Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Μάρτης



ΠΡΟΣΟΧΗ!

Με απόφαση των γνωστών κέντρων που διοικούν την Ελλάδα και το ποδόσφαιρο, από αύριο 1η Μαρτίου και για ένα μήνα, όλοι οι Έλληνες να πρέπει να φέρουν ερυθρόλευκη σήμανση στο καρπό. Κάτι σαν το σημάδι του αντίχριστου.

Έλληνες αντισταθείτε.

Διαδώστε!


Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Μισώ τις «πρακτικές» συσκευασίες



Μισώ τις «πρακτικές» συσκευασίες. Πιο συγκεκριμένα τα «πρακτικά» ανοίγματα τους.

Στην κορυφή της λίστας του μίσους, τα γαλατάκια σε μερίδες. Κάθε φορά που μου φέρνουν ένα τέτοιο, κοιτάω γύρω μου ψάχνοντας για την κριμένη κάμερα. Δε μπορεί, κάποιος μου την έχει στήσει και το διασκεδάζει. Η διεθνής βιβλιογραφία αναφέρει την περίπτωση ανθρώπου (αν δεν κάνω λάθος ζούσε στην Αυστραλία) που άνοιξε τέτοια συσκευασία και δεν λερώθηκε. Όλοι οι άλλοι σκορπίζουν γάλα σε σακάκια, πουκάμισα του διπλανού και χαλιά. Στο αεροπλάνο αρνούμαι τον καφέ ακριβώς γι αυτόν τον λόγο, είναι ένα ρίσκο που δεν θέλω να πάρω.

Παίρνεις τη συσκευασία με τα μπισκότα και έχουν μια κόκκινη ταινία για να τα ανοίγεις εύκολα. Ακόμα και αν καταφέρεις να βρεις πού αρχίζει ξαφνικά βρίσκεσαι με το μισό πακέτο των μπισκότων χυμένων στο πάτωμα. Αφήστε με ήσυχο. Αν είναι να κάνω τον Μαγκάιβερ, τα ανοίγω και από πάνω και τελειώνει το πάρτι. Ευχαριστώ πολύ. Άσε που μέχρι να ανοίξεις τη συσκευασία σου έχει περάσει η διάθεση για μπισκότο.

Μου αρέσει να αγοράζω φρεσκοκομμένα αλλαντικά. Για κάποιο λόγο, κάποτε, πήγα και αγόρασα μια από αυτές τι συσκευασίες με τα κομμένα σε φέτες σαλαμοϊδί. «Με νέα πρακτική συσκευασία που ανοίγει εύκολα» έγραφε. Δαγκώθηκα. Δίκιο είχα. Ο Ιντιάνα Τζόουνς πιο εύκολα εύρισκε τον τρόπο να βγει από τη σπηλιά παρά εγώ να μπω μέσα στο πακέτο και να φάω το σαλαμάκι, Κατίνα μου… Ως γνήσιος απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου πήρα ένα σπαθί (μαχαίρι κουζίνας ήταν) και έκοψα τον Γόρδιο Δεσμό, που στην συγκεκριμένη περίπτωση είχε τη μορφή διαφανούς ζελατίνας για να φαίνεται και το λαχταριστό προϊόν.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο Ελληνικό. «Open here» σου γράφει ο αλλοδαπός. Μεγάλη κουβέντα ξεστόμισες, αλλοδαπέ μου. Καλύτερα βάλε με να διαβάσω οδηγίες χρήσεις και αντενδείξεις σε συσκευασία φαρμάκου τώρα που με χτύπησε η πρεσβυωπία (φυσικά πολύ πριν την ώρα μου) πιο εύκολο είναι. 

Έχεις προσπαθήσει να ανοίξεις τα μεγάλα χαρτονένια κουτιά, όπως αυτά για computers ή για έπιπλα συναρμολογούμενα σαν του ΙΚΕΑ; Σου έχει και σχεδιάκι. «Χ» επάνω από ένα μαχαίρι. Ναι ρε φίλε, έχεις τα δύο φύλλα ενός κουτιού που συγκρατούνται με μια κολλητική ταινία. Πώς θα τα ανοίξω αν δε βάλω μαχαίρι; Με τις ακτίνες λέιζερ που βγάζουν τα μάτια μου σαν του συγχωρεμένου του superman; Βάζει το «Χ» και ξεγνοιάζει. Αν το χαράξεις εσύ θα φταις. Εγώ πάντως, που μου αρέσει να ζω επικίνδυνα, βάζω μαχαίρι και ότι θέλει ας γίνει.

