Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Στον Γιατρό



Ήταν μια εποχή που πήγαινες στον γιατρό για παρανυχίδα στο δάχτυλο και σου έγραφε μια μαγνητική, μια αξονική και ένα τεστ εγκυμοσύνης, ανεξαρτήτως φύλου… Πήγαινες σε κάτι κέντρα με νοσοκόμες μοντέλα, τέλειωνες στο τσακ μπαμ και δεν πλήρωνες μια.
 
Πέρασε καιρός, νερό έτρεξε στο αυλάκι, κόσμος πήγε ταξίδια, άλλοι τα ξόδεψαν στα ξύδια και τώρα το χρήμα στέρεψε.

Κάθε μήνα πληρώνεις τα κέρατα σου σε ασφαλιστικά ταμεία. Το κάνεις για να μείνεις έξω από την φυλακή και όχι βέβαια γιατί πιστεύεις ότι υπάρχει περίπτωση να πάρεις σύνταξη. Τώρα με το βραχιολάκι του Σάβα μπορείς να το ξανασκεφτείς. "Δεν θα μπορέσουμε να έλθουμε για καφέ, φοράω βραχιόλι". Σύνταξη θα πάρεις άμα γίνει το μετρό της Θεσσαλονίκης μαζί με τις επεκτάσεις. Από περίθαλψη … την υγειά σου να έχεις.

Στα νοσοκομεία γιατροί, νοσηλευτές τρέχουν και δεν προλαβαίνουν. Βάρδιες δεν βγαίνουν και από υλικοτεχνική υποδομή άστα να πάνε. Συγγενικό μου πρόσωπο νοσηλεύτηκε σε εντατική νοσοκομείου χωρίς παλμογράφο όταν αυτός στον οποίο αρχικώς τον είχαν συνδέσει χάλασε. Για λίγα λεπτά θορυβηθήκαμε ότι τον είχαμε χάσει αλλά καθώς ο άνθρωπος ανέπνεε κανονικά και μας μιλούσε σκεφτήκαμε ότι το μηχανάκι πάπαλα… Ούτε λόγος για αντικατάσταση. Ότι χαλάει «το χαιρετάμε», μας είπαν. 

Αρρωσταίνεις, ψάχνεις να βρεις γιατρό συμβεβλημένο με ταμείο και σου χαμογελούν πικρά. Το δικό μας ταμείο μοιράζει dvd με παλιά επεισόδια του «όλα για την υγεία». Το Πάσχα μας έστειλαν και επετειακό «στην υγειά μας βρε παιδιά», μια κίνηση που πολύ εκτίμησα, καθώς το «έσπρωξα» σε κάτι συγγενείς μεγάλης ηλικίας που πολύ το κάνουν κέφι και έβγαλα μια υποχρέωση. Δεν είναι εποχές τώρα για έξοδα.

Διαβάζω ότι το υπουργείο δεν πληρώνει συμβεβλημένους γιατρούς, φαρμακοποιούς και ιατρικά κέντρα και σκέφτομαι ότι την ιατρική θα την κάνει πλέον ο Λαζάρου με τον Σκαρμούτσο. Και μπορεί μερικές από εσάς να κάνατε κέφι να παίξετε τον γιατρό με τον σεφ με τις ζωγραφιές, αλλά με τον Λαζάρου; Θα παίρνεις χόρτα και θα κάνεις καταπλάσματα. Βοτάνια θα βράζεις και θα πίνεις για να φτιάξει το μέσα σου. Λαδάκι μπόλικο να πάρεις από το χωριό, αγνό παρθένο, να έχεις για κανένα ξεμάτιασμα και όταν σωθεί και αυτό να δούμε μήπως μάθουμε αυτό με τα μάτια.

Την υγειά μας να έχουμε.



Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Το αεράκι

Κατεβαίνω την Βασ. Όλγας, Παρασκευή απόγευμα. Άνοιξη πια και με το ημερολόγιο και με το θερμόμετρο.

Είναι τόσο γλυκά αυτά τα απογεύματα , που σχεδόν με κάνουν να αγνοώ τα άναρχα ως αντικοινωνικά σταθμευμένα αυτοκίνητα, που βρίσκονται παντού. Αρνούμαι να ακούσω ειδήσεις και ενημερωτικές εκπομπές. Αν ακούσω το "μπαμ" θα καταλάβω.... Βάζω μουσική και ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου. Ένα αεράκι που δεν ξέρεις αν σου φυσάει το πρόσωπο ή κατευθείαν την ψυχή.

