Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Συνήθισα;



Συνήθισα πια στην ιδέα, ότι κάθε χρόνο τέτοια εποχή τα παιδιά μου δεν θα κάνουν μάθημα, γιατί «έχουν κατάληψη». Χωρίς σοβαρά αιτήματα, χωρίς ψηφοφορίες, κρατούν μερικές μέρες και μετά σταματούν. Παιδιά που μαϊμουδίζουν τακτικές μεγάλων γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν οδηγούν πουθενά.

Συνήθισα πια στην ιδέα, ότι για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου θα έχω μνημόνια, Έλληνες και ξένους που θα μου κουνούν το δάχτυλο και κρίσιμες συνεδριάσεις που θα μου δίνουν την τελευταία, κάθε φορά, ευκαιρία.

Συνήθισα πια στην ιδέα, ότι δεν θα πάρω σύνταξη, όπως πήραν οι προηγούμενοι από μένα, αν δεν καταφέρω να ζήσω για πάρα, μα πάρα πολλά χρόνια. Εν τω μεταξύ θα πρέπει να πληρώνω το ταμείο μου, για αυτό που ποτέ δε θα μου προσφέρει, αν θέλω να μείνω έξω από την φυλακή.

Συνήθισα πια στην  ιδέα, ότι όσο πιο ντενεκές και αλήτης ο υποψήφιος, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να με κυβερνήσει ή τέλος πάντων να μου κάνει αυτό που κάνει όταν εκλέγεται στην κυβέρνηση.

Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω είναι οι απουσίες των ανθρώπων. Αυτών που ήταν και θα είναι για πάντα οι σταθερές της ζωής μου. Αυτών που θέλεις να πάρεις τηλέφωνο για να πεις καλημέρα και ξέρεις πια ότι δεν θα το σηκώσουν. Αυτών με τους οποίους θέλεις να τρέξεις να μοιραστείς το καλό και το κακό νέο, αλλά η θέση τους είναι αδειανή. Πρέπει να τους αφαιρέσεις από την λίστα αποδεκτών. Αυτών που είχες συνηθίσει να συμβουλεύεσαι και να κουβεντιάζεις και τώρα πρέπει να μαντεύεις ποιες θα ήταν οι απόψεις τους.

Αυτό, φίλε, δεν συνηθίζεται με τίποτα, αλλά η ζωή συνεχίζεται με όσα συνηθίζονται αλλά και με όσα δεν συνηθίζονται. Καλημέρα.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Φτιάξε την μέρα του γρουσούζη

Εδώ και λίγο καιρό μου αρέσει να παίζω ένα παιχνίδι. Το λένε «φτιάξε την μέρα του γρουσούζη». 

Ξεκίνησε αυθόρμητα μέσα στο καλοκαίρι και τώρα μου έχει γίνει συνήθεια. Είναι απλό και έχει πλάκα. Πρέπει να το δοκιμάσεις και εσύ.

Ας πούμε ότι πας στο σούπερ μάρκετ. Περιμένεις στην σειρά στο ταμείο και βλέπεις την στριφνή ταμεία, αγέλαστη να μαλώνει με τους πελάτες και τους συναδέλφους της. Φαίνεται ότι αν χαμογελάσει θα ραγίζει το πρόσωπο της. Ετοιμάζεσαι. Σκοπός σου είναι να την κάνεις, αν όχι να γελάσει, σίγουρα να χαμογελάσει. Αυτοσχεδιάζεις, επιστρατεύεις ότι νομίζεις ότι ταιριάζει στην περίπτωση και επιτίθεσαι. Θα σου φανεί περίεργο αλλά τελικά δεν είναι καθόλου δύσκολο να κερδίσεις. Πρόκειται μάλιστα για μια win win κατάσταση. Κέρδισες εσύ αλλά κέρδισε και αυτή.

Δοκίμασέ το και στην δημόσια υπηρεσία και στο γκισέ της τράπεζας (όπως λέμε στο σπίτι, στο σχολείο, στην εκδρομή). Παίξε στον δρόμο, με τον βλαμμένο που κορνάρει στο φανάρι ή με αυτόν που θέλει να σε δείρει επάνω στην διεκδίκηση μιας θέσης σταθμεύσεως. 

