Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

Χωρίς undo



Οι παλαβομάρες που έκανες, ενώ οι γονείς σου πίστευαν ότι έκανες κάτι άλλο. Οι κίνδυνοι, στους οποίους εξέθεσες τον εαυτό σου και που τώρα, μεγάλος πια, αναπολείς με θλίψη αλλά και ένα πονηρό χαμόγελο, καθώς έχουν πασπαλιστεί με την άχνη του χρόνου.

Οι φορές που έκανες εκείνη την προσπέραση και την γλύτωσες την τελευταία στιγμή, από το φορτηγό που ερχόταν από απέναντι. Τα ρίσκα που πήρες γιατί «έλα μωρέ»…

Τα undo, που δεν έχει η ζωή, στοιχειώνουν το μυαλό σου καθώς μαθαίνεις για ένα παιδί που έχασε τη ζωή του παίζοντας ένα παράτολμο χαζό παιχνίδι. Η νεανική ελαφρότητα που συντονίστηκε με την εγκληματική νωθρότητα  όσων θα έπρεπε να περιορίζουν εστίες κινδύνων, γνωστών από καιρό.  

Δεν έχω λόγια.Δύναμη στην οικογένεια.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Αναρωτιέμαι



Αναρωτιέμαι αν μόνο εμένα ενοχλούν ακόμα τα capital controls. Αν είμαι ο μόνος που δεν τα συνήθισα και τα βρίσκω εξωφρενικά και εξευτελιστικά.

Αν μόνο εγώ εξοργίζομαι με ανθρώπους χωρίς ηθικούς φραγμούς που παίζουν χωρίς πρόγραμμα με την εξουσία που ακόμα δεν μπορούν να πιστέψουν πώς τους δόθηκε και τραβούν κάθε μέρα και πιο βαθιά στον όλεθρο την χώρα που τους δόθηκε να κυβερνήσουν.

Δεν βλέπω αντιδράσεις για μια αξιωματική αντιπολίτευση που αυτογελοιοποιείται δείχνοντας ανήμπορη να παίξει ακόμα και τον δεύτερο ρόλο που της επιφύλαξε η ψήφος του λαού.

Φαίνεται ότι μόνο εμένα πειράζει που σήμερα θυμώνουμε, ωρυόμαστε και αύριο το καταπίνουμε και συνεχίζουμε σα να μην έγινε τίποτα.  

Ο κόσμος αλλάζει με απίστευτους ρυθμούς. Η τρομοκρατία παραλύει την Ευρώπη σαν αέριο νεύρων. Οι πρόσφυγες, μια δυστυχισμένη ποσότητα υγρού μέσα σε ένα σφραγισμένο μπαλόνι. Το πιάνεις από την μια μεριά και σου φεύγει από την άλλη. Στόχος μόνο να μην σκάσει στα χέρια σου.  Κάποιοι μιλούν για τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που ήδη ξεκίνησε. Στην Ελλάδα εξακολουθούμε να ζούμε σε ένα μικρόκοσμο μίζερων ιδεοληπτικών πολιτικών που προσπαθούν να ικανοποιήσουν την πελατεία τους φτύνοντας κατάμουτρα όλους τους άλλους. Το μέλλον της χώρας αδιάφορο. Αδυνατούν να δουν έξω από το μαγαζάκι τους.

Νιώθω σα να οδηγώ πίσω από μια νταλίκα στην εθνική. Ο ρυθμός της με υπνωτίζει. Φοβάμαι ότι θα φύγει από τον δρόμο και θα την ακολουθήσω. Δεν θέλω. Προσπέραση τώρα με κάθε κόστος.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Κάτι σαν ελευθερία



Ξύπνησε πρωί. Πήγε στο ψυγείο. Το γάλα είχε τελειώσει. Κοπάνισε την πόρτα και σφύριξε  μια βλαστημιά μέσα από τα δόντια. Ντύθηκε όπως όπως, δεν πήγαινε και για γαμπρός.
Έκλεισε τα παντζούρια και τα παράθυρα, που μόλις είχε ανοίξει για να αερίσει το σπίτι. Ξεκλείδωσε την πόρτα. Πήγε στο κουτάκι  του συναγερμού και έβαλε τον κωδικό για να τον οπλίσει. Έκλεισε και κλείδωσε δύο φορές την εξώπορτα. Έσυρε βαριεστημένα τα πόδια του μέχρι το σούπερ μάρκετ.

