Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Η μειοψηφία

Ανήκω, μάλλον, στην μειοψηφία που έμαθε τα «καλά» νέα σήμερα νωρίς, πολύ νωρίς, το πρωί. Αποφάσισα να ανοίξω το Eco n Design σήμερα αν και γνωρίζω ότι τα μπακάλικα, τα βενζινάδικα και τα άδεια ΑΤΜ, θα συγκεντρώσουν το ενδιαφέρον του καταναλωτικού κοινού. 

Πήρα την απόφαση αυτή, καθώς ίσως να είναι μια από τις τελευταίες φορές που το ανοίγω, αλλά και για να προσθέσω μια σταγόνα ηρεμίας στον ωκεανό του πανικού που, όχι άδικα, έχει καταλάβει τους Έλληνες. Αν περπατάς σε δρόμους με άδεια κλειστά μαγαζιά σίγουρα δεν βοηθάει στην διατήρηση της ψυχραιμίας σου. 

Έμαθα για το δημοψήφισμα, έμαθα και για το πονηρό ερώτημα. Ακόμα και αυτό δείχνει τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους Έλληνες. 

Δηλαδή για να καταλάβω τι έχει γίνει. Πήρες την εντολή να κυβερνήσεις φλομώνοντας με ψέματα αυτιά που τέτοια ήθελαν να ακούσουν. Παρουσίασες ένα πρόγραμμα, έκθεση ιδεών, το οποίο ούτε που κοίταξες από τη στιγμή που κλίθηκες να κυβερνήσεις. Το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν να αρχίσεις να βολεύεις την κομματική σου πελατεία προσθέτοντας και άλλες αλογόμυγες στο καταπονημένο ημιθανές σώμα της πολύπαθης χώρας. 

Επί πέντε και πλέον μήνες έχεις αφήσει μια χώρα ακυβέρνητη, σαν καρυδότσουφλο μέσα στα κύματα. Επί πέντε και πλέον μήνες, πας και έρχεσαι στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα, με μόνη στρατηγική να κοροϊδέψεις τους κουτόφραγκους. Με «ουάου» και «δημιουργικές ασάφειες". Έριξες το καράβι στα βράχια και τώρα φωνάζεις εμάς να σου πούμε με ποιόν τρόπο θα βυθιστεί. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Η βύθιση είναι δεδομένη απλώς μένει να επιλέξουμε τον τρόπο και τον χρόνο. 

Ακούω φωνές που λένε ότι αυτές τις ώρες οι Έλληνες θα πρέπει να μείνουμε ενωμένοι και πολεμήσουμε τον κοινό εχθρό. Φυσικά. Κανένας δεν μας λέει, όμως, πώς ο εχθρός έγινε από συνέταιρος, εχθρός. Ποιος από τότε που ανέλαβε να κυβερνήσει, βγάζει πολεμικές ιαχές αντί να προτείνει ένα μονοπάτι ανάπτυξης και οργάνωσης του κράτους; Ποιός στο αίτημα για τις περίφημες διαρθρωτικές αλλαγές απαντάει με αντιπαραγωγικές, αντιαναπτυξιακές αυξήσεις στην φορολογία που είναι η εύκολη λύση και που κρατά καλά προστατευμένη την κομματική πελατεία.

Το πιο σημαντικό όμως, κανένας δεν μας λέει ποια είναι η πρόταση της κυβέρνησης η οποία θα εφαρμοστεί αν πούμε όχι στην πρόταση των δανειστών. Ποιο είναι αυτό που μας καλεί η κυβέρνηση να επιλέξουμε. Είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης χωρίς λεφτά; Είναι διορισμοί υμετέρων και κούφια λόγια; Είναι κομματικοί σατραπίσκοι που στήνουν τα μαγαζάκια τους για δικό τους όφελος. Είναι οι θιασώτες της δραχμής και του «πρώτος στο χωριό παρά τελευταίος στην πόλη»; 

Η κυβέρνηση λοιπόν ζητάει να της υπογράψουμε μια λευκή επιταγή. Να πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Αν κρίνουμε από την μέχρι την σήμερα πορεία της, η βάρκα είναι τρύπια, στο πηδάλιο δεν υπάρχει κανένας και φυσικά η ελπίδα έχει χαθεί. Μας ζητάει να προσυπογράψουμε την ανικανότητα της να κυβερνήσει. Μας ζητάει επίσης να φαγωθούμε μεταξύ μας για τα όμορφα μάτια του Αλέξη και του Γιάνη. 

Αλέξη, αν η φιλοδοξία σου ήταν να μείνεις στην ιστορία τότε τα κατάφερες. Κατάφερες να μείνεις στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός που έθεσε την ταφόπλακα πάνω από το πτώμα της χώρας. Κατάφερες να καταστρέψεις ότι είχε απομείνει και να διχάσεις τους Έλληνες για να παραμείνεις στην κυβέρνηση. Σου απονέμω λοιπόν τον τίτλο του χειρότερου και πιο επικινδύνου πρωθυπουργού που έχει περάσει από την χώρα και σε βεβαιώνω ότι τον κερδίζεις επάξια ενώ έχεις τεράστιο και σκληρό ανταγωνισμό από τους προκατόχους σου.

Όχι κύριε Τσίπρα

Όχι κύριε Τσίπρα, δε μου αρέσει η πρόταση των δανειστών. 