Κράτα σκορ και απόλαυσε μικρές νίκες, που θα σε κάνουν να χαμογελάς μόνος στον δρόμο.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Μετά τις εκλογές



Να λοιπόν που πέρασαν οι εκλογές. Αποκτήσαμε κυβέρνηση. Αυτοί που έμειναν απέξω άρχισαν την φαγωμάρα. Ακριβώς το ίδιο που έκαναν και αυτοί μπήκαν μέσα…

Στη ΝΔ άρχισαν να ψάχνουν νέο αρχηγό. Ο Βαγγέλας δεν τους έφερε το πρωτάθλημα και ψάχνουν για νέο προπονητή. Ξεκούραστα άλογα να φέρουν και αυτοί το «νέο» να μην μείνουν πίσω από τους άλλους. Δεν ξέρω αν θα το βρουν, οι υποψήφιοι, πάντως δεν απουσιάζουν. Σημαντικό κομμάτι του 27% των εκλογών φαίνεται να πιστεύει ότι ταιριάζει στο προφίλ. Κακό πράγμα η ανεργία…

Στο ΠΑΣΟΚ δεν πιστεύουν στην τύχη τους, να υπάρχουν ακόμα. Βέβαια μερικά υπουργεία δεν θα τους κακόπεφταν αλλά χώθηκε ο αχώνευτος ο χοντρός και έκοψε η μαγιονέζα. Πάνω από τη μισή κυβέρνηση, στα πράσινα γήπεδα έμαθε μπάλα και τώρα κάνει ότι δεν τους ξέρει. Ας είναι, θα γυρίσει ο τροχός…

Τα αυγά τα πήγαν πιο καλά, από ότι μπορούσαν αυτοί να ελπίσουν και εμείς να φοβηθούμε, και τώρα αγωνίζονται να κρύψουν την χαρά τους. Κρύβεται;

Στο Ποτάμι ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν αν έχασαν ή αν δεν κέρδισαν. Ότι και να τους συνέβη μάλλον το έχουν χάσει το τρένο ή να πω καλύτερα, το καράβι;

Σα να βλέπω τον Λεβέντη. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, σίγουρα μάζεψε το σόι (όσους τουλάχιστον του μιλούν που δεν τους πήρε να τους κάνει βουλευτές τώρα που γυρίζει)  γύρω από παλιομοδίτικο τραπέζι, έβαλαν τα καλά πιάτα, τα κρυστάλλινα ποτήρια, έκοψε το ψητό και τους το μοίρασε. Φάγανε, ήπιανε, τραγούδησαν «το γελεκάκι που φορείς» και μετά ξεκίνησαν για τη βουλή…

Στο ΚΚΕ για μια ακόμη φορά είχαν εκείνο το αίσθημα που σου έρχεται πολλές φορές τα ξημερώματα τις πρώτης μέρας του χρόνου όταν έχεις παίξει «31» όλο το βράδυ και το πρωί είσαι «στα λεφτά σου».

Οι ΑΝΕΛ σκέφτονται σοβαρά να διώξουν τον «στα τέσσερα» και να βάλουν αρχηγό τον διαφημιστή του… Εκείνος πάλι είναι άπλας. Κόντεψε να καταφέρει να υπουργοποιήσει και την καθαρίστρια που καθαρίζει τα γραφεία του κόμματος. Είναι και η ειδικότητα που έβαλε σε πειρασμό τον Αλέξη…

Ο Αλέξης πάλι, ξεκίνησε κάνοντας μια κυβέρνηση που μόνο με την τελευταία κυβέρνηση Σαμαρά μπορεί να συγκριθεί. Βούτηξε το χέρι στην μεγάλη δεξαμενή των πρώην ΠΑΣΟΚων και ΝεοΔημοκρατών και πήρε ότι έπιασε και το έκανε υπουργό. Την πρώτη φορά αριστερά, δεν έκανε ψυχιατρικό έλεγχο και έτρεχε και δεν προλάβαινε. Την δεύτερη δεν έκανε έλεγχο social media background. Τον έλεγχο αυτό, όμως φαίνεται ότι τον έκαναν πολλοί άλλοι και έτρεχε να κάνει delete. Πάλι καλά που δεν μας έκανε και πάλι δημοψήφισμα.

