Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Ο Επίμονος Κηπουρός



 
Είναι ένας τύπος στην γειτονιά μου που φέτος αποφάσισε να βάλει στο μπαλκόνι του κάτι τεράστιες τριανταφυλλιές. Εκεί που τόσα χρόνια κατάφερνε να ξεράνει ακόμα και το λάστιχο του ποτίσματος, φέτος αποφάσισε να κάνει το μπαλκόνι ζούγκλα!

Ένα πρωί λοιπόν το μπαλκόνι, που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε μόνο κάτι καρέκλες και ένα τραπέζι, πρασίνισε. Τέσσερεις μεγάλες τριανταφυλλιές μοιράστηκαν στις δύο άκρες του. Από κάπου τις έφερε φυσικά έτοιμες, αν και δε μου φαινότανε να είναι και στην καλύτερη κατάσταση.

Από εκείνη τη μέρα λες και άλλαξε η ζωή του. Ξυπνάει στις έξι το πρωί και καθαρίζει τα ξερά φύλλα, κόβει κλαδιά, κλαδεύει, βάζει χώμα, βάζει λίπασμα, λες και έχει βάλει σκοπό να τις ξαναζωντανέψει. Φαίνεται να έχει και προβλήματα με ζουζούνια και αρρώστιες. Εκεί να το δεις. Κανονικός χειρουργός. Φοράει γάντια και καθαρίζει μια μια τις αφίδες που βγαίνουν πάνω στα καινούρια φύλλα. Μου θύμισε μια ιστορία με τον Καραγκιόζη που άκουγα μικρός και έλεγε ότι για να καταπολεμήσει τους κοριούς παίρνει το φάρμακο, ανοίγει το στόμα κάθε κοριού και του το ρίχνει μέσα…

Τις τελευταίες μέρες φαίνεται οι κόποι του να απέδωσαν καρπούς. Οι τριανταφυλλιές του έχουν αποκτήσει ωραίο πράσινο, ζωντανό φύλλωμα. Νέα κλαδιά και νέα φύλλα έχουν βγει. Τα φυτά είναι γεμάτα μπουμπούκια και μερικά ήδη έχουν σκάσει μύτη με τη μορφή κατακόκκινων τριαντάφυλλων. Κάποια από αυτά πρέπει να είναι και αρωματικά γιατί τον βλέπω κάθε τόσο να πηγαίνει και να χώνει την μύτη του μέσα στο λουλούδι και μετά να σηκώνει το κεφάλι του χαμογελαστός.

Ο φίλος μας συνεχίζει ακάθεκτος. Καθώς βλέπει τους κόπους του να αποδίδουν προσπαθεί ακόμα παραπάνω. Πρωί και απόγευμα τώρα. Και να τα καθαρίσματα από τα ζουζούνια και να οι χειρουργικές επεμβάσεις.

Σκέφτομαι ότι τελικά κατάφερε να σώσει τα φυτά που παρέπαιαν και να τους δώσει νέα ζωή.  Ίσως γιατί εκτός από το να προσπαθήσει απλώς να τα κρατήσει στη ζωή, δημιούργησε και τις προϋποθέσεις για να γίνουν υγιή φυτά που θα ανθίσουν. Ίσως γιατί τόλμησε και έκοψε τα άρρωστα κλαδιά και από εκεί ξεπήδησαν νέα και δυνατά. Λες αυτό να μπορεί να εφαρμοστεί και εκτός κήπου; Μάλλον, αλλά χρειάζεται επίμονος κηπουρός με όραμα, τόλμη και διάθεση για δουλειά και φυσικά συνεργάσιμα φυτά.

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Κόλλυβα



Τι να σου πω τώρα; Μου αρέσουν τα κόλλυβα.

Ξέρω πότε τα φτιάχνουμε, ξέρω γιατί τα φτιάχνουμε, αλλά ακόμα περισσότερο ξέρω γιατί τα τρώμε.

Τα τρώμε για τον υπέροχο απρόσμενο συνδυασμό του βρασμένου σιταριού με ότι μπορείς να φανταστείς. Για τα αρώματα την υφή και την αίσθηση του «δεν μοιάζει με τίποτα από όσα τρως» που έχεις καθώς τα δοκιμάζεις. Αλλά και γιατί είναι ένα super food με τα όλα του!

