Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Ποιοί είμαστε;



Είναι που το πρωί είχαν σκάσει μερικά από τα μπουμπούκια της πασχαλιάς έξω από το γραφείο μου και στην ατμόσφαιρα πλανιόταν μια υποψία της βαριάς μυρωδιάς τους. Σαν προπομπός της άνοιξης που φέτος μοιάζει να μην κρατιέται με τίποτα.

Είναι που ο καιρός σκοτείνιασε και άρχισε να βρέχει και στέλνει το μυαλό μου σε όλους αυτούς που κατάφεραν τελικά να περάσουν το Αιγαίο και αφού στέγνωσαν από τα νερά της θάλασσας τώρα ξαναβρέχονται από τον ουρανό. Νέοι, γέροι, παιδία. Κυρίως αυτά. Με το απορημένο βλέμμα, το βρώμικο πρόσωπο και τα κακοπαθημένα ρούχα. Γραπώνουν το χέρι του μπαμπά, της μαμάς σαν επανασύνδεση του ομφάλιου λώρου της σιγουριάς και της ελπίδας.

Πού πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Σε τι ελπίζουν; Έχουν κάποιο σχέδιο ή φεύγουν τρέχοντας σαν αυτόν που πετιέται έξω από το σπίτι του που φλέγεται;

Εδώ που ήλθαν, είναι καλύτερα ή χειρότερα; Έχουμε αλήθεια τη δυνατότητα να τους δεχτούμε; Χωράμε; Φτάνει το ψωμί για όλους;

Απέναντι τους, βρίσκουν όλους εμάς. Αλήθεια ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε μια κυβέρνηση που έπαιζε ανεύθυνα πολιτικά παιχνίδια όσο ήταν αντιπολίτευση και τώρα βρίσκει μπροστά της τα αποτελέσματα; Είμαστε εμείς που τους συμπονάμε καθισμένοι σε καναπέδες χτυπώντας πλήκτρα σε υπολογιστές, μετράμε τα χρήματα που μας μένουν μέχρι το τέλος του μήνα και  νιώθουμε ανήμποροι  να βοηθήσουμε; Είμαστε αυτοί που σηκώνονται από τον καναπέ, ανοίγουν το ντουλάπι, παίρνουν την κονσέρβα, την κουβέρτα, το ρούχο και τρέχουν να τα μοιραστούν με αυτούς που καταφανώς τα έχουν περισσότερο ανάγκη; Είμαστε αυτοί που βλέπουν αλλόθρησκους, σκυλιά μανιασμένα που έρχονται να μας σφάξουν και να μας εξισλαμίσουν; Είμαστε μήπως οι κυβερνήτες των χωρών της Ευρώπης που στάζουν μίσος και φαρμάκι; Που προσπαθούν να κρατήσουν αυτά τα «μιάσματα» μακριά από την πόρτα τους, χτυπώντας το εύκολο σαμάρι την αδύναμη Ελλάδα στην οποία κουνούν μανιασμένα το δάχτυλο ψάχνοντας να βρουν το δίκιο, του νταή που φωνάζει δυνατά για να κρύψει τον φόβο του. Είμαστε μήπως αυτοί που ονειρεύονταν σύγχρονους σκλάβους, εξαθλιωμένα ανδράποδα για να γεμίσουν με φτηνά εργατικά χέρια τις παρηκμασμένες φάμπρικες της κεντρικής Ευρώπης;

Όποιοι και να είμαστε, το πρόβλημα έχει ξεφύγει από οποιοδήποτε έλεγχο. Λειτουργεί ως καταλύτης εξελίξεων σε μια Ενωμένη Ευρώπη που πια μοιάζει λιγότερο ενωμένη και λιγότερο με Ευρώπη.

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Ο φωτογράφος της Θεσσαλονίκης



Πρέπει να ήταν στα εγκαίνια της πρώτης ή της δεύτερης μεταδικατορικής ΔΕΘ που είδα για πρώτη φορά τον Κυριακίδη. Δεν είχα ιδέα ποιος ήταν.