 Στη διάβαση κοντοστάθηκε ενώ το πράσινο ανθρωπάκι ήταν αναμμένο γι αυτόν. Δύο «πολιτικά» αυτοκίνητα με αναμμένα μπλε φωτεινά καρούμπαλα πάνω στην οροφή τους, πέρασαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα κάνοντας παράτολμους ελιγμούς, ανάμεσα στα υπόλοιπα οχήματα. Πρόλαβε να διακρίνει την ένταση στα πρόσωπα των ανθρώπων που ήταν μέσα.

Περίμενε να ξανανάψει ο «Γρηγόρης», πέρασε απέναντι και μπήκε στο σούπερ μάρκετ. Στην είσοδο ένας ψηλός άντρας με στολή «σεκιούριτι» του ζήτησε να ανοίξει την τσάντα του. Άνοιξε και το φερμουάρ του μπουφάν για να δουν ότι δεν ήταν ζωσμένος με εκρηκτικά. Ντράπηκε λίγο γιατί από μέσα φορούσε ακόμα την πιτζάμα αλλά τι να κάνεις. Παλιότερα θα αντιδρούσε, τώρα το έκανε ευχαρίστως. Πριν από λίγες μέρες σε ένα κεντρικό μαγαζί του έκαναν έλεγχο στην είσοδο με εκείνη την ρακέτα που χρησιμοποιούν στα αεροδρόμια για να εντοπίσουν τα μεταλλικά αντικείμενα.

Στην γωνία τον σταμάτησαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά. Έλεγχος ταυτοτήτων και πάλι παρακαλώ ανοίξτε την τσάντα και το μπουφάν. Έπρεπε να κόψει τη συνήθεια με την πιτζάμα από μέσα γιατί θα γελούσε η γειτονιά μαζί του…

Επέστρεψε στο σπίτι. Ξανά συναγερμός, ξεκλείδωμα και μετά ξανά κλείδωμα. Ας φυλάμε τα ρούχα μας… 

Κάθισε και συλλογίστηκε ότι τελικά το σχέδιο του εχθρού είχε επιτευχθεί χωρίς πολλές μάχες. Είχαν καταφέρει να βάλουν όλο τον κόσμο σε ένα κελί με ορατά ή αόρατα κάγκελα. Τους είχαν φέρει σε τέτοιο σημείο που όχι μόνο μπήκαν στο κελί εκουσίως αλλά είχαν κλειδώσει και είχαν πετάξει μακριά το κλειδί. Είχαν παραδώσει τις ελευθερίες για τις οποίες κάποτε καμάρωναν και αγωνιζόταν, χωρίς μάχη και με χαρά μεγάλη. Με ανακούφιση θα έλεγε κάποιος…

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Από το Παρίσι 2



Οι σημαίες στα δημόσια κτίρια στο Παρίσι κυματίζουν μεσίστιες. 



Οι δρόμοι, το μετρό, τα καταστήματα είναι γεμάτα κόσμο, σε πείσμα όσων «έβλεπαν» τους Παριζιάνους φοβισμένους κλεισμένους μέσα στα σπίτια τους. 



