Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

31 Δεκεμβρίου - Αλλαγή του χρόνου

Μαζεύεται λοιπόν η οικογένεια, οι φίλοι, οι συγγενείς γύρω από το τραπέζι. Είναι πολύ ενδιαφέρον πόσα πράγματα γίνονται γύρω από ένα τραπέζι. Φαγητό, συζητήσεις, παιχνίδια.

Το φαγητό την παραμονή της πρωτοχρονιάς παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Δεν είναι όπως τα Χριστούγεννα που όλα αρχίζουν και τελειώνουν με αυτό. Ξεκινάει νωρίς το βράδυ. Έχει βέβαια εορταστικό χαρακτήρα, το κάτι παραπάνω, αλλά τρως και πίνεις έχοντας στο μυαλό ότι θα το ξενυχτίσεις. Θα χρειαστείς ζωντάνια και δυνάμεις για μετά. «Για την πιο λαμπρή νύχτα του χρόνου», που έλεγαν και στα χρόνια της ευμάρειας… Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμείς συνηθίζουμε, κατά τη διάρκεια του εορταστικού δείπνου, να κόβουμε και μια πίτα για να βρούμε τον τυχερό του χρόνου που φεύγει. Λες και περιμένουμε το φλουρί της πίτας να μας το πει… Μάλλον αντανακλά την προσπάθεια του πνιγμένου να πιαστεί από τα μαλλιά του. Με το ζόρι να βγάλουμε έναν ακόμα τυχερό. Με το στανιό ένα καλό νέο.  Δεν είναι γλυκιά και «ιδιαίτερη» όπως η βασιλόπιτα αλλά κρεατόπιτα ή σπανακόπιτα. Μου αρέσουν και οι δύο και έτσι δεν έχω πρόβλημα και με αυτή την παράδοση. Το αντίθετο μάλιστα.


Ακόμα και αν είσαι στο σπίτι, χωρίς καλεσμένους, βγάζεις τα πρόχειρα ρούχα και ντύνεσαι «με τα καλά σου», εορταστικά. Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες και η γιορτή θέλει τη στολή και το σκηνικό της. Να μπεις στο κλίμα!


Μετά το φαγητό αρχίζουν οι προετοιμασίες για την «τελετή» αλλαγής του χρόνου. Δεν είμαστε στην Times Square, ούτε καν στην πλατεία Συντάγματος (ευτυχώς) αλλά ο καθένας, στο μέτρο των δυνατοτήτων και της διάθεσης του, κάτι ετοιμάζει. Αυτοί που παίζουν χαρτιά, παίζουν τις πρώτες παρτίδες, για να βρεθεί, άντε πάλι, ο κερδισμένος του παλιού χρόνου. Τα θέλει και εμάς ο απαυτός μας και τσιγκλάμε συνέχεια την τύχης μας… Το παιχνίδι, συνήθως, είναι εικοσιμία ή τριανταμία. Μικρή παίζαμε «πάρτα όλα». Σήμερα τον ρόλο αυτό έχει αναλάβει η εφορία… Τα χρήματα μεταφράζονται σπανιότερα σε μάρκες και συχνότερα σε φασόλια! Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί επιλέγονται τα φασόλια αντί για άλλα όσπρια. Ίσως γιατί… φουσκώνουν και φαίνονται περισσότερα. Ίσως γιατί φέρνουν … αέρια και είναι γνωστό ότι «το χρήμα είναι ατμός», όπως θα έλεγε και ο Θρασύβουλας. Πάντως φασόλια θέλει η παράδοση και δεν είμαι εγώ αυτός που θα τα αλλάξει. 


Στις δώδεκα παρά, που λέει και το τραγούδι, μαζεύονται τράπουλες, μάρκες ή φασόλια και η τσόχα αντικαθίσταται από ένα «καλό» τραπεζομάντηλο. Έρχεται η βασιλόπιτα, στολισμένη ανάλογα με την οικογενειακή παράδοση τους καθενός. Άλλος βάζει κλαδί ελιάς, άλλος ρύζι και ρόδι και άλλος όλα μαζί, να είμαστε σίγουροι! Οι συμβολισμοί προφανείς. 