Τον λένε αγράμματο αλλά εκείνος διαβάζει ιστορία. Για να πας μπροστά πρέπει να τα έχεις καλά με την γυναίκα σου. Στο κάτω κάτω της γραφής δεν πέφτεις στο κρεβάτι με τον Φίλη. Εκεί που πρωί πρωί, έτρωγε τα κόρν φλέικς στην κουζίνα έρχεται η Περιστέρα με τα χέρια κανατούλα στην μέση, και του λέει. «Ο Κώστας, ο κοκκαλιάρης, που έκανε την ίδια δουλειά με σένα πιο παλιά, μέχρι εγχειρήσεις την άφησε να κάνει την δικιά του και ας ήταν νηπιαγωγός. Εμένα θα με κάνεις καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο. Τέρμα και τελείωσε, το αποφασίσαμε με τις φίλες μου». Εκείνος πάλι, που είχε δει την ταινία με την Κοντού να  κάνει ανάλογη ανακοίνωση στον «Αντωνάκη», Κωνσταντίνου κάτι ψέλλισε για το καλό σχολείο που κατάφερε να στείλει τον Ερνέστο αλλά δεν το πολυκούρασε. Της έδωσε την θέση για να παίζει. Πόσο κακό μπορούσε πια να κάνει. Εδώ έβαλε τον Φίλλη στο Παιδείας…

Κατά τα άλλα, παίξαμε λίγο με κάτι φουγάρα, φάγαμε και γεμιστά που είναι η εποχή τους και τώρα περιμένουμε να μας στείλουν τον λογαριασμό.

Τώρα που τελειώσαμε με τις εκλογές. Τώρα που πήγαμε δεύτερη φορά αριστερά. Μήπως είναι ώρα να σκεφτόμαστε να πάμε για πρώτη φορά, επιτέλους μπροστά;

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Αύριο ψηφίζουμε



Ναι, ξέρω ρε φίλε. Αν βγουν αυτοί θα χρειαστείς διαβατήριο γιατί δεν θα αντέξεις και θα φύγεις από την χώρα. Έτσι έκανες και στο δημοψήφισμα και ακόμα εδώ γύρω σε βλέπω. Σου πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς και όμως έχω ζήσει, που τραγουδούσε και ο Λοΐζος.

Βέβαια αν ο καιρός είναι όπως σήμερα, μπορεί να σε δω και σε καμιά παραλία να πίνεις μοχίτο και να ποστάρεις φωτογραφίες για το τελευταίο μπάνιο. Υποχρεωτική από τον νόμο, λέει, η ψηφοφορία. Δίκιο έχουν. Το είδα με τα μάτι μου, που το είχαν πάρει το 37% των Ελλήνων τον Ιανουάριο και το πήγαν για εκτέλεση στην Πλατεία Συντάγματος και στην Αριστοτέλους. Γέμισε ο τόπος αίματα. Μας βγήκε η μέση να σφουγγαρίζουμε εμάς που πήγαμε και ψηφίσαμε και μας άφησαν να ζούμε.

Κάθεσαι στην πλατεία, το ταξί, τη δουλειά, το πληκτρολόγιο και κριτικάρεις τους πάντες και τα πάντα. Όταν έλθει η ώρα να πας να ψηφίσεις, συντάσσεσαι με το «έλα μωρέ». Λοιπόν σου έχω νέα. Το σύστημα λέει ότι κάποιος κυβερνάει και κάποιος κυβερνάται. Το ποιος θα κυβερνήσει το διαλέγεις από ένα μενού. Το μενού διαμορφώνεται ελεύθερα και έχεις και εσύ την δυνατότητα να εκτεθείς ως υποψήφιος. Να θυμάσαι όμως ότι το μενού είναι δεδομένο σήμερα και από εκεί επιλέγεις.  Delivery ψηφοδελτίων δεν έχει. Πρέπει να σηκώσεις το απαυτό σου από την καρέκλα, να αφήσεις κάτω το τηλεχειριστήριο, να αποχωριστείς για λίγο το πληκτρολόγιο και να πας  να κλειστείς για 2-3 λεπτά μέσα στο παραβάν. Μετά βγες και πες ότι θέλεις. Αναρωτιέμαι ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν ψήφιζαν όλοι οι Έλληνες. Άσε που θα τρελαίναμε και τους δημοσκόπους οι οποίοι εσχάτως δεν φαίνεται να τιμούν και πολύ το ψωμί που τρώνε…