Τα μαλακά, καλοβρασμένα, λιπαρά στην υφή, μπιλάκια του σιταριού αποτελούν την βάση, τα θεμέλια, πάνω στα οποία στήνεται το οικοδόμημα αυτού του περίεργου γλυκίσματος.

Από πάνω μπαίνει φρεσκοτριμμένη φρυγανιά. Καρύδια χοντροκοπανισμένα και αμύγδαλα  καβουρδισμένα κάνουν τραγανή την κάθε μπουκιά και γεμίζουν το στόμα με υπέροχα αρώματα.

Ζάχαρη κρυσταλλική, τριμμένη τόσο όσο να μην γίνει πούδρα σαν την  άχνη. Σταφίδες ξανθές, μυρωδάτες με εκείνη την λιγωτική γλύκα που έχει η ράτσας τους.

Αλεύρι καβουρντισμένο, στο χρώμα του δέρματος, με μια μυρωδιά ιδιαίτερη που δε μοιάζει με καμιά από αυτές που ξέρεις. Θέλει προσοχή μόνο, γιατί αν υπερβάλεις στην ποσότητα θα σου σοβαντίσει τον ουρανίσκο και θα χάσεις όλη την γεύση…

Όλα αυτά ανακατεμένα με κανέλα, και μπαχάρι αλλά και με κύμινο, να τρως και να ακούς τους γευστικούς σου κάλυκες να εκρήγνυνται μέσα στο στόμα σου. Πολλοί βάζουν μέσα ρόδι ή και δυόσμο. Περί ορέξεως ουδείς λόγος, αλλά εμένα δε μου αρέσουν να τα βρω μέσα στα κόλλυβα.

Τα υλικά στρώνονται σε επάλληλες στρώσεις, σε μεγάλη πιατέλα και από πάνω μπαίνει ένα παχύ στρώμα άχνης ζάχαρης, κάτι σαν την σαντιγύ που βάζουν στις τούρτες. Τα ανακατεύεις μόνο όταν έλθει η ώρα να τα φας. Το γλύκισμα συνήθως προσφέρεται στολισμένο με απίστευτου κιτς στολισμούς στους οποίους πρωταγωνιστούν ασημένια κουφέτα σε διάφορα σχήματα…

Το αποτέλεσμα είναι ένα γλυκό που όμοιο του δεν υπάρχει. 

Ένα παπούτσι στη θάλασσα...



Καθώς "ξεφύλιζα" το facebook βρήκα αυτή τη φωτογραφία που είχε δημοσιεύσει η φίλη μου η Νατάσα.


Νομίζω πώς "ξέρω" την ιστορία του...

Τέλειωσαν οι πανελλήνιες εξετάσεις και η Έλλη είπε να βγει λίγο έξω να ξεσκάσει. Σχεδόν ένα χρόνο ήταν κλεισμένη στο σπίτι διαβάζοντας και έβγαινε μόνο για να πάει στο σχολείο ή το φροντιστήριο. Ήλθε η ώρα να πάρει το αίμα της πίσω.

Μαζεύτηκε όλη η παρέα, των ομοιοπαθών και είπαν να αφήσουν πίσω τις αγωνίες και την δημιουργική αριθμητική της συγκομιδής βαθμών και μορίων. Οι κοπέλες της παρέας στολίστηκαν, βάφηκαν, χτενίστηκαν και ισορροπώντας σε δωδεκάποντες γόβες, έφτασαν με μόλις τρία τέταρτα καθυστέρηση, στον τόπο του ραντεβού. Τα αγόρια ετοιμάστηκαν λίγο πιο πριν αλλά και αυτά καθυστερημένα. Θέλει ώρα και τέχνη για να υλοποιήσεις το look του επιμελημένα ατημέλητου… Όταν τα κατάφεραν συναντήθηκαν και ήταν σαν να ξυπνούσαν από χειμερία νάρκη. Ζωντανοί και πάλι.

Πρώτα πήγαν για καφέ σε μαγαζί αλυσίδας που πουλάει από σάντουιτς με λουκάνικο, που τώρα φέρει το λαχταριστό όνομα «ζεστός σκύλος», μέχρι καφέδες και γρανίτες. Εκεί βρήκαν φίλους και συμμαθητές. Μίλησαν, γέλασαν, φλέρταραν και έφυγαν για τον επόμενο σταθμό.