Δουλειά σας ήταν να διαπραγματευτείτε και να την κάνετε καλύτερη. Δουλειά σας ήταν να διαμορφώσετε εσείς πρόταση ρεαλιστική.

Δουλειά σας ήταν να τιμήσετε την εμπιστοσύνη των Ελλήνων που σας εξέλεξαν και να παλέψετε γι αυτούς και όχι για τα μικροσυμφέροντα των κομματικών σας φίλων.

Δουλειά σας ήταν να μην αφήσετε την Ελλάδα να ρημάζει, επί πέντε μήνες.

Δουλειά σας ήταν να αποδείξετε ότι δεν είσαστε αυτό το οποίο σας κατηγορούν οι πολιτικοί σας αντίπαλοι. Ένα πολιτικάντης, δηλαδή, τρίτης διαλογής, τσαρλατάνος και δημαγωγός που ανέβηκε στην εξουσία χαϊδεύοντας εύηκοα ώτα, πονεμένων ανθρώπων.

Δουλειά σας ήταν να εκπονήσετε ένα σχέδιο για την έξοδο από την κρίση. Ένα σχέδιο για την επόμενη μέρα και όχι να απλώς να προσπαθήσετε να αντικαταστήσετε τον κομματικό στρατό των προηγούμενων, με τον δικό σας.

Δουλειά σας ήταν τονώσετε την αξιοπρέπεια των Ελλήνων και όχι να εξευτελίζετε γεροντάκια που στέκονται στην ουρά για να πάρουν χαρτζιλίκι εξήντα ευρώ από το ΑΤΜ.

Δουλειά σας ήταν να υπερασπιστείτε την χώρα που εκπροσωπείται και όχι να την διασύρετε σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το τελευταίο κατόρθωμα σας, το περίφημο δημοψήφισμα. Δημοψήφισμα με ένα ερώτημα που δεν ανακοινώθηκε ποτέ επίσημα. Δημοψήφισμα χωρίς πρακτικό αντίκρισμα. Αλλά, ακόμα πιο σημαντικό, δημοψήφισμα χωρίς ένα θετικό ερώτημα. Πρωτοβουλία καμία. Τι μας λένε οι κακοί, οι από έξω. Ποια είναι η πρόταση της Ελληνικής κυβέρνησης; Σιγή. Αν δεν θέλουμε την πρόταση των δανειστών, τότε τι; Σιγή. 

Δεν θέλω λοιπόν την πρόταση των δανειστών. Θέλω όμως να ακούσω την δικιά σας. Θέλω την πρόταση που θα με βοηθήσω να μείνω στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Την πρόταση του ευρώ. Την πρόταση της ανάπτυξης. 

Όσο λοιπόν δεν έρχεται η πρόταση αυτή από εσάς, δε μου αφήνετε κανένα περιθώριο παρά να επιλέξω την μόνη πρόταση που υπάρχει στο τραπέζι και αυτή είναι των δανειστών. Η δική σας δεν είναι πρόταση. Αυτός που κυβερνά δεν λέει τι δεν θέλει. Αναλαμβάνει τις ευθύνες του και ακολουθεί την εντολή που του έχει δοθεί.

Το μεγάλο δυστύχημα για την Ελλάδα είναι ότι πολλές φορές στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της, στο τιμόνι της βρέθηκαν ανθρωπάκια σαν εσάς. Πολιτικάντηδες και όχι πολιτικοί. Κρίμα, όχι για εσάς. Εσείς το όνειρο σας το κάνατε πραγματικότητα, εις βάρος μας. Κρίμα για όλους εμάς και κρίμα για την χώρα.

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Graduation Day λαμπρυνθώμεν!

Είναι το τέλος και είναι η αρχή.

Είναι αυτό για το οποίο ετοιμαζόσουν τόσο καιρό.

Είναι η πρώτη βόλτα με το ποδήλατο χωρίς βοηθητικές.

Το κολύμπι στα βαθιά, χωρίς μπρατσάκια.

Η πρώτη φορά που βγήκες μόνη σου, χωρίς τους μεγάλους.

Το πρώτο ταξίδι.

Προχώρα, σαν το μικρό παιδί που εξερευνά τον κόσμο, με κεραίες ανοιχτές. 

Μη γυρίσεις πίσω να δεις τους μεγάλους. Ότι χρειάζεσαι από αυτούς το έχεις μέσα στην καρδιά και το μυαλό. Ότι δεν έχεις, δεν το χρειάζεσαι.

Μη γυρίσεις πίσω να κοιτάξεις. Είναι ακόμα εκεί και σε βλέπουν. Το ξέρεις. Είναι εκεί και προσεύχονται για σένα. Είναι εκεί και σε καμαρώνουν.

Graduation Day λαμπρυνθώμεν!

Καλή αρχή.

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Ο γάμος

Η ξερακιανή ώριμη κυρία, με το ασημένιο μαλλί και το εμβληματικό μαύρισμα γύρισε στον επαρχιώτη δάσκαλο, που δεν είχε ακόμα μάθει να δένει τη γραβάτα αλλά τελευταία ψηλοκουλάντριζε κάτι κολυβοεγγλέζικα. 

- Μας θέλετε στο πρόγραμμα;

- Ι do, είπε εκείνος, όπως είχε δει να κάνουν στις αμερικάνικες ταινίες, που έβλεπε κρυφά από τον Αγιατολαχ, του κόμματος.