Από Δευτέρα θα πρέπει να έχουμε κυβέρνηση και αυτή επιτέλους να κυβερνήσει. Βάλε με το μυαλό σου ποιος μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά. Το κανένας δεν παίζει. Κάποιος θα πάει εκεί είτε το θέλεις είτε όχι. Σκέψου τι επιδόσεις είχαν μέχρι τώρα οι βασικοί διεκδικητές και αποφάσισε. Δεν σου αρέσουν αυτοί; Κανένα πρόβλημα. Μπορείς να επιλέξεις από μια μεγάλη λίστα. Όσο πιο extreme η επιλογή σου, τόσο μικρότερες οι πιθανότητες να απογοητευτείς. Σκέψου τι ωραία που τα λένε όλοι στην αντιπολίτευση, ιδίως αν τα ποσοστά τους είναι μικρά και πώς τα κάνουν όταν γίνονται κυβέρνηση. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε.

Όποιος και να βγει, σε γενικές γραμμές, για εσένα λίγα πράγματα θα αλλάξουν. Εσύ θα πρέπει να δουλέψεις για να φας. Αν φυσικά δεν ανήκεις στον κομματικό στρατό που τρέφεται από τους πολύχρωμους  Μαυρογιαλούρους, οι οποίοι έρχονται σε ότι χρώμα θέλεις πλέον. Η συνεισφορά του πολιτικού που κυβερνά, στην ανάγκη σου για φαγητό, δεν είναι πλέον το να δημιουργήσει δουλειές. Είναι να μην σου πάει πολύ κόντρα. Είναι να μην κλείνει τις υπάρχουσες δουλειές και να μην δυναμιτίζει τις δικές σου προσπάθειες. Σκέψου ποιος φαίνεται να ταιριάζει στο προφίλ αυτό και ψήφισε τον. Μάλλον κανένας ακριβώς αλλά ζύγισε τους.

Όποιος και να βγει, θα πρέπει να εφαρμόσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα που ήδη έχει ψηφίσει η βουλή που μας άφησε χρόνους. Έξυπνο ε; Αυτό που θα κάνει την διαφορά είναι με ποιόν τρόπο θα εφαρμόσει το πρόγραμμα και τι αποτέλεσμα θα φέρει. Αν έχει διάθεση και ικανότητα να κυβερνήσει και να κάνει το καλύτερο που μπορεί, στις πραγματικές συνθήκες, ή αν θα γυρίζει βρίζοντας τους ξένους που μας το επέβαλαν και θα τορπιλίζει οποιαδήποτε θετική προσπάθεια. Σκέψου ποιος φαίνεται να ταιριάζει στο προφίλ αυτό και ψήφισε τον.

Το απόγευμα της Κυριακής θα στηθείς μπροστά στην οθόνη και θα περιμένεις τα exit polls ακόμα και αν δεν τους έχεις και πολύ εμπιστοσύνη. Πίτσα, μπύρα και εξυπνάδες στα social media. Μπορεί να το ξενυχτήσεις ή να το σχολάσεις νωρίς. Την Δευτέρα θα πρέπει να πας στη δουλειά ή να καθίσεις στο σπίτι αν είσαι άνεργος. Θα πρέπει να πληρώσεις την ΔΕΗ, τον ΟΤΕ και το φόρο. Το χαρτάκι που θα έχεις ρίξει το πρωί της Κυριακής μέσα στο διαφανές κουτί έχει σχέση με το πώς θα μοιάζουν οι επόμενες Δευτέρες σου. Δες το και έτσι. Ακόμα και κάνεις λάθος επιλογή, σύντομα θα σου ξαναδοθεί δυνατότητα να επιλέξεις…





Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Κάνοντας ζάπινγκ

Κάνοντας ζάπινγκ χθες το βράδυ έπεσα επάνω στον Τσίπρα που εξηγούσε στον Χατζηνικολάου ότι του φαίνονται όλα σωστά και τίμια στην υπόθεση Φλαμπουράρη. Με έκανε να σκεφτώ, για μια ακόμη φορά, ότι ηθική και τιμιότητα δεν φαίνεται να μπορούν να συμβαδίσουν με την πολιτική. Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα όταν μπαίνει και ο παράγοντας «εξουσία» μέσα. Δεξιοί και αριστεροί όταν έλθει η στιγμή να κυβερνήσουν παίρνουν διαζύγιο από τις λέξεις αυτές. 