Αν δεις ένα άνθρωπο να έχει πάρει μια συσκευασία και να την περιεργάζεται στριφογυρίζοντας την, σα να προσπαθεί να βρει την μυστική είσοδο για τον τάφο της Αμφίπολης, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι είτε είμαι εγώ, είτε κάποια αδελφή ψυχή με το ίδιο πρόβλημα.

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Reunion


Καταλαβαίνεις ότι πέρασαν τα χρόνια, όταν αρχίζουν τα reunion. Αυτό που στα Ελληνικά θα λέγαμε «επανένωση» αλλά δεν το λέμε γιατί το λέμε «reunion». Πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί δε θυμάμαι πώς το λέμε εμείς εκεί.
 
Προφανώς έχω πια μεγαλώσει γιατί τους τελευταίους 12 μήνες έχω πάει σε ένα σωρό reunion. Πρώτα πρώτα για τα 30 χρόνια από τότε που τελειώσαμε το λύκειο, ύστερα σε reunion με τους συμφοιτητές από το πολυτεχνείο. Τις επόμενες ημέρες περιμένω, με ανυπομονησία, reunion μιας μεγάλης παρέας φίλων από τα φοιτητικά χρόνια με τους οποίους συχνάζαμε στο ίδιο μπαρ και με τους περισσότερους περνούσαμε τα καλοκαίρια μας στον ίδιο μέρος.

Κάποτε ήμουν εντελώς αντίθετος με κάτι τέτοιες εκδηλώσεις. Με τον απόλυτο τρόπο που αντιμετωπίζουν οι νέοι τη ζωή, έλεγα ότι όποιους θέλω να δω θα τους βλέπω, για όλους τους άλλους, ας συνεχίσουν τη ζωή τους και ας είναι καλά… Τελικά μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι λαχταράω να συναντήσω παλιούς φίλους – συμμαθητές – συμφοιτητές. Καθένας έχει γράψει αρκετά χιλιόμετρα στο κοντέρ της ζωής αλλά όταν βρισκόμαστε γινόμαστε πάλι 17, 20, 23 χρόνων. Δεν έχει σημασία αν έχεις γίνει μεγάλος και τρανός ή είσαι μια χρυσή μετριότητα ή ακόμα και ένα τσακισμένο ναυάγιο. Βρίσκεσαι με τους ανθρώπους αυτούς και ξεκινάς από εκεί που είχες σταματήσει. Μπορεί ο αθλητικός φίλος με τους κοιλιακούς «φέτες» να έγινε «σαπιοκοιλιάς», ο «μαλλιάς», φαλάκρας και η κουκλάρα με το θεϊκό σώμα να έχει διπλασιάσει τον όγκο της. Εσύ βλέπεις πίσω από το περιτύλιγμα τον πιτσιρικά που γνώριζες τότε. Αυτό που βέβαια δε μπορεί να πει ψέματα είναι το βλέμμα. Εκεί θα δεις την λάμψη ή την κούραση, τον νικητή ή τον νικημένο. Ακόμα και αυτό όμως για τις λίγες στιγμές που θα βρεθεί μαζί σου θα συνηθίσει, σαν την ίριδα στο σκοτάδι, στην εικόνα των χρόνων εκείνων.

Ύστερα έρχονται οι υποσχέσεις. Τώρα που ξαναβρεθήκαμε να βρισκόμαστε. Ναι καλά… Ευτυχώς που υπάρχουν και τα social media τα απρόσωπα και απάνθρωπα για όσους δεν τα χρησιμοποιούν, που όμως μπορούν και φέρνουν κοντά τους ανθρώπους που, κάτω από άλλες συνθήκες, δε θα βρισκόταν με τίποτα. Μέσα από αυτά, μερικές φορές, γνωρίζεις τους ανθρώπους που νόμιζες ότι ήξερες καλύτερα. Ξανασυστήνεσαι σα να λέμε.

Reunionηθείτε γιατί χανόμαστε.