Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Μαλλιά κουβάρια



Πιτσιρίκα, εκεί στα πρώτα εφηβικά χρόνια, πρασινομάτα, ξανθούλα και χαμογελαστή. Με όλη την τρέλα και την ανεμελιά της ηλικίας της. Κάθεται και κοιτάει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Τα σγουρά μαλλιά της, φτάνουν μέχρι κάτω από τους ώμους. Τα φέρνει από εδώ, τα γυρίζει από εκεί. Τα συγκρίνει στο μυαλό της με τις εικόνες που βλέπει στην τηλεόραση και στο ίντερνετ.

Η μόδα της ηλικίας, θέλει μακριά μαλλιά. Κάποιες φίλες της μπορούν και κάθονται επάνω τους, τόσο μακριά τα έχουν! Εκείνη πάλι προβληματίζεται. Διάβασε σε ένα site, ότι υπάρχουν κάποιοι που μαζεύουν κομμένα μαλλιά, πάνω από κάποιο μήκος, τα κάνουν περούκες και τις χαρίζουν σε παιδιά που χάνουν τα μαλάκια τους από χημειοθεραπείες ή από αρρώστιες.

Ο δισταγμός δεν κράτησε πολύ. Φεύγει αποφασισμένη για το κομμωτήριο και δίνει σαφής οδηγίες στον κομμωτή με το αρχαίο όνομα. Όταν επιστρέφει στο σπίτι της λάμπει ολόκληρη από την αγαλλίαση που της έδωσε η απόφαση της. Ένα περισσότερο που και τον νέο της look την έχει ενθουσιάσει.

Μικροί, σε ηλικία, άνθρωποι με μεγάλη καρδία. Ελπίδα για ένα φωτεινό μέλλον, μιας Ελλάδας με σκοτεινό παρόν. Η λάμψη ξεκινάει από μέσα προς τα έξω.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Κυριακή με χιόνι



Κυριακή σήμερα και έχει κρύο έξω αλλά δεν μπορώ να μείνω μέχρι αργά στο κρεβάτι. Από χθες το βράδυ, γύρω στις δέκα, που άρχισε να χιονίζει, δεν έχει σταματήσει καθόλου. Πρέπει να έχει πάνω από δέκα πόντους χιόνι στον δρόμο και πολύ περισσότερο σε σημεία που το μαζεύει ο αέρας.

Το σπίτι είναι παλιό με πέτρινους χοντρούς τοίχους και ξύλινα πατώματα με μεγάλα φαρδιά σανίδια. Άναψα το τζάκι και η λάμψη του είναι το μόνο φως μέσα στο καθιστικό. Αυτό και η αντανάκλαση του φεγγαριού επάνω στο άσπρο του χιονιού. Φώτα δεν ανάβω, μου αρέσει έτσι. ‘Έφτιαξα τον καφέ μου και η μυρωδιά γέμισε τον κρύο αέρα του σπιτιού. Έχεις προσέξει πόσο έντονα μυρίζει ο καφές όταν έχει κρύο;

Κάθισα δίπλα στο παράθυρο και παρατηρώ το τοπίο. Ήταν εντελώς στατικό, σαν τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες που στέλναμε παλιά.  Μόνο το χιόνι πέφτει. Ο αέρας έχει σταματήσει και τα άσπρα μπαμπάκια πέφτουν βαριεστημένα από τον ουρανό και στροβιλίζονται χαλαρά, σαν χορεύτριες που κάνουν των τελευταία δοκιμή πριν τελειώσουν την πρόβα τους και πάνε να ξεκουραστούν. Κάτι πατημασιές ζώου, που σβήνονται γρήγορα από το φρέσκο χιόνι που πέφτει ασταμάτητα, μαρτυρούν ότι ένα πλάσμα του Θεού τόλμησε να κινηθεί με αυτόν τον παλιόκαιρο. Ίσως αργότερα να βγω και εγώ να κάνω μια βόλτα. Μου αρέσει πολύ το κρατς κρατς που κάνουν οι μπότες καθώς πατούν και συμπυκνώνουν το αφράτο χιόνι.

Θυμάμαι πόσο τρελαινόμασταν, όταν ήμασταν μικροί, για το χιόνι. Μόνο που τότε συνδυαζόταν, τι λιγοστές φορές που το είχαμε, με απίστευτη ζωντάνια, χιονοπόλεμο και φυσικά χιονάνθρωπο που προσπαθούσε να μιμηθεί αυτούς των κινουμένων σχεδίων. Καρότο για μύτη δε βάζαμε, γιατί κανένας δεν προνοούσε να φέρει μαζί του, αλλά πετρούλες αναπαριστούσαν την ανατομία του προσώπου με αρκετή σαφήνεια, κλαδιά του έδιναν χέρια, και κάτι ξεροί θάμνοι μαλλιά.  Τώρα το χιόνι φέρνει γαλήνη και νωχέλεια. Ίσως και κάποια ανησυχία. Τι θα γίνει αν κρατήσει πολύ. Τι θα κάνουμε αν χρειαστεί να μετακινηθούμε σε περίπτωση που προκύψει κάποια επείγουσα ανάγκη. Τίποτα δε θα γίνει. Το χιόνια θα λειώσει σε λίγες ώρες ή σε 1-2 μέρες και τίποτα δε θα χρειαστεί να κάνουμε μέχρι τότε, αλλά μεγαλώσαμε και όλα τα περνάμε από το φίλτρο της λογικής και της ανησυχίας.

