Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Halloween



Halloween: Η ρίζα της λέξης αυτής προέρχεται από το All-hallow-even και δηλώνει την παραμονή (eve) της γιορτής των Αγίων Πάντων (All Hallows Day - All Saints Day). Αυτά με πληροφορεί ο Γούγλης.



Εμείς αδελφέ, από «Αγίους Πάντες» έχουμε μόνο μια εκκλησία συνοδευόμενη από την ομώνυμη γέφυρα στην Μοναστηρίου, λίγο μετά τον σταθμό. Τώρα πώς έγινε και αρχίσαμε να τους γιορτάζουμε και εδώ, μόνο ο Θεός της Ελληνικής βλακείας και μιμητισμού το ξέρει.



Προχωρούσα το απόγευμα στον δρόμο και έβλεπα μαμάδες να κρατάνε κολοκύθες συνοδεύοντας παιδάκια σκελετούς. Εμείς εδώ παλιά τα ψυχοσάββατα κάναμε κανένα κόλλυβο, ψέλναμε και τρισάγιο να συγχωρεθούν τα πεθαμένα μας. Τώρα trick or treat.



Treat αδελφέ, να γλυκαθεί το μέσα μας. Πρέπει λίγο να χαρούμε, συνανάι γιαβρούμ, συνανάι. Τι να κάνουμε!

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Το κενό...



Βούλιαξε στην μεγάλη πολυθρόνα του σαλονιού. Βάλθηκε να κοιτάζει το κενό, με τον τρόπο που το κάνουν αυτοί που έχουν πάθει εγκεφαλικό.

Η μέρα τον είχε ξεζουμίσει για μια ακόμη φορά. Κουνούσε χέρια πόδια, σαν τον ναυαγό που προσπαθεί να παραμείνει στην επιφάνεια. Μια μέρα με μικρές νίκες και μικρές ήττες, μοιρασμένες, ευτυχώς, σήμερα.

Η ζωή του, είχε πάρει μια άσχημη τροχιά. Οι νίκες δεν ήταν σαν αυτές που χαιρόταν παλιά. Έμοιαζαν περισσότερο με αυτές που βιώνει ο παίκτης της Ρώσικης ρουλέτας. Μια άγρια χαρά για αυτό που θα έπρεπε να θεωρείς αυτονόητο.

Ο έλεγχος είχε χαθεί από τα χέρια του. Τώρα πια δεν ήταν σίγουρος αν τον είχε ποτέ. Άνθρωποι, που δεν γνώριζε, αποφάσιζαν γι αυτόν, αδιαφορώντας για αυτόν. Ήταν ένας αριθμός. Μια κορυφή σε ένα στατιστικό διάγραμμα, που απλά έπρεπε να κοπεί. Μια καμπύλη που έπρεπε να εξομαλυνθεί.

Γύρω του, κόσμος που μιλούσε, έγραφε, μιλούσε, έγραφε, μιλούσε, έγραφε, ασταμάτητα. Όλοι είχαν κάτι να πουν για το καθετί. Οι ειδήσεις δεν ήταν πια ειδήσεις. Δεν προλάβαινε να τις επεξεργαστεί το μυαλό και ήδη είχαν βγει σχόλια και κρίσεις. Μια απίστευτη φασαρία. Έμοιαζε σαν το βουητό που ακούς σε μια αίθουσα στο διάλειμμα ενός συνεδρίου. Δυσάρεστο και δυσοίωνο.  Όχι σαν το σχολικό διάλειμμα, με τις φωνές, κραυγές, γέλια, κλάματα.

Είχε πάρει μαζί του, δουλειά από το γραφείο. Του ήταν αδύνατο ακόμα και να οργανώσει στο μυαλό του όσα έπρεπε να κάνει.  Ένιωσε απίστευτη κούραση. Έκλεισε τα μάτια. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Απίστευτο το πόσο τον χαλάρωνε αυτή η απλή σκέψη…

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Το 40 στο FB

Αν είχαμε σήμερα αναγγελία έναρξης πολέμου όπως το «Σαράντα».

Θα έγραφε ο άλλος στο fb ,«Έχουμε πόλεμο με την Ιταλία», αισθάνεται Φοβισμένος στην τοποθεσία Μέτωπο. 