Ένα από τα «επιτεύγματα» του επτάμηνου ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, είναι ότι κατάφερε να αφαιρέσει, με βίαιο τρόπο, το φωτοστέφανο που, με μεγάλη προσοχή, είχε τοποθετηθεί πάνω από το κεφάλι της αριστεράς. 

Συνέχισα το ζάπινγκ και έπεσα επάνω στον Θεοδωράκη. Έναν ακόμα εκφραστή του «νέου», το οποίο φαίνεται ότι, σε αυτές τις εκλογές, είναι το άγιο δισκοπότηρο των υποψηφίων. «Ξέρετε όμως, τα αδέλφια του κυρίου Τσίπρα και ο πατέρας του είναι εργολάβοι. Καταλαβαίνεται σε τι περιβάλλον μεγάλωσε». Περίπου δηλαδή σα να έλεγε ότι οι οικογένεια του είναι η Καμόρα και ότι αρκεί η ιδιότητα του εργολάβου για να σε κάνει ύποπτο ή και ένοχο. Εδώ το τερματίσαμε. Μπορώ να καταλάβω την σπουδή του συγκεκριμένου υποψηφίου να απαντήσει σε όσα του καταμαρτυρούν για σχέσεις με εργολάβους. Ο τρόπος αντίδρασης που βρήκε, είναι να αποδείξει ότι όλοι το ίδιο είναι. Αλλά στενοχωριέμαι γιατί ένα χθεσινό κόμμα, δεν βρίσκει κάτι νέο να πει. Στενοχωριέμαι γιατί, μετά από επτά μήνες καταστροφικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, επικεντρώνει την κριτική του στο επάγγελμα του πατέρα και των αδελφών του Τσίπρα. Φανερώνει, με αυτόν τον τρόπο, το πόσο εγκλωβισμένο είναι στον μικρόκοσμο των τακτικών του.

Θλίψη, θλίψη και αδιέξοδο. Δυστυχώς όλοι αυτοί οι τύποι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για σένα και για μένα. Παίζουν ένα παιχνίδι στο οποίο εμείς είμαστε θεατές, ενίοτε χειροκροτητές και ακούσια θύματα.

Σήμερα δεν θα κάνω ζάπινγκ.

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Γιορτή Σοφίας, Ελπίδας, Πίστεως και Αγάπης.



Γιορτή Σοφίας, Ελπίδας, Πίστεως και Αγάπης.

Έχουμε θέμα.

Η ΣΟΦΙΑ, μετά την εποχή που φορούσαμε χλαμύδες στην χώρα αυτή, σταμάτησε να είναι το δυνατό μας χαρακτηριστικό.

Η ΕΛΠΙΔΑ, από ότι έμαθα, ήλθε στις 25 Ιανουαρίου ενεστώτος έτους αλλά έφυγε στα γρήγορα και από το παράθυρο.

Η ΠΙΣΤΕΩΣ, όλοι ξέρουμε ότι εδώ και χρόνια έχει μετονομαστεί σε Alpha, άρα δεν γιορτάζει.

Με έναν ΑΓΑΠΗ μείναμε να μας κυνηγάει κάθε μέγα και δεν μπογώ να καταλάβω τις μας θέλει…


Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

Απόψε φθινοπώριασε



Δεν κάνει ζέστη πια τα βράδια. Δεν αγανακτείς όταν πας για ύπνο. Αν καθίσεις λίγο περισσότερο στο μπαλκόνι, μπορεί να θελήσεις ζακέτα. Απόψε φθινοπώριασε και το όνειρο ξεθώριασε. Πάντα τέτοια εποχή ο Μητσιάς ηχεί στα αυτιά μου και ας ακούγονται όλο και πιο σπάνια τέτοια τραγούδια.

Ένα δροσερό αεράκι φυσάει. Φρεσκάρει το μυαλό και το σώμα. Ένα φορτηγό περνάει βιαστικό. Από το ανοιχτό παράθυρο βλέπω τον οδηγό. Κουρασμένος κάνει κουράγιο για το τελευταίο δρομολόγιο, να παραδώσει και να πάει σπίτι. Μιλάει στο κινητό και ακούει Κιάμο. Δύσκολο το μεροκάματο αλλά και σπάνιο. Δεν το αφήνεις εύκολα.