Η μέρα είναι ότι πρέπει για μαγείρεμα. Γεύμα ταπεινό και ταιριαστό με τον καιρό ετοιμάζεται. Γίγαντες Πρεσπών μουλιάζουν από χθες το βράδυ μέσα στο νερό και σε λίγη ώρα θα μπουν στην γάστρα. Τα φασόλια εις τον ταβάν θα μελώσουν και η ελάχιστη σάλτσα που θα τους μείνει θα γυαλίζει υπέροχα. Μαζί και το ανθυγιεινό συμπλήρωμα με λεπτοκομμένες παντσέτες, που θα ψηθούν στην θράκα του τζακιού. Το κρύο θέλει χοιρινό και το χοιρινό, κρασί. Ένα ξινόμαυρο από την μικρή μου κάβα,  με την δύναμη της ράτσας του, θα παλέψει και στο τέλος θα ισορροπήσει με το χωριάτικο φαί μου.

Σιγά σιγά ξυπνάει η παρέα μου. Τέρμα η ηρεμία, αλλά κατά πώς λένε, «μόνος ούτε στον παράδεισο». Άντε ελάτε να δείτε τι γίνεται έξω. Ανάβω το φως.





Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Ο σαλεπιτζής ξέρει!



Καθώς δουλεύαμε μέσα στο μπούζι για να στήσουμε την Agrotica, συνάντησα τον φίλο μου του toothless σαλεπιτζή. Είναι και καλλιτέχνης. Όταν του είπα ότι θα τον φωτογραφίσω, μου είπε να  πάω από την άλλη μεριά για να θαυμάσω και την ζωγραφιά στο καρότσι του, για την οποία καμάρωνε πολύ.


Τον είχα ρωτήσει και παλιότερα για την συνταγή. Μου την έδωσε χωρίς δισταγμό, καταλήγοντας ότι για να έχεις το σωστό αποτέλεσμα πρέπει να βάλεις τα σωστά υλικά.

Έχει απόλυτο δίκιο. Στην Ελλάδα προσπαθούμε να βγούμε από το τέλμα, εμπιστευόμενοι τις τύχες σε κόμματα με υλικά τρίτης διαλογής. Αυτό δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Το λέει και σαλεπιτζής!

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Τρακτερέμος




Τώρα που μας τέλειωσαν οι εργάτες, νόμος είναι το δίκιο του αγρότη. Ρώτα και το τρακτέρ του. Όχι το κανονικό, με τα πολλά άλογα και το GPS. Το άλλο, που του έχει μείνει από τον πατέρα του, και το κρατάει για τα μπλόκα. Μετά από το πάθημα επί Σημίτη, με τα σκασμένα λάστιχα, το μπλόκο δεν είναι πασαρέλα για καινούργιο John Deere. Τα σαπάκια και πολύ τους είναι… Έτσι και αλλιώς «μπλόκο» το λέει και η λέξη, δεν είναι για βόλτες.

Από τη μια οι αφορισμοί για τις επιδοτήσεις που έγιναν cayenne, μάρκες στο casino και γούστα με τα κορίτσια που ήλθαν από το παραπέτασμα. Από την άλλη ο αγρότης, που είναι η μόνη μας ελπίδα, γιατί είναι ο μόνος που παράγει και όλοι οι άλλοι εμείς είμαστε χαμένα κορμιά που περιμένουμε από ελόγου του να μας ταΐσει.

Εξαρτάται αν είσαι κυβέρνηση ή αντιπολίτευση. Η χθεσινή αντιπολίτευση και φετινή κυβέρνηση, ήταν πέρσι ανεβασμένη επάνω στα τρακτέρ και έβγαζε πύρινους λόγους. Φέτος, τους σβήσανε, με ψεκασμούς τα ΜΑΤ, για να μην διανυκτερεύσει ο υπουργός  στη νομαρχία στην Κομοτηνή. Την φετινή αντιπολίτευση, δεν την κόβω να γίνεται κυβέρνηση. Με δηλώσεις για «τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου και την ανάγκη της ανεμπόδιστης λειτουργίας της οικονομικής ζωής του τόπου», δεν θα δει κυβέρνηση στον αιώνα τον άπαντα. Στην Ελλάδα είμαστε Κυριάκο, όχι στην Ελβετία. Εδώ, αν δεν χαϊδέψεις αυτιά, δεν βλέπεις εξουσία. Κοίτα να μαθαίνεις από τους παλιότερους γιατί δε θα σου φύγει η απορία από το βλέμμα…

Άντε να το τσουλήσουμε μέχρι την άνοιξη, που φτιάχνει ο καιρός, ανοίγουν οι γεωργικές δουλειές και περνάει και η επανάσταση σαν τον συνάχι του χειμώνα. Να μάθει και ο κόσμος για το πάλαι ποτέ απεχθές τρίδυμο των προνομιούχων «γιατρών – δικηγόρων – μηχανικών» που «την κρεμάει την γραβάτα» αντί «να τους την φτιάξει».

«Τρακτερέμος» επαναστάτες μου!