Μέσα σε δέκα λεπτά θα έπαιρνε καμιά κατοσταριά Like, από αυτούς που κάνουν Like και στις κηδείες. 

Από κάτω διάφορα «αυτοκόλλητα» με OMG, καρδούλες, γαϊδουράκια και πάει λέγοντας.

Θα έβλεπε στην οθόνη του, διαφήμιση για ξενοδοχεία στο Τεπελένι, την Κορυτσά και την Ρώμη.

75 μετά το 40



Χρόνους πολλούς μετά την αμαρτία που την είπαν αρετή και την ευλόγησαν στις εκκλησιές, συνεχίζουμε να παλεύουμε απέναντι σε εχθρούς που επιβουλεύονται την ελευθερία μας.

Εχθρούς που έρχονται από έξω αλλά βρίσκουν πρόθυμους αρωγούς από μέσα.

Σήμερα, ευτυχώς, δεν δεχόμαστε επιθέσεις με βόμβες, τανκς και κανόνια. Φαίνεται ότι στην περίπτωση μας έχουν βρεθεί πιο αποτελεσματικά όπλα.

Δεν βλέπουμε να επιστρέφουν από το μέτωπο στρατιές νεκρών ή σακατεμένων για πάντα ανθρώπων. Βλέπουμε ζωντανούς νεκρούς, τσακισμένους ανθρώπους με σακατεμένες ζωές.

Όπως και το «Σαράντα» τον εχθρό πρέπει να το νικήσουμε από μέσα προς τα έξω. Πρώτα πιστεύουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε. Ανακαταλαμβάνουμε τον εαυτό σου, πολεμώντας αυτούς που μας λένε ότι δεν θα τα καταφέρουμε ποτέ. Τέλος νικάμε τους εξωτερικούς εχθρούς. Αυτή η τελευταία νίκη, είναι το πιο εύκολο κομμάτι του όλου εγχειρήματος.

Παραφράζοντας, θα πω ότι στο τέλος θα νικήσουμε. Αν δεν έχουμε ήδη νικήσει, τότε δεν έχει έλθει ακόμα το τέλος.

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Για την Δήμητρα και τον Δημήτρη



Σήμερα είναι μεγάλη γιορτή!

Γιορτάζει ο Δημήτρης, τον οποίο μνημονεύουμε άδοντας, παρά το γεγονός ότι μου έκλεισε το σπίτι μου. Το έκανε οικόπεδο αλλά δεν πειράζει διότι είναι ομορφόπαιδο.

Γιορτάζει και η Δημητρούλα την οποία συνηθίζουμε να χαιρετούμε, επίσης άδοντας, (Δημητρούλα μου γεια σου) και να της χαρίζουμε τα πάντα (πάρτα όλα δικά σου). Της τάζουμε ότι θα της πάρουμε λατέρνα. Υποθέτω σε πιο σύγχρονη εκτέλεση θα μιλούσαμε για mp3 player αν και δεν κάνει ρίμα.

Γενικά η σχέση με αυτούς τους ανθρώπους, που γιορτάζουν σήμερα, φαίνεται να  μην είναι ιδιαίτερα συμφέρουσα…

Ο Δημήτριος όμως είναι και μυροβλύτης. Ο όρος αυτός πολλές φορές χρησιμοποιείται σκωπτικά για ανθρώπους που μόνο μύρο δεν μυρίζουν… Με την έννοια αυτή, θα έλεγα ότι πολλοί συμπολίτες μας γιορτάζουν κάθε μέρα. Πολύ περισσότερο το καλοκαίρι, που μια διαδρομή με γεμάτο λεωφορείο, κοντά στις μασχάλες τους, θα μας κάνει σίγουρα να τους ευχηθούμε «χρόνια πολλά».

Ποιοι λόγοι συνέτρεξαν και το εύηχο όνομα Δημήτρης μεταλλάχθηκε στο μάλλον brutal Μήτσος δεν γνωρίζω. Δεν γνωρίζω επίσης το πώς ο Δημήτρης έγινε Τάκης, μοιραζόμενος το υποκοριστικό, με το όνομα Παναγιώτης. Σε κάποιες, σπάνιες, περιπτώσεις τα ονόματα αυτά συναντώνται ενωμένα (Μητσοτάκης) και φέρνουν καλή τύχη…

Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες, αλλά και στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Εκεί στην Ανθέων

Οδηγώ στην Ανθέων. 