Σε απευθείας σύνδεση με την τηλεόραση, με  το ρολόι της κουζίνας ή με το καινούργιο κινητό του μικρού, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Στο «ακριβώς» τα φώτα σβήνουν από τον «γενικό» και ο νέος χρόνος έρχεται και μας βρίσκει μέσα στο σκοτάδι, που σε λίγο γίνεται φως με τα πανικόβλητα ρολόγια των ηλεκτρονικών συσκευών να αναβοσβήνουν μηδενισμένα καθώς επανήλθαν στην ηλεκτροδοτούμενη ζωή τους. Αγκαλιές, φιλιά και ευχές, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς. Ένα «μπαμ» και ο φελλός της σαμπάνιας εκτοξεύεται προς την οροφή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει τόση σημασία αν πρόκειται για μια ταπεινή CAIR ή μια ακριβή κατευθείαν από τη Γαλλία. Οι φυσαλίδες δίνουν τον τόνο της γιορτής και καθώς ανεβαίνουν προς την επιφάνεια χαράσσουν κοινή πορεία με τις προσδοκίες για τη νέα χρονιά και τη διάθεση της στιγμής!


Καθώς όλοι πηγαίνουν στο τραπέζι, για το ραντεβού με την βασιλόπιτα, αρχίζουν τα μπιπ μπιπ, φρι φρι, τσιου τσιου, των ευχετηρίων μηνυμάτων στα κινητά, ενώ αυτή είναι και η στιγμή που επιλέγουμε για να μιλήσουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε και για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι κοντά μας. Είναι η ώρα που δοκιμάζονται τα δίκτυα της κινητής τηλεφωνίας, τα οποία στη συνέχεια εκμεταλλεύονται τις επιδόσεις τους διαφημιστικά, επιχαίροντας για την αποτελεσματικότητα τους. 


Αρχίζει η διαδικασία κοπής της πίτας. Ο πρεσβύτερος ή ο θεωρούμενος αρχηγός της οικογένειας παίρνει το μαχαίρι και σταυρώνει την πίτα τρεις φορές. Στα όρθια εκπονούνται σχέδια και γίνονται υπολογισμοί που ζηλεύει και έμπειρος τοπογράφος. Τόσοι είμαστε, τόσα τα κομμάτια, να φτάσει αλλά να μην περισσέψει. Ένα για τον Χριστό, για το Άγιο Βασίλη, για την Παναγία, το σπίτι, τη δουλειά, τα χωράφια, τον ξένο, τον άρρωστο, τον … τον… όποιον βάλει και δε βάλει το μυαλό σου. Κάποτε έρχεται και η σειρά των παρόντων.


-Μην πείτε άμα το βρείτε, να έχει σασπένς μέχρι το τέλος.
-Να ονοματίζεις και το επόμενο κομμάτι μήπως πέσει στη μέση. Εξ αδιαιρέτου. Σιγά μην πληρώσουμε και ΕΝΦΙΑ.
-Το βρήκα, το βρήκα και ξανά αγκαλιές και φιλιά για τον τυχερό της νέας χρονιάς. Να και άλλος τυχερός. Το φλουρί βέβαια πια δεν είναι λίρα, όπως ήταν κάποτε, αλλά ένα ταπεινό ευρώ, τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο…


Γρήγορα λοιπόν να μαζέψουμε τα … ψίχουλα και να ανοίξει το γήπεδο για το χαρτοπαίγνιο Vol.2. Σε λίγο θα έλθουν και φίλοι που έκαναν την αλλαγή «στο σπίτι». Παράπονα για το μποτιλιάρισμα στους δρόμους, για το ΤΑΧΙ που δεν βρήκαν, για το «πού είναι η κρίση με όλους τους δρόμους και τα μαγαζιά γεμάτα». Η συνέχεια έχει λίγο χαρτί, λίγο χορό, πολύ ποτό και χαβαλέ με την παρέα. 