Η ευτραφής κυρία, με το στρόγγυλο πρόσωπο, και την βαριά Γερμανική προφορά, γύρισε στους παρευρισκόμενους και είπε: «Έχει κανένας αντίγηση για την ένωση αυτή; Αν έχει ας μιλήσει τώγα, διαφογετικά ας σιωπήσει για πάντα. Σκασμός Βόλφαγκ»

«Με τη δύναμη που μου δίνουν τα λεφτά μου, σας ονομάζω ζευγάγι»


Ο θείος Ζαν Κλοντ δάκρυσε και έσπευσε να ρίξει ένα ακόμα χαστουκάκι στο μάγουλο του νεαρού, που γελούσε χαζοχαρούμενα.

Τον γάμο παρακολούθησε και το καθυστερημένο ξαδελφάκι του γαμπρού, που δεν είχε μάθει ακόμα να γράφει ούτε το όνομα του σωστά. Από δίπλα του είχαν βάλει και έναν πιο μυαλωμένο ξάδελφο, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε μυαλωμένος σε αυτό το σόι, να τον προσέχει μην πει καμία κοτσάνα και χαλάσει το μυστήριο.

Κάπου μακριά, ένας λαός δάκρυσε. Να ήταν από χαρά ή μήπως γιατί σκεφτόταν ότι τα προικιά του γάμου έπρεπε να τα πληρώσει αυτός;

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Για του πατέρα την γιορτή

Η καρδιά, λέει ότι είσαι ακόμα παιδί. 

Η λογική, σε κατατάσσει στους ενήλικες. 

Το βλέμμα των ξένων μπορεί να σε βάζει με τους γέρους.

Η αγάπη των παιδιών σου, σε υποχρεώνει να υποσχεθείς, βουβά, να παραμείνεις παιδί στην καρδιά, με λογική ενήλικα, ακόμα και ότι θα είσαι γέρος στα μάτια όλων και σε ανεβάζει στον έβδομο ουρανό.

Από αυτό ακριβώς το σημείο, σας καλημερίζω, σήμερα που είναι η γιορτή του πατέρα.

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Του κινητού απέναντι πείτε του πως ...



Πριν από λίγους μήνες αγόρασα ένα καινούργιο κινητό. Λόγω δουλειάς αλλά και αγάπης προς την τεχνολογία, χρησιμοποιώ smart phone από τότε που οι περισσότεροι είχαν ένα μικρό τηλέφωνο με πορτάκι που άνοιγε για να μιλήσεις.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Τώρα είμαστε μονίμως on line. Δεν μας ξεφεύγει τίποτα, δεν χάνουμε τίποτα εκτός από την ησυχία μας. Το τηλέφωνο αυτό ζει μια ζωή παράλληλη με τη δική μου, αλλά εντελώς ανεξάρτητη.

Κάθε τόσο βγάζει περίεργους ήχους, τσουτσου, μπιμπι, φριφρι,τικτικ. Αυτό στην γλώσσα του σημαίνει «ήλθε mail», «ήλθε μήνυμα», «ενημέρωσα την εφαρμογή», «έκανα back up».  Καμιά φορά μπορεί να χτυπήσει και το τηλέφωνο…

Δεν ξέρω αν τα μηχανήματα αυτά κάνουν sex μεταξύ τους (ή με μας). Φοβάμαι τη στιγμή που θα το διαπιστώσω καθώς και τον ήχο που θα ακούσω. Άραγε αναπαράγονται; Αφού κάθε τόσο αρρωσταίνουν ή ακόμα χειρότερα πεθαίνουν, γιατί να μην αναπαράγονται κιόλας; Τι ωραία, ένα πρωί, να βρούμε ένα νέο τηλεφωνάκι δίπλα στο παλιό που φορτίζει!

Είναι και οι εφαρμογές. Εφαρμογές, «απλικέσια» που θεραπεύουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Μπες στο site και κατέβασε ότι σου κατέβει στο κεφάλι. Από τον χάρτη του μετρό στο Παρίσι (έχουμε και εμείς εδώ χάρτη, μετρό δεν έχουμε), μέχρι εφαρμογή που διαβάζει την ετικέτα του κρασιού που μόλις παρήγγειλες και σε ενημερώνει αν πήρες κρασί ή ξύδι. Αυτές τώρα οι εφαρμογές εξελίσσονται. Κάθε τόσο παίρνεις ένα μήνυμα για να ενημερώσεις την εφαρμογή. «Να την ενημερώσω μάστορα;» σε ρωτάει το «έξυπνο κινητό». «Ενημέρωσε τη, βρε έξυπνο». Μη και χαζέψει ξαφνικά και δεν ξέρουμε τι να το κάνουμε για να το συνεφέρουμε.

Μετά από λίγο έρχεται άλλο μαντάτο. «Έχεις πολλές εφαρμογές ανοιχτές. Σου τρώνε την μπαταρία. Σου κάνουν αργό το μηχάνημα. Να τις κλείσω;». Πανικός. Τι λες τώρα! Ποιος ανοίγει τις εφαρμογές βρε παιδιά; Να κλείσουν αμέσως. «Βαγγέληηηηη». Ευχαριστώ που με ρωτάς. Ευχαριστώ που με φροντίζεις καλό μου απλικέσιο.