Λίγη κίνηση. Ξαφνικά ένας πιτσιρικάς με σκέιτμπορντ κάνει έναν επικίνδυνο ελιγμό, ανάμεσα στα αυτοκίνητα που κινούνται με μικρή ταχύτητα. Περνάει απέναντι και σκάει στα γέλια και το πρόσωπο του έχει μια αλήτικη ζωντάνια. 

Οι φίλοι του, που δεν τόλμησαν το ίδιο, επικροτούν ζητωκραυγάζοντας τον ήρωα τους.
Μέσα μου ο μυαλωμένος ενήλικας επαναστατεί. Θέλω να κορνάρω. Θέλω να κατέβω να τον πιάσω από το αυτί. Δεν κάνω τίποτα από όλα αυτά. Κοκαλώνω το αυτοκίνητο, για μια στιγμή και ύστερα συνεχίζω τον δρόμο μου. 

Στην στάση ένας άλλος πιτσιρικάς παίζει με το κινητό του αποχαυνωμένος

Φέρνω στο μυαλό μου τα αδέσποτα σκυλάκια που μας ερχόταν μωράκια. Τα φροντίζαμε χωρίς ποτέ να τα δένουμε ή να τα περιορίζουμε. Ζούσαν μια ενδιαφέρουσα αλλά σύντομη ζωή.

Είδα την εικόνα και σας την μεταφέρω.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Χωρίς τίτλο



Είναι εκείνα τα παιδιά, αλλά και οι μεγάλοι, που συνηθίσαμε πια να βλέπουμε τουμπανισμένους, νεκρούς στα νερά και στις ακτές του Αιγαίου. Σταματήσαμε να τους μετράμε, όπως σταματήσαμε από χρόνια να μετράμε νεκρούς στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη. Μάθαμε να ζούμε με τον θάνατο τους…  Στις πλάτες και στα άταφα πτώματα αυτών των ανθρώπων αλλά και τις δικές μας παίζουν παιχνίδια επιρροής και κάνουν μεγάλες μπίζνες τα συνεταιράκια μας από την Ευρώπη αλλά και τα γειτονάκια μας οι Τούρκοι.

Η κυβέρνηση με γρήγορους ρυθμούς δείχνει τι ακριβώς έχει έλθει για να κάνει. Ότι δεν μπορούσαν να περάσουν οι προηγούμενοι, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα το βάψουν με ένα ωραίο κόκκινο αριστερό χρώμα και θα μας το σερβίρουν να το κατεβάσουμε αμάσητο, θέλουμε δεν θέλουμε. Παράλληλα θα μας δουλεύουν με τα κροκοδείλια δάκρυα του δήμιου που θρηνεί για το θύμα του.

Στην Ελλάδα της κρίσης και της εξαθλίωσης, μαλώνουμε για το αν θα έχουμε ή δεν θα έχουμε το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Αν θα διορίσουμε παπάδες αντί για γιατρούς και δασκάλους, σαν το ένα να αποκλείει το άλλο. Για το αν το λεωφορείο στα Τρίκαλα θα πρέπει να έχει οδηγό και αν ο επιβάτης που δεν έχει εισιτήριο στις άλλες πόλεις θα πρέπει να συλλαμβάνεται για υπεξαίρεση ενός ευρώ.

Στην Ελλάδα σήμερα όπως και παλιότερα, θεωρούμε δεδομένο ότι οι μαθητοφοιτητοπατέρες θα μπορούν να καταλαμβάνουν σχολεία και πανεπιστήμια, όποτε αυτοί το επιθυμούν. Θεωρούμε λογικό ο υπουργός να κρύβει την περιουσία του και να συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντα του, αντί να οδηγείται στην φυλακή ατιμασμένος. Αυτοί που υπεξαίρεσαν εκατομμύρια ασκώντας εξουσία, αποφυλακίζονται ένας ένας για να αδειάσει χώρος στις φυλακές να μπουν αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουν την δόση του ΙΚΑ ή την εφορία για το σπιτάκι που τους άφησαν οι γονείς τους, στο χωριό.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, που έλεγε και ο Διονύσης. Αλλάζει;