Next stop πιτόγυρα. Μετά από «την διατροφή του πρωταθλητή» που επέβαλε η μαμά για «πνευματική διαύγεια» και ήταν γεμάτη με υγιεινά μεν, παχυντικά δε, φαγητά, ήλθε η ώρα να κολυμπήσουν στο γευστικό ξίγκι και να πιαστούν από το σωσίβιο της τηγανιτής πατάτας. Η δίαιτα από Δευτέρα, άλλωστε δεν έχουν τελειώσει ακόμα οι εξετάσεις, εκκρεμούν οι ενδοσχολικές και όταν γράφεις δεν είναι καλό να κάνεις δίαιτα... Μαζί με τους γύρους ήπιαν και από μια δυο μπύρες.

Ώρα για κανένα μπαράκι ή και γιατί όχι, για κανένα Ελληνικό. Η καρδιά αυτών των μαγαζιών χτυπάει εκεί κοντά στο λιμάνι. Ακολουθώντας την προτροπή των αγοριών και για να μην φανούν κατώτερες τους αποφάσισαν να κατέβουν στο κέντρο περπατώντας στην παραλία. Χρόνο είχαν τώρα. Ότι ήθελαν θα έκαναν. Δεν τους περίμενε κανένα βιβλίο στο σπίτι. Δεν ένοιωθαν τύψεις. Ξεκίνησαν περπατώντας και ισορροπώντας επάνω στα δωδεκάποντα. Καλά, πώς το κάνουν τα μοντέλα και δείχνουν και ωραίες και άνετες από πάνω. Τα ποδαράκια άρχισαν να πονούν και να ματώνουν, αλλά η Έλλη βράχος, δεν έλεγε τίποτα.

Ο Γιώργος, που είχε το καλύτερο κινητό, έβαλε μουσική και παρά τη συνήθεια του τη μοιράστηκε με όλους χωρίς ακουστικά. Εκεί λίγο πριν από το Μακεδονία Παλλάς άρχισαν να χορεύουν. Λίγο η πίεση που έφευγε από πάνω τους σαν την σκόνη από τα παλιά έπιπλα, λίγο η μπύρα στον άμαθο οργανισμό, το αρχικό λίκνισμα και τα τσαλίμια έγινε τρελός χορός. Η Έλλη πήρε τα παπούτσια στο χέρι και έμεινε ξυπόλυτη να στροβιλίζεται ακολουθώντας τις νότες της μουσικής που έβγαιναν από το κινητό του Γιώργου. Σε ένα από αυτά τα στροβιλίσματα το ένα παπούτσι της έφυγε από χέρι και πειθαρχώντας στον νόμο του Μέρφι προσθαλασσώθηκε στα πηχτά βρώμικα νερά του Θερμαϊκού. Γέλια, πειράγματα, «θα με σκοτώσει η μάνα μου» και πάλι η γέλια.

Πού να σκεφτόταν ότι αυτό το παπούτσι θα το έβλεπε η Νατάσα να επιπλέει το άλλο πρωί καθώς θα έκανε την πρωινή της βόλτα στην παραλία πριν πάει να ανοίξει το μαγαζί θα το φωτογράφιζε και θα το ανέβαζε στο instagram








Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Μετά τις πανελλήνιες...



Έκανα μια βόλτα στο κέντρο, πριν κατέβω στο μαγαζί. Ο καιρός άλλαξε. Πρωί χειμώνας κανονικός, απόγευμα καλοκαίρι και αυτό κανονικό! Οι ψυχίατροι, νομίζω ότι το λένε διπολική διαταραχή ή κάπως έτσι.

Κόσμος λιγοστός. Άλλοι βλέποντας το πρωινό καιρό, έφυγαν, με μισή καρδιά. «Πάμε μωρέ, μήπως εδώ καλύτερα θα είναι;». Άλλοι ξεκουράζονται με την προοπτική τριημέρου, διημέρου ότι του πρέπει του καθενός.