Με αυτά και με αυτά, φτάνει το μεσημέρι και μπαταρία πάπαλα. Ψάξε να βρεις πού θα το φορτίσεις. (Εγώ έχω λύση, αλλά θα λες ότι σου κάνω διαφήμιση και έτσι δεν την γράφω). Το άλογο θέλει σανό. Όσο το «έξυπνο» φορτίζει εσύ κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα. Ρε λες να χάνω τίποτα εξελίξεις. Να χάνω κλείσεις. Πού να ξέρεις. Με την απορία θα πας.


Μπαίνεις μέσα στο λεωφορείο και τους βλέπεις όλους σκυμμένους επάνω από το έξυπνο. Ο ένας στέλνει μηνύματα, ο άλλος σπάει μπαλάκια και ο τρίτος ρίχνει πασιέντζα. Η κυρία μπροστά μου ποστάρει στο facebook και οι πιτσιρίκες στην γαλαρία βγάζουν selfie γιατί ώρα έχουν να αποτυπώσουν την φάτσα τους για να περάσει στην ηλεκτρονική αιωνιότητα. Μετά θα την μοιραστούν με φίλες, φίλους και μετά θα την ξεχάσουν…

Σκέφτομαι ότι η μεγαλύτερη ανακάλυψη, των τελευταίων χρόνων, δεν είναι το internet αλλά το mobile internet. Δεν είναι το computing αλλά το mobile computing. Αυτή η βλακίτσα που βάζω στην πίσω τσέπη του παντελονιού μου έχει πολλαπλάσια υπολογιστική ισχύ από τους πρώτους μου κανονικούς υπολογιστές, τότε που άρχισα να ασχολούμαι με τα computers εκεί στο μακρινό 1982…

Τι τα θέλεις, έχουν γίνει μέλη της οικογένειας. Φεύγεις για ΣΚ, να ηρεμήσεις, και παίρνεις το «έξυπνο, τον κανονικό φορτιστή, τον φορτιστή του αυτοκινήτου, το hands free, τον φορτιστή του hands free, το καλώδιο σύνδεσης με τον υπολογιστή,  και την θήκη και δεν ξέρω τι άλλο του «έξυπνου». 

-        -  Ρε γυναίκα. πήρες κάτι για φαγητό στην Χαλκιδική;
-        - Έλα μωρέ, κάτι θα βρούμε. Τον φορτιστή μου να μην ξεχάσεις!

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Παγωτό μόκα



Ζέστη και πάλι και πολύ τρέξιμο για να προλάβουμε … να χαλαρώσουμε! Αφήνω για λίγο πίσω χρεοκοπίες και εμφύλιους σπαραγμούς. Το Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού έχει τους δικούς του ρυθμούς και κώδικες. Για μένα, βέβαια, δεν ξεκίνησε ακόμα καθώς δουλεύω και το Σάββατο, αλλά και πάλι τα πράγματα μοιάζουν αλλιώτικα.

Ξέρεις τι πεθύμησα τώρα; Παγωτό μόκα. Όχι αυτό το καφέ πράμα που βρίσκεται δίπλα από φράουλες, στρατσιατέλες, σοκολάτες και κρέμες στα ψυγεία των ζαχαροπλαστείων.

Θέλω μόκα από εκείνες τις παλιές. Που πηγαίναμε στον Τόττη στην Αριστοτέλους και την παραγγέλναμε με προσμονή ανάλογη με αυτή του Γιώργου Κωνσταντίνου για το προφιτερόλ. Καθόμασταν στις τεράστιες βαριές μεταλλικές τύπου φερ φορζέ καρέκλες,, ανοίγαμε και μελετούσαμε τον κατάλογο ενώ ξέραμε από την αρχή τι θα παραγγείλουμε.

Παγωτό κρέμα, με σκόνη νες καφέ, σαντιγύ και χοντροκομμένο καβουρδισμένο αμύγδαλο. Την σερβίριζαν μέσα σε ψηλό ποτήρι, το οποίο με την σειρά του ήταν μέσα σε μεταλλική σκαλιστή θήκη. Χλίδα! Η μόκα ήταν σοβαρό παγωτό. Δεν σήκωνε ομπρελίτσες και τουφίτσες από τσιρ λίντερς. Την έτρωγες με κουτάλι μακρύ όμοιο με αυτό που έχει ο παπάς για την κοινωνία.

Μόλις σου την έφερναν ξεκινούσες να ανακατεύεις τα υλικά, που ήταν σε στρώσεις, και το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα παχύ, εξαιρετικά εύγευστο μείγμα, όχι ιδιαίτερα κρύο. Το λιπαρό μείγμα ισορροπούσε κάπως ο τραχύς νες καφέ. Το αποτέλεσμα υπέροχο. Στο τέλος έγλειφες ακόμα και το λαιμό του μακρουλού κουταλιού. Στα σκουπίδια και το στυλ και η σοβαρότητα, τώρα απολαμβάνουμε!

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Ντρέπομαι

Βρίσκομαι μεσημέρι μέσα στο λεωφορείο και κατεβαίνω στο μαγαζί, βυθισμένος στις μαύρες σκέψεις μου. Η χρεοκοπία, η έλλειψη προοπτικής, τα κοντόφθαλμα πολιτικά ανθρωπάκια που βρίσκονται λάθος στιγμή σε λάθος θέση.