Πιτσιρίκια, μας είχε πάει ο πατέρας μου μου για να δούμε «τους επισήμους» και τον θυμάμαι να ανεβαίνει επάνω στην σκάλα και να σταματάει τον Καραμανλή. Εκείνος ανέβαινε καμαρωτός από την πύλη της ΧΑΝΘ προς το παλαί και του φώναξε  «Κύριε πρόεδρε, εδώ». Φυσικά σταμάτησε και του χάρισε την πόζα που θα εμφανιζόταν την επόμενη μέρα στη «Μακεδονία».

Ποιος είναι αυτός, που μπορεί και σταματάει τον πρωθυπουργό;

Με τα χρόνια έμαθα, ποιος ήταν, και αν και δεν τον γνώρισα ποτέ προσωπικά, μου ήταν πάντα συμπαθής. Μου αρέσουν οι λίγο αλλόκοτοι τύποι, που έχουν τρέλα με τη δουλειά τους.

Θυμάμαι το μαγαζί του στην Τσιμισκή, στην βιτρίνα του οποίου έβλεπες όλα τα νέα. Πριν από τα social media είχε καθιερώσει το ποστάρισμα των φωτογραφιών της επικαιρότητας. Νομίζω ότι όλοι μας, έχουμε περάσει από εκείνη τη βιτρίνα είτε ως θέμα, είτε ως απλοί περίεργοι ή και κουτσομπόληδες. Φεύγοντας από το Δεύτερο στην Ικτίνου, περνούσαμε από εκεί και σχολιάζαμε τις φωτογραφίες γλύφοντας παγωτό ντοντουρμά-σοκολάτα από την «Ωραία».

Αργότερα, μου άρεζε να παρακολουθώ συνεντεύξεις του στην τηλεόραση ή να τις διαβάζω στις εφημερίδες. Ιστορίες για πρόσωπα και γεγονότα που τα είχε ζήσει από κοντά. Μέλος μιας γνωστής παρέας μεγάλων παιδιών της πόλης που τα μέλη της πλέον έχουν λιγοστεύει σημαντικά.  Υποθέτω ότι σήμερα εκεί πάνω θα γίνει χαμός για να τον υποδεχτούν με χοντρές πλάκες.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα.




Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Οι καρδιές του αγίου



Τεσσάρων χρόνων και έχει ακούσει για τον Άγιο Βαλεντίνο. Μουτζουρώνει μια καρδούλα, κόβει το χαρτί από το μπλοκ και τα όμορφα ξέφτια στην άκρη, και το δίνει στην μανούλα.

Δεκατεσσάρων χρόνων παίρνει κόκκινη καρδούλα πλαστική με φτερά και πούπουλα από τα «είδη δώρων» και ετοιμάζεται να τη δώσει στην ομορφούλα από τα αγγλικά, υποφέροντας από το χοντρό δούλεμα των κολλητών.

Εικοσιτεσσάρων χρόνων δίνει καρδούλα, λουλούδια και αναρωτιέται μήπως πρέπει να πάρει και ένα δαχτυλιδάκι, αλλά φοβάται τους συνειρμούς.

Τριαντατεσσάρων  χρόνων περιμένει να κοιμηθούν τα παιδιά για να της δώσει μια καρδούλα καθώς πίνουν «ένα ποτήρι κρασί» στον καναπέ του σπιτιού, χαρούμενοι που βρήκαν λίγο χρόνο για τους δύο τους «βρε αδελφέ».

Σαραντατεσσάρων χρόνων σκέφτεται ότι καρδιές και χαζά δεν είναι για την ηλικία τους αλλά τα παίρνει και τα προσφέρει for the old times shake. Παράλληλα το σπίτι έχει γεμίσει από καρδούλες και αρκουδάκια των παιδιών.

Πενηντατεσσάρων χρόνων, με συστολή εφήβου της προσφέρει καρτούλα με καρδιά και εκείνη του θυμίζει ότι έχει αμελήσει το ετήσιο check up και το τεστ κοπώσεως για την καρδιά.

Εξηνατεσσάρων χρονών εκείνη βλέπει την καρτούλα με την καρδιά που έχει κρατήσει και σκέφτεται ότι αν την είχε ακούσει και είχε κάνει εκείνο το check up τώρα θα γιόρταζαν μαζί.

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων



Κοίταξε τώρα πώς έχουν τα πράγματα.