Οι καλύτεροι από όλους, όμως, οι μαθητές της τρίτης λυκείου που σήμερα τέλειωσαν τις πανελλήνιες εξετάσεις. Τους βλέπεις και του καταλαβαίνεις από μακριά. Μάτι τρελαμένο. Επιδερμίδα χλωμή. Κοσμοκαλόγεροι! Ξαναβγαίνουν από το καβούκι τους σαν τα σαλιγκάρια μετά την βροχή. Σαφώς ατημέλητη εμφάνιση σε σχέση με την συνήθη κοκεταρία της ηλικίας. Πάνε βόλτες, τρώνε παγωτά και αρχίζουν να αναπνέουν και πάλι τον αέρα της ελευθερίας. Νιώθουν σαν τα πουλιά που ξαφνικά τους άνοιξαν το κλουβί και δεν θυμούνται πώς πετούν. Είμαι σίγουρος ότι θα το θυμηθούν πολύ σύντομα…

Λένε και ξαναλένε στο εαυτό τους ότι δεν έχουν να γυρίσουν στο σπίτι για να διαβάσουν. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο καλοκαίρι της ζωής τους. Ίσως και το πιο ξέγνοιαστο. Χωρίς υποχρεώσεις από το παρελθόν χωρίς να ξέρουν τι θα γίνει στο μέλλον.

Μένουν και κάτι εξετάσεις για να κλείσουν τις υποχρεώσεις με το σχολείο. Αλλά ποιος ενδιαφέρεται για το τοπικό πρωτάθλημα όταν έχει παίξει στο Champions League!

Σε όλα αυτά τα παιδιά έχω να πω ένα πράγμα. Δώσατε έναν μεγάλο και δύσκολο αγώνα που, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, σας έχει σημαδέψει για μια ζωή. Ποτέ δε θα μάθετε αν είσαστε τυχεροί που γράψατε καλά και θα πετύχετε εκεί που θα πετύχετε ή άτυχοι ακριβώς γι αυτόν τον λόγο. Η ζωή θα σας το δείξει.

Καιρός να θυμηθείτε και πάλι ότι είσαστε δεκαοκτώ χρόνων, μια ιδιότητα που είχατε θέσει εν ύπνω για μερικούς μήνες, και να περάσετε ένα καλοκαίρι που θα σας κάνει να τραγουδάτε «I had time of my life…».

Καλό καλοκαίρι!

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Με αφορμή τα απανωτά τζακ ποτ στο Τζόκερ...

Ένας λαός που έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον Τζόκερ, αφού Μπάτμαν δεν έχει.

Και ένας Ρόμπιν που εμφανίστηκε, τζούφιος μας βγήκε.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Ο κουβαλιτής



Στην γειτονία μου έχει ανοίξει ένα  μεγάλο μανάβικο που μαζεύει πολύ κόσμο όλες τις ώρες της ημέρας, όλες τις ημέρες της εβδομάδας, Κυριακών και εορτών συμπεριλαμβανομένων. Καφάσια, φρούτα, λαχανικά απλωμένα παντού. Στολισμένα μέχρι υπερβολής.

Είναι λοιπόν ένας τυπάκος, που δεν πρέπει να έχει γίνει ακόμα οκτώ – εννιά χρονών και κάθε πρωί τους επισκέπτεται. Σας τον περιγράφω. Τσιλιβήθρας, με μαλλί κομμένο κοντό «καπελάκι», καταφτάνει επάνω σε ποδηλατάκι του οδηγώντας λες και τον κυνηγάει μια ολόκληρη φυλή Ινδιάνων για να τον γδάρει. Βλέμμα και πρόσωπο που ισορροπεί ανάμεσα στο θράσος του τσαμπουκά του δρόμου, στον οποίο φαίνεται ότι μεγαλώνει, και σε φοβερή μαλαγανιά.

Τον παρατηρώ που πλησιάζει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κάνει την επίθεση φιλίας. Οι υπάλληλοι του μαγαζιού τον έχουν μάθει. Αλλάζουν γρήγορα βλέμματα με το αφεντικό και ο πιτσιρίκος φεύγει άλλοτε με ένα καφάσι φρούτα, άλλοτε με σακούλες με σαλάτες. Και όχι από τα σαπάκια. Φρέσκο πράγμα, καλό! Μια μέρα άκουσα που του φώναζαν «αν θέλεις και άλλα, ξαναέλα».

Δεν τον χώνευα τον μανάβη που μας ξεβόλεψε από την νυσταλέα ησυχία μας. Εσχάτως άρχισα να τον βάζω στην καρδιά μου. Όσο για τον πιτσιρίκο, τι να πω; Κουβαλητής σε μια σκληρή παιδική ηλικία που γλυκαίνεται από κάποιους καλούς ανθρώπους που ζουν ανάμεσα μας . Δεν μπορώ να ξέρω ποιά είναι η ιστορία του, αλλά μάλλον δε θα είναι και πολύ ευχάριστη. 

Να τους έχεις όλους ο Θεός καλά.