Ξαφνικά τις βλέπω. Στρίβουν από τη γωνία πιασμένες αγκαζέ. Περιμένουν στη διάβαση να περάσουν απέναντι. Μιλούν και γελούν. Οδηγός τους τα άσπρα μπαστούνια τους.

Ντρέπομαι για την μαυρίλα μου.

Μετά από μια ακόμα ήττα...

Ο Συριζέος βλέπει, στον χθεσινό αγώνα, την Ελλάδα στην θέση των Νήσων Φερόες. Μια μικρή χώρα που ύψωσε το ανάστημα της στην υπερδύναμη (λέμε τώρα) του ποδοσφαίρου Ελλάδα και νίκησε. Μια μεγάλη νίκη με Ευρωπαϊκό αντίκρισμα. Αβάντι πόπολο παντιέρα λάιντσμαν.

Ο Νεοδημοκράτης σκέφτεται, ότι επί των ημερών του Καραμανλή (σκέφτεται το όνομα και δακρύζει) το σηκώσαμε το τιμημένο και κοίτα που καταντήσαμε τώρα πέντε μήνες με αυτούς.

Ο Πασόκος σκέφτεται, ωχ έχουμε εκλογές αύριο. Χάσαμε το μπάνιο για να βγάλουμε πρόεδρο την Φώφη.

Ο γνήσιος ΚΚΕ φυσικά γνωρίζει βαθιά μέσα του ότι το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού και δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει τον εαυτό του να χαλαρώσει. Ενότητα και αγώνα.

Ο ΑΝΕΛ είναι βέβαιος ότι είδε κάτι περίεργες γραμμές επάνω στον ουρανό την ώρα του αγώνα, που μόνο τυχαίες δεν ήτανε. Ο πρόεδρος θα πάρει ένα ελικόπτερο και θα πάει επιτόπου να δει. 

Ο Ποταμίσιος θα καθίσει και θα δει ένα βίντεο με μια παλιά εκπομπή των «Πρωταγωνιστών» για το Euro και θα δηλώσει έτοιμος να συνδράμει στην εθνική συνεννόηση για την ομάδα. Θα δηλώσει δε με νόημα ότι δεν ενδιαφέρεται για την θέση του προπονητή.

Στην Χ.Α. ψάχνουν να βρουν τι έφταιξε με το DNA των Ελλήνων παικτών και κατά πόσο έχει αυτό λερωθεί από την επαφή με τους αλλοδαπούς στα διεθνή παιχνίδια της ομάδας.

Ο Γιάνης σκέφτεται να προτείνει να αυξηθεί ο ΦΠΑ μόνο στα Νησιά Φερόες, για να τελειώνουμε.

Ο Λαφαζάνης θα καταγγείλει προβοκάτσια καθώς μέσα στο γήπεδο δεν υπήρχε ούτε μια κόκκινη γραμμή. Ήταν όλες άσπρες…

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

ΣΚ εδώ ή άλλου;

Ξύπνησε πρωί και πήγε μια βόλτα. Του άρεζε να περπατάει τις πρωινές ώρες της καλοκαιρινής δροσιάς ενώ οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν ακόμη. Σταμάτησε στον αγαπημένο του φούρνο και πήρε ζεστό ψωμί και μερικά από εκείνα τα τραγανά τυροπιτάκια που άρεζαν στα παιδιά του. Θα ενθουσιαζόταν όταν ξυπνούσαν και τα έβρισκαν να τα περιμένουν πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.

Κοίταζε την θάλασσα και έβαζε τις σκέψεις του σε μια σειρά. Σκεφτόταν από καιρό να δοκιμάσει μερικά νέα πράγματα στη δουλειά του. Ένα νέο προϊόν που σχεδίαζε εδώ και καιρό μαζί με μια μικρή ομάδα εξαιρετικών νεαρών συνεργατών. Κάποιες κινήσεις για ανάπτυξη του δικτύου στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είχε εξασφαλίσει την χρηματοδότηση μέρους του σχεδίου από την τράπεζα και ήδη είχε κάνει τις πρώτες επαφές με τρεις εταιρείες από την Ευρώπη και όλα φαίνονταν να πηγαίνουν κατ’ευχήν.

Η δημιουργική έξαρση συγκρινόταν μόνο με εκείνη που αισθανόταν όταν ερωτευόταν τότε που ήταν νεώτερος. Κοιμόταν και ξυπνούσε με αυτή την σκέψη. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. 

Τώρα που είπε καρδιά σκέφτηκε ότι ήταν καιρός να προγραμματίσει και εκείνο το τσεκ απ. Το πρωί που ξυπνούσε αισθανόταν λίγο κουρασμένος τελευταία. Δεν ήταν πια τόσο νέος και καλό ήταν να προσέχει λίγο την υγεία του. Την Δευτέρα θα έπαιρνε τηλέφωνο πρωί πρωί να κλείσει ραντεβού. Τόσα λεφτά πλήρωνε στην ασφάλεια, καιρός να πάρει κάποια από αυτά πίσω. Θα πήγαινε σε εκείνο το ιατρικό κέντρο, με το όνομα που το μπέρδευες με όλα τα άλλα, που είχε πάει και ο Νίκος και φαίνεται ότι είχε τα καλύτερα μηχανήματα και πάρα πολύ καλούς γιατρούς.