Αύριο είναι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, προστάτη των ερωτευμένων. Τώρα γιατί τους ερωτευμένους τους φιλάει ένας άγιος με τέτοιο φλούφλικο όνομα, θα σε γελάσω. Αυτά τα ξέρουν οι καθολικοί, γιατί δικός τους άγιος είναι ,και εμάς μας το δανείζουν για να μας φιλάει τέτοιες μέρες γιατί εμείς δεν ευκολυνόμαστε ένεκα η κρίσις. Το σίγουρο είναι πλέον ότι αν και τους δικούς μας ερωτευμένους, δεν τους φιλάει αυτός, δεν φιλιούνται και μεταξύ τους. Έρωτας, ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα.

Για να φιλιούνται μεταξύ τους και να κάνουν και ότι άλλο τους φωτίσει ο Θεός και συνηθίζουν να κάνουν οι ερωτευμένοι θα πρέπει αύριο εξάπαντος να ανταλλάξουν μεταξύ τους λούτρινα αρκουδάκια, καρδούλες με φτερά και πούπουλα, σέξι εσώρουχα, να πάνε σε ένα ρομαντικό δείπνο και από πάνω να φάνε και μια Lacta που είναι μέγας χορηγός της γιορτής.

Γιατί φίλε, είναι γνωστό ότι, ο έρωτας περνάει από το στομάχι, αυτή είναι η σκέψη του ερωτευμένου. Να μη σου πω όμως πού καταλήγει, μαζί με όλα τα άλλα που περνούν από το στομάχι… Αυτή είναι η εκδοχή του προδομένου.

Ο έρωτας και το φαγητό πήγαιναν πάντα «χέρι-χέρι». Αυτός που ερωτεύεται «δαγκώνει τη λαμαρίνα», ενώ αυτός που δέχεται απόρριψη «τρώει χυλόπιτα».

Ο έρωτας είναι δυνατός και γι αυτό έρως ανίκατε μάχαν. Λογικό αφού στον έρωτα και τον πόλεμο όλα επιτρέπονται .

Πώς ξεκινάει όμως ο έρωτας; Και αυτό έχει μελετηθεί και μάλιστα έχει χαρτογραφηθεί η διαδρομή και είναι διαθέσιμη σε όποιον έχει το κατάλληλο απλικέσιο και GPS. Από τα μάτια πιάνεται, στα χείλη κατεβαίνει, κι από τα χείλη στην καρδιά ριζώνει και δε βγαίνει.

Είναι άραγε ο έρωτας κατάλληλος για όλους; Φυσικά! Ο έρως χρόνια δεν κοιτά και όπου βρεθεί χορεύει. Για τους γεροντικούς έρωτες έχουν λεχθεί πολλά αλλά επειδή τα έχουμε ακόμα μπροστά μας, ας μην ξανοιγόμαστε . Γιατί σου έρχεται κατά κούτελα και άντε να δεις τι θα κάνεις καθώς είναι γνωστό ότι  ο έρωτας, ο βήχας κι ο παράς δεν κρύβονται.

Καλός ο έρωτας αλλά πρέπει να έχει και καλό σκοπό, γιατί είναι γνωστό ότι έρως άνευ το στεφάνι, βάρκα χωρίς λιμάνι.

Ο έρωτας ενέπνευσε τον λαϊκό ποιητή να γράψει «Από την πόρτα σου περνώ και τηγανίζεις ψάρια. Βάσανα πού ’χει ο έρωτας. Πέτα ένα κεφτέ» και την λαίδη Άντζη να βγάλει την ετυμηγορία ότι «Φταίει ο έρωτας».




Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Ο παππούς και η γιαγιά ταξιδεύουν στον κυβερνοχώρο



Ήλθε η εποχή ο παππούς και η γιαγιά να αποκτήσουν tablet. Οι γονείς τους όταν ήλθε το τηλέφωνο, έπρεπε να συνηθίσουν τα «ανάποδα φλιτζάνια στις κολώνες που παν και κουτσουλάν οι χελιδόνες, σύρμα πάνω, σύρμα κάτω και στα Φάρσαλα μαντάτο». Αυτοί πήγαν πολλά βήματα παραπέρα.  Έκαναν και ευρυζωνική ή όπως στο καλό τη λένε, σύνδεση και άρχισαν να κολυμπούν στα άγρια νερά του κυβερνοχώρου.

