταν έφτασε στην πλατεία τον έλουσε κρύος ιδρώτας. Μέσα στην ταραχή του, πάτησε το κουμπί πριν την ώρα του και έτσι πήρε μαζί του λιγότερους από αυτούς που είχε προγραμματίσει. Τώρα, μαζί πήγανε, χώρια πήγανε, θα σας γελάσω. Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι άνθρωποι, σπίτι τους δεν γυρίσανε και έχουν τους δικούς τους να τους περιμένουν και να αναρωτιούνται, «γιατί».

Στο Βέλγιο, οι Γάλλοι συλλάβανε αυτόν που σκότωσε τους δικούς τους, στο Παρίσι, τον Νοέμβριο. Ασυνήθιστο για τέτοιες περιπτώσεις, αλλά θέλησαν - κατάφεραν να τον πιάσουν ζωντανό. Άραγε τι ερωτήσεις θα του κάνουν και τι απαντήσεις θα πάρουν. Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, τα πράγματα θα ήταν πιο απλά και η πορεία προδιαγεγραμμένη. Θα καθόταν προφυλακισμένος καμιά τριανταριά μήνες και στη συνέχεια θα έβγαινε έξω γιατί η δικαιοσύνη δεν πρόκαμε να ασχοληθεί με την περίπτωση του. Ο ήχος από κόκαλα που τρίζουν ανατριχιαστικός.

Στην Ειδομένη και στους άλλους καταβολισμούς της ντροπής, οι εξαθλιωμένοι στοιβάζονται, καλοί κακοί, όλοι μαζί. Άντε να ξεχωρίσεις τον δολοφόνο από τον κατατρεγμένο και τον κτήνος που κυνηγάει παιδάκια από αυτόν που παλεύει για να σώσει τα δικά του τα παιδάκια. Ήταν και αυτοί άτυχοι. Τους έλαχε να εγκλωβιστούν και να πέσουν στην ανάγκη ενός κράτους ανοργάνωτου που κυβερνάται από ανθρώπους με προφανή αδυναμία να κυβερνήσουν. Οι άνθρωποι αυτοί αναρριχήθηκαν στην εξουσία πουλώντας άθλια παραμύθια σε ένα κοινό βολικών ηλιθίων οι οποίοι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, συνεχίζουν να τους υπογράφουν λευκές επιταγές, παρόλο το κακό που, οι κυβερνώντες, έχουν κάνει σε αυτούς και στην χώρα. Υποθέτω ότι για αυτούς ο επόμενος εκλεκτός τους, θα είναι κάποιος με ανάλογη έφεση στο ψέμα και την πολιτική απάτη.

Μια καλή κυρία, με διεθνή προβολή, μας επισκέφτηκε μέσα στην εβδομάδα εκδηλώνοντας, όπως συνηθίζει, την συμπαράσταση της σε μια ακόμα τριτοκοσμική χώρα, η οποία γεωγραφικώς μόνο, πλέον, ανήκει στην Ευρώπη. Ατυχώς η χώρα αυτή είναι η πατρίδα μας.

Θα σε καληνύχτιζα Κεμάλ αλλά φοβάμαι ότι και εσένα δε θα σε πιάνει ύπνος.