Ξαφνικά, τι σου είναι το μυαλό, είμαι ξανά και πάλι εκεί δεκατριών δεκατεσσάρων χρόνων. Πάω στο γυμνάσιο και έχουμε σχολάσει από το σχολείο τέτοια ώρα. Τότε είχαμε και απογευματινή βάρδια. Κατηφορίζουμε την Ικτίνου με φίλους και συμμαθητές. Δεν ήταν πεζόδρομος ακόμη. Περνάμε από τον στενό διάδρομο που δημιουργούσαν τα τραπέζια με την τζαμαρία του Tiffany’s. Τα βιβλία δεμένα με «λάστιχο» και επάνω γραμμένα ονόματα συγκροτημάτων και ομάδων. Τσάντα μόνο όταν είχαμε γυμναστική. 

Βγαίνουμε στην Τσιμισκή, στο «Μουταφάκι». Από δεξιά έρχεται μια παρέα κοριτσιών στην δικιά μας ηλικία γελώντας δυνατά . Συνεχίζουμε προς τα κάτω. Στάση στην «Ωραία». Κυπελάκι σοκολάτα, μόκα. Καθόμαστε στα χαμηλά σιδερένια κάγκελα στο παρτέρι. Φυσάει ένα ελαφρύ αεράκι και ο ήλιος που δύει μας τυφλώνει. Μισοκλείνουμε τα μάτια, σαν γάτες που τις φυσάει ο αέρας. Συζητάμε για τα «Rey Ban” που έχουμε ματιάσει και ελπίζουμε να μας πάρουν πριν το καλοκαίρι. Ήλθαν και τα κορίτσια. Όλοι εδώ μαζεύονται. Χαμόγελα, αδιάφορα βλέμματα και ψουψουψου μουμουμου. Ξέρω την φίλη της. Πάμε Αγγλικά μαζί στην Βαφοπούλου…

Την επόμενη μέρα, Σάββατο, είχαμε και πάλι σχολείο. Ποιος νοιαζόταν; Μετά το μάθημα «περιοδεία» από όλα τα σπίτια, να αφήσουμε τις τσάντες, και μετά πίτσα ή Goody’s. Τρώγαμε απίστευτες ποσότητες αλλά ο μεταβολισμός του εφήβου θαυμαστός.

 Επ ξεστράτισα. Καλό ΣΚ.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Ο νέος μετεωρολόγος



Ήταν που λέτε κάποτε μια χώρα σαν όλες τις άλλες, με τα βουνά και τις πεδιάδες της, τα ποτάμια, τις λίμνες, τις θάλασσες. Οι κάτοικοι της χώρας είχαν ένα κόλλημα με τον καιρό χειρότερο και από των Εγγλέζων.

Ήταν χειμώνας και ο κόσμος υπέφερε. Κρύο, βροχές, χιόνια. Η ζωή δύσκολη. Τα δελτία καιρού δυσοίωνα. Θα φτιάξει κάποτε ο καιρός, αλλά δεν ξέρουμε πότε και μέχρι τότε βαρυχειμωνιά, έλεγε ένας μετεωρολόγος που μετά από πολύ σκέψη είχαν επιλέξει για να μελετάει και να λέει τον καιρό.

Τότε, εμφανίστηκε νέος μετεωρολόγος λέγοντας ότι διάβασε τα δεδομένα του καιρού. Ο παλιός μετεωρολόγος έκανε λάθος. Εκείνος είχε την λύση και μάλιστα όχι μια, αλλά πολλές, εύκολα και γρήγορα εφαρμόσιμες. Θα βομβαρδίσω τα σύννεφα, θα αντιστρέψω τους πόλους και θα σας φέρω καλοκαιρία είπε. 

Πολύ που θέλανε, οι κάτοικοι της χώρας. Απολύεται ο παλιός μετεωρολόγος, αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα ας μη τους πει κανένα…

Αναλαμβάνει ο νέος μετεωρολόγος και από την πρώτη βδομάδα ο καιρός αντί να φτιάχνει φαινόταν να χαλάει ακόμα περισσότερο. Αυτοί που τον είχαν πιστέψει όμως, σχεδόν έβλεπαν την καλοκαιρία, ακόμα και αν έξω χιόνιζε.