Πρώτο στοίχημα να συντονίσουμε τα δάχτυλα στη μεγέθυνση και τη σμίκρυνση της οθόνης για να νικήσουμε την άτιμη την πρεσβυωπία. Να χαϊδεύουμε το γυαλί και εκείνο να αλλάζει εικόνες. Να ανοίγουμε και να κλείνουμε το καταραμένο το μηχάνημα να μην «τρώει» την μπαταρία. Άντε να ψάχνεις να βρεις μετά το καλώδιο να το φορτίσεις. Δεν φτάνει και η πρίζα να το βάλεις στο τραπεζάκι και όλα στο πάτωμα είναι. Από το μαγαζί είπαν να μην το φορτίζουμε συνέχεια και χαλάσει. Αλλά και αυτό το διαλόπραμα όλο κριμένα κουμπάκια, μια σταλιά. Επάνω που είχαμε συνηθίσει το δεύτερο τηλεχειριστήριο για τα ψηφιακά κανάλια της Digea, άντε πάλι νέο φροντιστήριο. Τα παιδιά και τα εγγόνια να ναι καλά!

Μεγάλο και δύσκολο το στοίχημα αλλά αξίζει τον κόπο. Αν τα καταφέρουν θα μπορούν να βλέπουν και να ακούν τα εγγόνια στην οθόνη με το Skype. Εκείνα θα αγανακτούν με τους αμαθείς και θα καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια που ξέρουν περισσότερα από τους μεγάλους. Πριν από κάθε συνδιάλεξη βέβαια, ετοιμάζονται σα να πηγαίνουν στον παλιό τον φωτογράφο για οικογενειακή φωτογραφία. Βγάλε τη πιζάμα άνθρωπε μου, φτιάξε το μαλλί, μη μας δει το παιδί σαν τους γύφτους. Ο παππούς θα διαβάζει τις ειδήσεις, να μάθει αυτά που δεν λένε στην τηλεόραση. Είναι ο πρώτος υποψήφιος για να ανοίξει τα site με τίτλο «δεν θα το πιστέψετε» ή «έσκασε τώρα» και πενήντα θαυμαστικά. Θα τα μαθαίνει τώρα όλα από το ιντερνέτ! Η γιαγιά θα μπαίνει να βλέπει τις συνταγές της «Αργυρώς». Στην άκρη του μυαλού της έχει και την γιαγιά της διαφήμισης που βγάζει φωτογραφία τα γεμιστά για το blog. Αν μπορούν να το κάνουν οι άλλοι γιατί όχι και εκείνη και από συνταγές άλλο τίποτα. Μακάρι μετέφερε και μυρουδιές εκτός από εικόνες και ήχους το μαραφέτι και σου έλεγα εγώ, τι θα σου την έκανα την Αργυρώ.

Θα φτιάξουν και λογαριασμούς email. Ο καθένας τον δικό του. Να μην μπερδευόμαστε! Μην πάει ο νου σου στο κακό αλλά οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Η Ελένη λέει ότι παίζει και ένα παιχνίδι σαν αυτά που δείχνει η τηλεόραση και μπορούμε να παίζουμε μαζί της. Παιχνίδια στην ηλικία μας. Κρυφό γέλιο. Θα μας δουν και στην τηλεόραση; Δεύτερο κρυφό αυτάρεσκο γέλιο. Πώς θα παίζουμε; Χρεώνεσαι με αυτά ή όλα είναι στο πακέτο. Δηλαδή όλα, όλα είναι μέσα; Στο τέλος του μήνα θα δούμε. Τώρα τι τα θέλαμε όλα αυτά εμείς. Τον μπελά μας ψάχναμε. Στην Χαλκιδική το καλοκαίρι θα μπορούμε να το παίρνουμε είναι μόνο για εδώ είναι;

Ο δρόμος προς την τεχνολογία είναι στρωμένος με μαρμελάδα γι αυτό κολλάμε… Το καλό είναι ότι όταν έρχεται η ώρα της μαρμελάδας η γιαγιά είναι η expert!