Ανάλογα με την ηλικία, τις συνήθειες, την παρέα αυτό μπορεί να πάει μέχρι το πρωί. Θυμάμαι παλιότερα που μετά την χαρτοπαιξία, τον χορό και το ξενύχτι πηγαίναμε όταν χάραζε στον ΤΟΤΤΗ στην Αριστοτέλους για πρωινό. Τώρα νανάκια και πολύ μας είναι.

Με το καλό η νέα χρονιά για όλους!


Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Γλυκά



Η χοντρούλα με τις πλούσιες καμπύλες και την εμβληματική ελίτσα στο μάγουλο κοίταξε για μια ακόμη φορά τις πιατέλες στο τραπέζι.



Σχεδόν χωρίς να το σκεφτεί ξεστόμισε «τόσα πολλά γλυκά, τόσο λίγος χρόνος!».



Ήταν σχεδόν σίγουρη πια ότι ηλίθιοι σεξιστές θα διαστρέβλωναν τα λόγια της αργότερα, κατά πώς τους βόλευε…

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Κάλαντα ΝΑΙ και ΟΧΙ


Ναι στα κάλαντα από παιδιά που τα λένε ολόκληρα.
Όχι στα κάλαντα «σύντομη περίληψη».

Ναι στα πιτσιρίκια που μπερδεύουν τα λόγια τους καθώς λένε τα κάλαντα.
Όχι στους επαγγελματίες «καλαντάρηδες».

Ναι στις μπάντες, χορωδίες, μεγάλες παρέες που λένε τα κάλαντα.
Όχι στον τύπο με το Datsun ή το στερεοφωνικό που σου τρώει τα αυτιά και μαζεύει λεφτά με άσχημο τρόπο.

Ναι στα Ελληνικά κάλαντα των Χριστουγέννων – Πρωτοχρονιάς – Θεοφανείων κατά περίπτωση.
Όχι στο «τρίγωνα κάλαντα …» γιατί δεν είναι κάλαντα.

Ναι στα τοπικά κάλαντα, Μακεδονίτικα, Κρητικά, κλπ
 Όχι στα κάλαντα Πρωτοχρονιάς τα Χριστούγεννα. Εξαίρεση πολύ μικρά παιδάκια «που μόνο αυτά ξέρουν».

Ναι σε παρέες παιδιών που προσπαθούν με διάφορους τρόπους να κάνουν την διαφορά με όργανα, ντυσίματα, ομαδικό στυλ.
Όχι σε βαρετές μονότονες «ερμηνείες».

ΝΑΙ ΣΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ!

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Ζαχαρούχο γάλα






Ζαχαρούχο γάλα κρύο που τρως με το κουταλάκι.



Είμαι σίγουρος ότι αυτό ενέπνευσε τον στίχο «… είναι γλυκό το ποτό της αμαρτίας…»

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Κουραμπιέδες



Επιστέφοντας χθες το βράδυ από το μαγαζί με πήρε μια μυρωδιά στρίβοντας από τη γωνία του σπιτιού. Όσο πλησίαζα προς την πόρτα μας, τόσο η μυρωδιά γινόταν πιο έντονη.

Μπαίνω μέσα, το σπίτι ζεστό, το δέντρο λαμπερό και πολύχρωμο, όλοι στις θέσεις τους και μέσα στην κουζίνα οργασμός δημιουργίας. Η Έφη για μια ακόμη χρονιά κράτησε την σημαία της παράδοσης ψηλά και ετοίμασε τους υπέροχους κουραμπιέδες της.

Άλλοι έτοιμοι ξεφουρνισμένοι να περιμένουν την άχνη, άλλοι μέσα στον φούρνο και άλλοι ζυμάρι ακόμα να ξεκουράζονται σαν μπασκετμπολίστες στον πάγκο, πριν πάρουν τη θέση τους στο ταψί για να μπουν στον φούρνο.