Όταν ήλθε η ώρα να απογειωθεί το πρώτο αεροπλάνο, για να βομβαρδίσει τα σύννεφα, διαπιστώθηκε ότι μάλλον ακατάλληλο ήταν και ίσως να μην είχαμε και καύσιμα. Η κακοκαιρία συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση αλλά κάποιοι συνέχιζαν να βλέπουν την άνοιξη έξω από την πόρτα τους.

Η αντιστροφή των πόλων δεν μπορούσε να εφαρμοστεί γιατί οι υπόλοιποι κάτοικοι της γης μια χαρά βολευόταν με τους πόλους όπως είχαν. Δεν είχαν λόγο να αλλάξουν κάτι.
Η βαρυχειμωνιά λοιπόν συνεχίστηκε στην χώρα, ενώ σε άλλες χώρες είχαν έλθει τα χελιδόνια και τα πρώτα λουλούδια άνθιζαν. 

Ο νεαρός μετεωρολόγος είχε πέσει σε μεγάλη συλλογή και απόγνωση. Θα φέρω την άνοιξη αλλά θα αργήσω λίγο, ψέλλιζε και άρχισε να ζητάει από τις άλλες χώρες να αντιστρέψουμε μόνο τους δικούς μας πόλους, να βομβαρδίσουμε μόνο τα δικά μας σύννεφα.

Δεν ξέρω να σας πω τι έγινε τελικά, αλλά θα ρωτήσω και ίσως άμα λιώσουν τα πολλά τα χιόνια να τα ξαναπούμε…


Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

2 Απριλίου 2015



Έχει την χάρη του και αυτός ο καιρός. Βροχή, κρύο, σκοτεινιά αλλά … με ημερομηνία λήξεως κοντινή. Δεν το πολυπαίρνεις στα σοβαρά. Σε λίγο θα έχει πάλι ήλιο, πάλι όμορφα ανοιξιάτικα πρωινά και απογεύματα. Ανατολές και δύσεις που ξεσηκώνουν την καρδιά και το μυαλό. 

Βλέπω την αμυγδαλιά μου και μου μοιάζει σαν βιτρίνα σε πολυκατάστημα με το ρούχα στην Γερμανία αυτή την εποχή. Αναμμένα φώτα μέρα μεσημέρι, πολύχρωμα λουλουδάτα σχέδια στο φόντο και ανοιχτόχρωμα ελαφριά ρούχα που μοιάζουν αταίριαστα με το τοπίο που τα περιβάλει.

Στο μυαλό τους είναι άνοιξη ίσως γιατί κάπως έτσι είναι η άνοιξη εκεί πάνω, ίσως γιατί η άνοιξη πρώτα περνάει από το μυαλό και μετά πάει στο θερμόμετρο.


Τίποτα δε θα αλλάξει



Ας το παραδεχτούμε να τελειώνουμε. Τίποτα δε θα αλλάξει γιατί απλώς δεν θέλουμε να αλλάξει κάτι.

Μας ενοχλεί η διαφθορά αλλά ψάχνουμε να βρούμε αυτόν «που θα μας κάνει τη δουλειά». Δε θέλουμε να σταματήσει η διαφθορά, θέλουμε απλώς να είμαστε τμήμα της.

Καταδικάζουμε την φοροδιαφυγή αλλά δεχόμαστε την διαπραγμάτευση «με ή άνευ αποδείξεως». Προφανώς «δε θα σωθεί από εμάς η Ελλάδα».

Θέλουμε καλύτερη παιδεία αλλά αρνούμαστε να αποδεχτούμε οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτήν. 

Αηδιάζουμε με την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού αλλά ψηφίζουμε αυτόν που θα μας χαϊδέψει περισσότερο τα αυτιά παρέα με κάθε καρναβάλι του οποίου συμβαίνει απλώς να γνωρίζουμε το όνομα ή την φάτσα.

Γκρινιάζουμε για τα χάλια του ποδοσφαίρου αλλά συνεχίζουμε να ασχολούμαστε με ένα πρωτάθλημα που λυμαίνονται γκάνγκστερ και χούλιγκαν. Αρκεί να κερδίζει η ομαδάρα.

Καθημερινά αδιαφορούμε για τους γύρω μας, σταθμεύοντας όπου μας βολεύει, οδηγώντας επικίνδυνα και αντικοινωνικά, ρυπαίνοντας ασύστολα το περιβάλλον, καταπατώντας όσους νόμους δε μας εξυπηρετούν.

It takes two to tango και στον χορό αυτόν δεν εμφανίζεται ούτε ένας.