Μπαίνεις στα μεγάλα μαγαζιά και σου ζητούν να ανοίξεις την τσάντα σου. Το δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, σχεδόν με ανακούφιση. Το πρωί πηγαίνοντας προς την έκθεση, κάτι τύποι με το κόκκινο περιβραχιόνιο της ασφάλειας σε σταματούσαν και σου ζητούσαν να ανοίξεις το πανωφόρι σου για να βεβαιωθούν ότι δεν είσαι ζωσμένος με εκρηκτικά. Σε εμένα μπορεί να τους μπέρδεψε και η εξαιρετικά «αθλητική» κατατομή μου…

Χθες το βράδυ μπήκα στο γραφείο των ηλεκτρολόγων. Ένα κεράκι μωβ ρεσώ έκαιγε επάνω στον πάγκο. Έμαθα ότι πολλοί άνθρωποι έβαλαν τέτοια κεράκια στα παράθυρα τους. Το βουβό πένθος με εντυπωσιάζει περισσότερο από τις κραυγές του πόνου.

Βλέπω εικόνες με τον Γάλλο πρόεδρο και τους βουλευτές  να ψάλει τον εθνικό ύμνο σε στάση προσοχής μαζί με τους συμπολίτες του. Προσπαθώ να σκεφτώ μια τέτοια εικόνα στην Ελλάδα και την αποδιώχνω με τρόμο.

Είδα κάποιες αφίσες των Γάλλων Μουσουλμάνων που εναντιώνονται στην τρομοκρατία. Δύσκολες καταστάσεις και οι γενικεύσεις επικίνδυνες.


To be continued…

17 Νοέμβρη



«Δεν έχουμε σχολείο αύριο. Θα κάνουμε γιορτή για το Πολυτεχνείο», λέει η κόρη μου. Για εκείνη είναι περίπου όπως ήταν για εμάς η 28η Οκτωβρίου. Γεγονότα που έζησαν οι γονείς τους αλλά εκείνους δεν τους λένε τίποτα. Βέμπο τραγουδούσαμε εμείς, βάλε κανένα Θεοδωράκη ή Λοΐζο για αυτούς. Χωρίς συγκίνηση, χωρίς να καταλαβαίνουν ακριβώς σε τι αναφέρονται.

Ίσως και ένα πέρασμα από την πορεία, αν την κάνει κέφι η παρέα. Περπατάς και παράλληλα στέλνεις μηνύματα και βγάζεις και μια selfie. Με γνωστούς άγνωστους κερασάκι, να σπάνε και να ρημάζουν.  Με παλιούς αριστερούς να βρίσκονται με φίλους παλιούς και να είναι η πορεία ένα είδος reunion που θα καταλήξει στο βράδυ για κρασάκι. Έτσι να θυμηθούμε τα παλιά… Πιο καλά τα παλιά γιατί τα νέα καλύτερα να τα ξεχνάμε.

Η «17 Νοέμβρη» είναι σίγουρα το πιο λερωμένο brand name στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Από την συμμορία των δολοφόνων μέχρι την περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου, που ρήμαξε και αυτή με πολλούς τρόπους την πατρίδα της όταν της δόθηκε η ευκαιρία να κυβερνήσει. Τώρα έχουν αποσυρθεί, εκόντες άκοντες , και ξεκοκαλίζουν τα έτοιμα.

Ευτυχώς έχουμε δεξιά κυβέρνηση της αριστεράς και έναν πρωθυπουργό που πήγε σήμερα μια βόλτα από το Πολυτεχνείο να καταθέσει στεφάνι. Τα πράγματα έχουν αλλάξει και τώρα που πέρασε απέναντι άλλοι έχουν αναλάβει την δουλειά που έκανε αυτός και παρέα του τόσα χρόνια.  Το φτύνανε και για μια ακόμη φορά προσπάθησε να μας πείσει ότι έβρεχε.

Τελικά τους Έλληνες το μόνο που μπορεί να τους ταρακουνήσει είναι ο Εγκέλαδος και το έκανε σήμερα πρωί πρωί στην Λευκάδα. Ο Θεός βοηθός.