Ο κουραμπιές θέλει μαστοριά αλλά και καλά υλικά. Βούτυρο δύο ειδών καλής ποιότητας, που λιώνει μέχρι να αλλάξει χρώμα και να βγάλει όλα τα αμαρτωλά αρώματα του. Το αμύγδαλο ντόπιο, «ασπρισμένο», ψιλοκομμένο με υπομονή και καβουρδισμένο για να πάρει την απαραίτητη δύναμη για παλέψει γευστικά με τα υπόλοιπα υλικά για την τελική επικράτηση. Όλα αυτά δουλεμένα με μαστοριά για να δέσουν σε ένα αρμονικό σύνολο.

Και μετά το ψήσιμο. Τεστ να δούμε πόσο δυνατός είναι ο φούρνους και πόσο το ζυμάρι. Ένα λεπτό πάνω, ένα λεπτό κάτω μπορεί να σε πάνε από το παράδεισο στην μετριότητα. Ευτυχώς αυτή την δεύτερη κυρία δεν την έχουμε συναντήσει ακόμα όλα αυτά τα χρόνια!

Ξεφουρνίζονται και περιμένουν την ώρα της άχνης. Είναι στιγμές που μπορεί να διαλύσουν μια μέχρι πρωτινός αγαπημένη οικογένεια.
-Έλα κρύωσαν βάλε λίγη άχνη να τους δοκιμάσουμε
- Περίμενε, δεν είναι ώρα ακόμα. Και έρχεται η μεγάλη στιγμή της δοκιμής.

Μια μεγάλη βουκιά που γεμίζει το στόμα αρώματα και γεύσεις. Δεν ξέρω αν είναι η γευστική μνήμη που συνδυάζει γλυκό, γιορτές, οικογένεια και σε απογειώνει ή απλά είναι ένα γλυκό εξαιρετικά καλοφτιαγμένο. Δε με ενδιαφέρει, εγώ θέλω να το τρώω. Θέλω να απολαμβάνω τη σύνθετη γεύση αλλά και την υπέροχη αίσθηση του ψαθυρού μείγματος καθώς αυτό κονιορτοποιείται από την πίεση της επίμονης σιαγώνας. Κλείνεις τα μάτια και απλά απολαμβάνεις. Κλείνεις τα μάτια και περνούν από μπροστά σου όλες οι προηγούμενες γιορτές, χαρούμενες φωνές, αγαπημένα πρόσωπα, γλυκιά οικογενειακή θαλπωρή. Είναι ίσως η μόνη στιγμή που ο Άγιος Βασίλης θα εκδιωχτεί με κλωτσιές αν προσπαθήσει να πάρει το μερίδιο του από το γλυκό, πιστός στις εικόνες του κινηματογράφου και των διαφημίσεων.

Ευχαριστούμε, και του χρόνου να είμαστε καλά.

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Ζούμε μέσα σε ένα μεγάλο horror movie



Ζούμε μέσα σε ένα μεγάλο horror movie που κάνει ένα ατέρμονο loop. Μου θυμίζει πολύ εκείνη την ταινία του Γούντυ Άλεν στην οποία οι πρωταγωνιστές βγήκαν από τη μεγάλη οθόνη και άρχισαν να ζουν ανάμεσα στους κανονικούς ανθρώπους.

Ο ένας σε φοβερίζει για το τι θα πάθεις άμα τον διώξεις. Ο άλλος για το τη θα γίνει άμα δεν διώξεις τον πρώτο. Φέραμε κόσμο και από έξω που μας φοβερίζει και αυτός γενικώς. Μια διάσπαρτη μυρωδιά μέντας πάνω από την χώρα, μέρες που είναι…

Μόνο που σε αντίθεση με την ταινία που προανέφερα, εσύ δεν συμμετέχεις πουθενά. Ακούς να μετρούν ψήφους και να ελέγχουν ισορροπίες και φοβάσαι όλα αυτά που θα γίνουν για σένα χωρίς εσένα.

Ζούμε μια ιδιότυπη δημοκρατία γεμάτη με αυτόκλητους σωτήρες.