Θα περνούσε λίγο από το γραφείο να πάρει κάτι χαρτιά και μετά θα βρισκόταν με τα κορίτσια που θα κατέβαιναν στην αγορά για ψώνια. Το μεσημέρι είχαν κανονίσει να πάνε για φαγητό με κάτι φίλους που είχαν καιρό να δουν και τους είχαν επιθυμήσει. Ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο.

Κόντευε ο καιρός των διακοπών. Το Σαββατοκύριακο που είναι όλοι πιο χαλαροί καλό είναι να αρχίσει ο προγραμματισμός. Όλο δουλειά δεν γίνεται. Θέλει και λίγη ξεκούραση. Αυτός δεν ήθελε πολλά. Ένα ήσυχο μέρος με καλή θάλασσα, καλό φαγητό και την παρέα μαζί. Να δούμε τι θα έλεγαν και οι υπόλοιποι. Πρέπει να γεμίσουν οι μπαταρίες για το Σεπτέμβριο. Η μεγάλη κόρη θα ξεκινούσε τις σπουδές στο πανεπιστήμιο σε μια πολύ καλή σχολή και εκεί δεν αστειεύονταν. Τα μαθήματα και τα project ξεκινούσαν από την πρώτη μέρα δυνατά. Αν δεν έμπαινες γρήγορα στο κλίμα το είχες χάσει το τρένο. Η μικρή, ακόμα στο σχολείο, αλλά σε πιο απαιτητική τάξη, έπρεπε και αυτή να βάλει τα δυνατά της. Η γυναίκα του, στη νέα της δουλειά φαινόταν ότι είχε βρει το εαυτό της. Δούλευε με πάθος και τα πρώτα αποτελέσματα είχαν αρχίσει να φαίνονται γεμίζοντας όλους με χαρά και ελπίδα για τα μέλλον. 

Σταμάτησε στη διάβαση. Απέναντι ολοκληρωνόταν και ο τελευταίος σταθμός του μετρό. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, ίσως τις μέρες της ΔΕΘ, το έργο θα δινόταν επιτέλους σε λειτουργία. Μετά από αρκετές καθυστερήσεις ήταν έτοιμο. Αυτό σε συνδυασμό με το νέο αεροδρόμιο θα άλλαζε εντελώς την εικόνα της πόλης. Κάλιο αργά παρά ποτέ.

Αν σου άρεσε αυτή η μικρή ιστορία ενός δημιουργικού ανθρώπου με πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, μόρφωσης, συγκοινωνίας, που ζει μια αξιοπρεπή, ευχάριστη ζωή, σου έχω άσχημα νέα. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2015. Σεβόμενος το Σαββατοκύριακο σου, δεν σου περιγράφω την Ελληνική εκδοχή.

Τι να σκέφτεται σήμερα ένα παιδί που τελειώνει για πάντα το σχολείο

Τι να σκέφτεται σήμερα ένα παιδί που τελειώνει για πάντα το σχολείο:

- Τέρμα το σχολείο. Ελευθερία! 

- Ωχ την βάψαμε. Τελικά καλή ήταν η ρουτίνα του σχολείου και ας γκρινιάζαμε. Κάτι ανάμεσα σε κουκούλι και αγκαλιά της μάνας.

- Παπί με κάνανε με τα μπουγέλα, ποιος την ακούει τη μάνα μου. Αυτό το μπλουζάκι τώρα, διαγράφει;

- Άντε να βγούνε οι βαθμοί να δούμε τι κάναμε.

- Μερικοί εδώ μέσα ήταν πολύ μ@@@@ τελικά.

- Τελικά δεν ήταν τόσο άσχημα. Τώρα;

- Άραγε με ποιους από αυτούς θα βρεθούμε ξανά.

- Θα φτάσουν τα φράγκα για να πάω και Χαλκιδική και στο νησί;

- Τι ώρα είπαν να βρεθούμε για καφέ;

- Ωχ δεν γουστάρω τις κλάψες…

- Άντε γεια!


Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Περί ΕΡΤ...

Μερικά πράγματα που κατάλαβα από την φασαρία με την ΕΡΤ.

Η ΕΡΤ ήταν κακιά, γεμάτη τσάτσους που προωθούσαν την προπαγάνδα της εκάστοτε κυβέρνησης, μέχρι που την έκλεισε η προηγούμενη κυβέρνηση και από τότε έγινε, στο μυαλό κάποιων, σχεδόν BBC. 

Η εισφορά για την ΕΡΤ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ είναι απαράδεκτη αν είσαι αντιπολίτευση, αναγκαία αν είσαι κυβέρνηση. Αυτό από τα χρόνια της συγχωρεμένης της Μελίνας ακόμα.

Το κλείσιμο της ΕΡΤ είχε νεκρούς. Προφανώς γιατί καμία επανάσταση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους νεκρούς της. Οι οποίοι δεν μάθαμε ούτε ποιοι είναι , ούτε από τι απεβίωσαν. 

Απαγορεύεται να λέμε τη γνώμη μας για την ΕΡΤ γιατί γινόμαστε εχθροί της επαναστάσεως και προφανώς κάποιος μας βάζει και τα λέμε αυτά γιατί διαφορετικά πώς θα μπορούσαμε να τα σκεφτούμε από μόνοι μας.