Μια κοπέλα με μαύρο κολάν, φουξ φανελάκι και σακίδιο, σίγουρα επιστρέφει από το γυμναστήριο. Φοράει τα ακουστικά του κινητού και έχει περπατάει βιαστικά. Από πίσω και ένα παλικάρι βία είκοσι χρονών. Φοράει και αυτός ακουστικά και σακίδιο. Το δικό του έχει μέσα διαφημιστικά φυλλάδια. Με ζωντάνια  ασυμβίβαστη με το έργο που εκτελεί, πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα, ίδια μελισσούλα της άνοιξης, και αφήνει από μια καλή «χεριά». Οι πινακίδες «δεν δεχόμαστε διαφημιστικά» δεν φαίνεται να τον πτοούν.  Τον βλέπω να απομακρύνεται.

Ένα μηχανάκι μπαίνει κόντρα στον μονόδρομο. Ο οδηγός οδηγεί με το ένα χέρι, και μιλάει δυνατά στο κινητό, που κρατά με το άλλο. Σκέφτομαι ότι η ερυθρόλευκη στρόγγυλη πινακίδα, σίγουρα κάπου γράφει «εξαιρούνται οι ντελιβεράδες» και εμείς οι άλλοι δεν το βλέπουμε. Ο πελάτης θα φάει ζεστή την πίτσα.

Το γνωστό ζευγάρι των ρακοσυλλεκτών σπρώχνει ένα καρότσι παιδικό, που πλέον κουβαλάει χαρτόνια, και κάθε τόσο σταματάει και τσεκάρει βαριεστημένα τους μπλε κάδους.  Εκείνη κρατάει μια μεταλλική βέργα και λογχίζει το περιεχόμενο του γιγαντιαίου κουμπαρά που ελπίζει να κρύβει τον επόμενο θησαυρό.

Το φροντιστήριο σχόλασε. Μαθητές της τρίτης λυκείου, ίδια ζόμπι, περπατούν σαν υπνωτισμένοι … και είναι ακόμα Σεπτέμβριος. Γονείς μέσα σε διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, με αλάρμ αναμένα, περιμένουν. Ένα ζευγαράκι σμίγει και φιλιέται με πάθος. Τους βλέπω να απομακρύνονται με αργό βήμα αγκαλιασμένοι. Όσο έχω εσένα…

Ο παππούς που μένει στο δεύτερο, κατεβάζει τα σκουπίδια. Φοράει το παντελόνι της πιτζάμας και άσπρο φανελάκι. Κρατάει μια σακούλα του σούπερ μάρκετ που κάθε τόσο στάζει από τις φλούδες του καρπουζιού που έχει μέσα. Την δουλειά αυτή την έκανε η γιαγιά μέχρι πριν ένα χρόνο. Όχι πλέον… Ευτυχώς έχει τα παιδιά που τον φροντίζουν.
Η γειτονιά είναι ήσυχη, αλλά την ησυχία σπάει το αστικό που περνάει. Ο οδηγός τους φαίνεται να βιάζεται. Το λεωφορείο είναι διπλό και όπως το βλέπω από πάνω να τρέχει μου θυμίζει την «σκουλικαντέρα» στο λούνα παρκ. Έχει φώτα αναμμένα και λιγοστούς επιβάτες. Κάθονται ένας ένας και κοιτούν έξω από το παράθυρο. Το φως είναι αρρωστιάρικο και η σκηνή αποπνέει απίστευτη μιζέρια.

Κάπου μακριά ακούγεται μια τηλεόραση. Κάνουν ζάπιγκ. Μπάσκετ, ειδήσεις, διαφημίσεις, κάτι στα ξένα και πάλι μπάσκετ. Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω το φεγγάρι. Μικρό και χωρίς ιδιαίτερη λάμψη. Καμία σχέση με την πανσέληνο με την οποία παραληρούσαμε μερικές εβδομάδες πριν. Το καλοκαίρι πάντα αργεί να έλθει αλλά όταν τελειώνει, τελειώνει απότομα.

Μπαίνω μέσα. Σήμερα θα κοιμηθούμε με κλειστά παράθυρα. Sorry κουνουπάκια…