Παρακολουθούμε το πρόγραμμα ενός ραδιοφωνικού σταθμού με μια playlist απίστευτα χαμηλής ποιότητας. Με τραγούδια κάτω του μετρίου και κάποιον κάθε τόσο να σου λέει ότι φταίνε τα αυτιά σου γι αυτό. Μεγάλωσα σε εποχές που σε προεκλογικές περιόδους αντιμετριόντουσαν ιδέες, συστήματα. Πολλές φορές δύο ολόκληροι κόσμοι και όχι το αν ο κινηματογράφος μας θα παίξει την ταινία «ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος» ή το αντίθετο της…
Γιορτιάτικα θα κάθομαι λοιπόν μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή και αντί να μετράω μελομακάρονα και κάστανα για τη γαλοπούλα, θα μετράω ψηφαλάκια βουλευτών. Θα κρέμομαι από τα χείλι ανθρώπων που, κάτω από άλλες συνθήκες, ίσως να μην επέτρεπα να μου δέσουν ούτε τα κορδόνια, για να δω προς τα πού τους πήγε η προσωπική τους φιλοδοξία ή το συμφέρον. Θα μετράω ψήφους για να μάθω αν θα έχουμε νέο πρόεδρο στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, εκλογές πριν την ώρα μας, δουλειά, νέο νόμισμα…

Πολλές φορές η πολιτική ζωή στην Ελλάδα μου θυμίζει τρεις ανθρώπους που προσπαθούν να ανοίξουν ένα βάζο με τουρσιά. Το παίρνει ο πρώτος και προσπαθεί, αλλά έχει σφηνώσει. Πριν να προλάβει να πάρει μια πετσέτα για να μην γλιστράει ή ένα μαχαίρι για να λασκάρει το καπάκι, έρχεται ο άλλος και του λέει «φύγε εσύ εγώ ξέρω πώς να το κάνω». Παίρνει λοιπόν το βάζο στα χέρια και κρατάει και την πετσέτα, αλλά τίποτα και πάλι. Εκεί που αρχίζει να σκέφτεται ένα άλλο τρόπο, τσουπ έρχεται ο τρίτος. «Άσε με εμένα. Φύγε. Θα δεις. Εγώ ξέρω έχω τον τρόπο»… Στο τέλος τουρσί δεν τρώμε και φοβάμαι ότι τους φεύγει και η γυάλα από το χέρι και σπάει. Στο ίδιο έργο θεατές τόσα χρόνια. Αρχίζω να σκέφτομαι να κόψω τον κινηματογράφο και να το γυρίσω στο θέατρο και μάλιστα το αρχαίο. Εκεί και κάθαρση υπάρχει και από μηχανής Θεός και αν χρειαστεί και αποδιοπομπαίος τράγος. 

Τι λες και εσύ Σάκη που ξέρεις από αυτά…


Μελομακάρονα



Μόλις παρέλαβα τα μελομακάρονα πεσκέσι της πεθεράς, ντελιβερισμένα από τον συνήθη αγαπημένο ντελιβερά.

Συσκευασία όπως αρμόζει στον αποστολέα. Μελομακάρονο, μεμβράνη, τάπερ, πρώτη σακούλα δεμένη με τρόπο που να μη μπορεί να δραπετεύσει ούτε ο μεγάλος Χουντίνι και επειδή δεν αφήνουμε τίποτα στην τύχη, και δεύτερη σακούλα για την περίπτωση που ο μελομακαρίνι δραπετεύσει. Αυτή άδετη. Χαλαρά τα μέτρα ασφαλείας φέτος…

Η γεύση υπέροχη όπως πάντα. Μελωμένα με αρωματικό μέλι, αλλά και ελάχιστα τραγανά. Όπως μου αρέσουν!

Επάνω τους ξεκουράζεται φρεσκοκομμένο καρύδι, το οποίο ουδόλως τσιγκουνεύτηκε η καλή νοικοκυρά. Σκέφτομαι σοβαρά να τα πάρω και να πάω να ζητήσω πολιτικό άσυλο σε χώρα που δεν τρώνε μελομακάρονα. Δεν θα τα μοιραστώ.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, και του χρόνου…