Όταν έκλεισε η ΕΡΤ άφησε πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία του Ελληνικού λαού και για τον λόγο αυτό η νέα κυβέρνηση έσπευσε να την ανοίξει και πάλι. Το έκανε μάλιστα αυτό πριν κάνει οτιδήποτε άλλο για την χώρα, της οποίας ίσως να μην ήταν και πρώτη προτεραιότητα η επαναλειτουργία ενός τέτοιου φορέα. Σε κάποιους ξέφυγε και είπαν ότι εκεί έπρεπε να βολέψει τους ψηφοφόρους της αλλά αυτά είναι πράγματα που τα ακούν μόνο όσοι δεν διαπνέονται από υψηλά επαναστατικά ιδανικά. 

Ίσως με τόσα που πάθαμε και παθαίνουμε καθημερινά να έπρεπε δειλά δειλά να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι οι οργανισμοί του δημοσίου πρέπει να υπάρχουν για να επιτελούν το έργο για το οποίο έχουν ιδρυθεί και όχι για να έχουν δουλειά οι υπάλληλοι τους. 

Από τη στιγμή που θα ανοίξει και πάλι η ΕΡΤ πιστεύω ότι όλοι πια αυτή θα παρακολουθούμε.
Υπάρχουν πραγματικά αξιόλογοι άνθρωποι, που έκαναν εξαιρετικές εκπομπές, κυρίως στο ραδιόφωνο (κατά την γνώμη μου), αλλά η αλήθεια είναι ότι εξαιρετικοί άνθρωποι που έκαναν εξαιρετικά τη δουλειά τους υπήρχαν και σε χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις που έκλεισαν λόγω κρίσης. Αυτοί δυστυχώς δεν έχουν κανέναν να τους υποστηρίξει, ούτε καν να ρωτήσει πού βρισκόμασταν την νύχτα που έπεσε μαύρο στην επιχείρηση που δούλευαν, δημιουργούσαν και έβγαζαν το ψωμάκι της οικογένειας τους.

Φυσικά αν και εγώ ήμουν εργαζόμενος της ΕΡΤ θα έκανα τα αδύνατα δυνατά για να πάρω τη δουλειά μου πίσω. Αλλά για το ψωμάκι μου και όχι για τα παραμύθια που ταϊζόμαστε κάθε μέρα. Χόρτασα ευχαριστώ.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Μια φανταστική αστυνομική ιστορία…



Το σώμα βρισκόταν πεσμένο άψυχο στο πάτωμα. 

Ο αστυνόμος είχε συλλάβει τον δολοφόνο. Εύκολη υπόθεση, αν και περίεργη. 

Ο δολοφόνος δήλωνε γιατρός. Το ίδιο είχε δηλώσει και στο θύμα, το οποίο του εμπιστεύτηκε την υγεία του, απολύοντας τον προηγούμενο που το κουράριζε. Του είχε υποσχεθεί ότι θα εφάρμοζε μια μέθοδο, ριζοσπαστική, που θα εφαρμοζόταν για πρώτη φορά στην χώρα και θα είχε σίγουρα αποτελέσματα.  

Το θύμα ήταν άρρωστο από καιρό και κρατιόταν στη ζωή με μια ακριβή φαρμακευτική αγωγή που ερχόταν αποκλειστικά από το εξωτερικό. Του είχε επιβληθεί αυστηρή, βασανιστική δίαιτα εδώ και πέντε χρόνια. 

Λίγο πριν αναλάβει ο νέος γιατρός, ο ασθενής είχε δείξει κάποια μικρά σημάδια βελτίωσης. Ο παλιός γιατρός έλεγε ότι επιτέλους η θεραπεία είχε αποδώσει, ενώ ο νέος ότι ήταν η τελευταία έκλαμψη πριν από το μοιραίο. Ποτέ δε θα μάθουμε, ποιος είχε δίκιο. 

Ο νέος γιατρός λοιπόν δεν ήλθε μόνος του. Οι γιατροί, πια, δεν έρχονται ποτέ μόνοι τους. Έφερε μαζί του και μια περίεργη ομάδα που άλλοτε διασκέδαζε το θύμα με τα καμώματα της και άλλοτε το φόβιζε καθώς καυγάδιζε φωναχτά μπροστά του, χωρίς να σέβεται την κατάσταση του.. Μόλις ανέλαβε αποφάσισε να κόψει αμέσως την παλιά αγωγή. Ουσιαστικά δεν έδινε καμιά αγωγή πλην τακτικών αφαιμάξεων. Παλιά μέθοδο και αποδοτική από ότι έλεγε ο νεαρός γιατρός. Δυστυχώς όμως οι αφαιμάξεις αποδυνάμωναν ακόμα περισσότερο τον ασθενή που η ζωή του κρέμονταν κυριολεκτικά από μια κλωστή. Έντρομος και μπροστά στον κίνδυνο να χάσει τον, πρώτο και μόνο του, πελάτη, προσπάθησε να ξεκινήσει και πάλι την παλιά αγωγή και μάλιστα με πιο αυστηρή δίαιτα. Δυστυχώς ήταν πλέον αργά.

Ο ασθενής άφησε την τελευταία του πνοή. Κάποιοι, από την περίεργη ομάδα του νεαρού γιατρού, έστησαν τρελό γλέντι φωνάζοντας ότι αυτό θα του έκανε πάρα πολύ καλό και ότι έπρεπε να τον είχαμε αφήσει να πεθάνει από καιρό. 

Ο αστυνόμος τα άκουγε όλα αυτά σαστισμένος. Έβαλε τις χειροπέδες στον νεαρό γιατρό και πήραν τον δρόμο για τα κρατητήρια. Ο δολοφόνος είναι δολοφόνος.


Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα;




Γυρίζω στο σπίτι και στο γραμματοκιβώτιο υπάρχουν μόνο τα μικρά μισητά φακελάκια με τους λογαριασμούς, άντε και κανένα διαφημιστικό πιτσαρίας ή γυρατζίδικου.

Είμαι λάτρης της αμεσότητας της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας αλλά νοσταλγώ και τα κλασσικά γράμματα. Τότε που το να γράψεις ένα γράμμα ήταν μια ολόκληρη τελετουργία. «Γράψε ένα γράμμα στο νονό σου». «Καιρό έχεις να γράψεις στο παππού, στην γιαγιά».

Επιστολόχαρτα που από μόνα τους έστελναν το μήνυμα σου.

Μονόχρωμα με μονογράμματα και σφραγίδες από κερί. Σοβαρά γράμματα σε φίλους ή συγγενείς. «Υγείαν έχω, το αυτό και δι' υμάς ποθώ».

Χρωματιστά, με καρδούλες, μερικές φορές αρωματισμένα. Φάκελοι ασορτί με τα επιστολόχαρτα. Καλλιγραφία! Ερωτικές επιστολές που ξεχείλιζαν πάθος. «Μου λείπεις». Καυτά ερωτικά φιλιά, σφράγιζαν επιστολές. Χρήση της Ελληνικής γλώσσας αντί του «How r u».

Στο σχολείο μάθαινες να γράφεις γράμματα. Πού γράφουμε τον αποστολέα, πού τον παραλήπτη.  Ημερομηνία. Πώς προσφωνούμε, πώς καταλήγουμε.

Αναμονή του ταχυδρόμου. Απογοήτευση «δεν είχε κάτι για μένα». Χαρά ανείπωτη όταν έφερνε τον φάκελο που περίμενες. Τα «καλά» τα γράμματα τα διάβαζες δύο και τρεις φορές. Κάποιοι κρατούσαν κανονικό αρχείο. Δεμένα με κορδέλες, αρωματισμένα με λεβάντα, να μην τα τρώει και ο σκόρος. Μελάνια που έσβηνε ο χρόνος και χαρτιά που κιτρίνιζαν και άρχιζαν να μαλακώνουν ή τρυπούν. Σήμερα βλέπουμε μέχρι και εκδόσεις με αλληλογραφία. Η μάνα κρατούσε τα γράμματα που έστελνε το παιδί από «τα ξένα». Ευχές, παραινέσεις, χαιρετίσματα. «Να μου τους φιλήσεις όλους». Φαντάρια που κλαίγονταν για το πώς περνούσαν, για τις σκοπιές, τις αγγαρείες. Μέσα και μια φωτογραφία. Τότε που οι φωτογραφίες δεν ήταν στην ημερησία διάταξη. Φωτογραφικό ενθύμιο και ιδιόχειρη αφιέρωση στο πίσω μέρος.

Ακούω ότι σε κάποιες κατασκηνώσεις βάζουν ακόμα τα παιδιά να στείλουν γράμμα στους δικούς τους, την πρώτη εβδομάδα που θα πάνε, για να προλάβει να φτάσει μέχρι εκείνα να επιστρέψουν… Στο μεταξύ βέβαια έχουν μιλήσει εκατό φορές στο τηλέφωνο.

Ξέρω ανθρώπους που τους ήταν αδιανόητο να πάνε ταξίδι και να μην στείλουν μερικές καρτ ποστάλ από τα μέρη από τα οποία περνούσαν. Τώρα οι καρτ ποστάλ έγιναν selfie και αποστολή με email ή ποστάρισμα στα social media.

Παραμονές Χριστουγέννων αλλά και Πάσχα στέλναμε κάρτες. Παραινέσεις από τα ΕΛΤΑ για την έγκαιρη αποστολή της εορταστικής αλληλογραφίας. Κάθε μέρα έψαχνες το γραμματοκιβώτιο για κάρτες τις οποίες στόλιζες σε περίοπτο σημείο. Πριν οι κάρτες να γίνουν ομοιόμορφή άνοστη σούπα, με ανταλλαγή της ίδιας κάρτας για καλό σκοπό, η αγορά τους ήταν μεγάλη υπόθεση. Θυμάμαι να πηγαίνουμε στο Φωτο Λυκίδης και στον Ράμογλου στην Τσιμισκή και να περνάμε ώρα πολύ για να διαλέξουμε. Κάποιες ήταν μικρά έργα τέχνης. Κάποιες άλλες επικά μνημεία κιτς. Έπρεπε να διαλέξεις την κατάλληλη κάρτα για τον κάθε παραλήπτη.

Πριν από τις εκλογές λάμβανες αλληλογραφία μπόλικη. Υποψήφιοι σωτήρες του έθνους σου έστελναν την φάτσας τους (λίγο μετά την εφηβεία) και μαζί και μερικά ψηφοδέλτια με σταυρουδάκι δίπλα στο όνομα τους μην τυχόν και μπερδευτείς και χάσει η πατρίδα το κελεπούρι.

Φυσικά το νόημα τις αλληλογραφίας ήταν και είναι η επικοινωνία των ανθρώπων. Είτε κλασσική, είτε ηλεκτρονική καλά νέα να μας φέρνει. Κάποια άλλη φορά θα πούμε και τα γραμματόσημα.