Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014



Ένα παιδί χάνει τη ζωή του παίζοντας. Ώρα για πινγκ πονγκ ευθυνών και δάκρυα. Μια μάνα χάνει την κόρη της, δυό παιδιά χάνουν ξαφνικά τη μάνα τους, ζουμ στο δακρυσμένο πρόσωπο του ατυχούς «επώνυμου».

 Ένας πρωθυπουργός υποσιτίζεται διαλέγοντας ως συνδαιτυμόνες τους πότε τον ένα και πότε τον άλλο χοντρό. Μια χώρα που όλα τις έρχονται από έξω. Από έξω η σωτηρία. Από έξω και η καταστροφή. Μια κουβέντα του Γερμανού αρκεί να σε στείλει στα τάρταρα και εσένα και το success story σου. 

Μια κυρία με δύο επώνυμα, αποκαλούμενη συνήθως με το μικρό της όνομα, διαλαλεί ότι οι Έλληνες έχουν ιδέες και όρεξη για δουλειά. Ξεχνάει να πει ότι διοικούνται από αυτούς που έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και πολύ όρεξη για φαγοπότι. 

Ένας λαός που πνίγεται, αφού βαρέθηκε να πιάνεται από τα μαλλιά του, τείνει χείρα βοηθείας προς τον Τζόκερ. Πάει πέρασε και η μπογιά του Μπάτμαν ως λαϊκού ήρωα… 

Ανοίγουν μαγαζιά με Χριστουγεννιάτικα από τον Οκτώβριο λες και οι γιρλάντες, το ψεύτικο χιόνι και τα κρύα φώτα led θα φέρουν το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα στους ανθρώπους. 

Αργεί και η Αμφίπολη να μας πει καλά νέα. Αφού λοιπόν τα καλά νέα δεν έρχονται από κάτω από τη γη, σηκώνουμε τα μάτια στον ουρανό και καμαρώνουμε λεβέντες αεροπόρους με φιγούρες και μηνύματα που απογειώνουν. Σε απογειώνουν, για να σε προσγειώσουν απότομα καυγάδες για γαντοφορεμένες επαναστάτριες και τους υποστηρικτές που τους ξέχασαν στον δρόμο. Αλλά και δημόσια πρόσωπα, σε διατεταγμένη υπηρεσία, που εγκαλούν άλλα δημόσια πρόσωπα προσπαθώντας και ενίοτε καταφέρνοντας να κάνουν και το πάντα πρόθυμο κοινό να νιώσει το πρόβλημα τους για δικό του. 

Ο καιρός δρόσισε και μην ξεγελιέσαι από τις λιακάδες σαν τη σημερινή. Με τόσα που έπαθες και τόσα που έμαθες κατάλαβες πια τι σημαίνουν οι λιακάδες και πόσο κρατούν.



Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Μεγάλωσα στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου



Μεγάλωσα στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, σε ένα ψηλό γωνιακό σπίτι ανάμεσα στο Διοικητήριο και τον ναό. 

Λόγω θέσης, υποθέτω, για μας οι γιορτινές αυτές μέρες της πόλης ήταν διπλή γιορτή. Γιόρταζε και η γειτονιά μας. Έτσι, αν και δεν υπήρχε στην οικογένεια ούτε Δημήτρης ούτε Δήμητρα, βρισκόμασταν σε εορταστική ετοιμότητα! 

Είχαμε την τύχη να έχουμε ένα μεγάλο μπαλκόνι με πάρα πολλά λουλούδια. Από τις αρχές Οκτωβρίου η μητέρα μου, μαζί με τη γιαγιά φύτευαν τα Αγιοδημητριάτικα. Πολύχρωμα βραχύβια λουλούδια, που σκοπό είχαν να διακοσμήσουν το μπαλκόνι τις εορταστικές ημέρες. Την παραμονή γινόταν, όπως και σήμερα, η περιφορά της εικόνας. Αυτή τα παιδιά δεν την βλέπαμε γιατί ήμασταν στο σχολείο αλλά το σπίτι ήταν ανοιχτό. Καφέδες και κεράσματα για όλες τις κυρίες που είχαν βρει ευκαιρία για ένα ακόμα «ασμπέτι». 

Με την επιστροφή από το σχολείο είχαμε την καλύτερη μας. Αλμυρά και γλυκά φτιαγμένα σε απίστευτες ποσότητες από τη μαμά, αλλά και διάφορα είδη ζαχαροπλαστείου που είχαν φέρει οι επισκέπτες. Του δίναμε κυριολεκτικά να καταλάβει. 

Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, αλλά και δυό μέρες μετά, την 28η , ξυπνούσαμε νωρίς. Οι συνήθεις ήχοι της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων, αντικαθιστούνταν από περίεργους ήχους στρατιωτών που παρατάσσονταν σε όλο το μήκος της διαδρομής προς τον ναό. Ήμουν μικρός και θαμπωνόμουν από τις στολές και τα αυστηρά κοφτά παραγγέλματα. Επ Ώμου, αρμ. Παρουσιάστε, αρμ. Και λίγο πιο πέρα η μπάντα να παίζει εμβατήρια και τον εθνικό ύμνο. 

Θυμάμαι τα χρόνια της χούντας να υπάρχει «μυστικός» επάνω στην ταράτσας μας αλλά και το χτύπημα στο θυροτηλέφωνο με υπόμνηση σε περίπτωση που δεν είχες βάλει σημαία στο μπαλκόνι. Αργότερα μετά τη μεταπολίτευση οι «μυστικοί» που γυρνούσαν στη γειτονιά αντικαταστάθηκαν από «αυθόρμητους» χειροκροτητές των εθνοσωτήρων και τα τελευταία χρόνια από επίσης «αυθόρμητους» «αγανακτισμένους». Τελικά κάθε εποχή έχει τα δικά της. 

Τα πρώτα μου χρόνια, υπήρχαν πολλά άχτιστα οικόπεδα στην περιοχή και με την βοήθεια της υψομετρικής διαφοράς μπορούσες να δεις ανάμεσα στα σπίτια την παρέλαση που γινόταν τότε στην Εγνατία. Πολύ αργότερα, μετά τον σεισμό, καθιερώθηκε να γίνεται στην παραλιακή λεωφόρο για να προστατευτούν τα παλιά κτίρια από τις δονήσεις που προκαλούσαν τα τανκς. 

Σήμερα δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Το σπίτι υπάρχει ακόμα, έστω και με τη δραματική μείωση του αριθμού των ενοίκων που φέρνει ο χρόνος. Τα λουλούδια είναι κάπως λιγότερα αλλά ακόμα στη θέση τους. Εγώ εξακολουθώ να μην μπορώ να πάω στην πρωινή περιφορά γιατί το σχολείο αντικαταστάθηκε από τη δουλειά. Οι κυρίες με το «ασμπέτι» και αυτές πιο λίγες αλλά σταθερές στις επάλξεις. Τα αγήματα στη θέση τους, αποτελούμενα προφανώς από γιούς ή εγγονούς εκείνων των στρατιωτών που έβλεπα εγώ μικρός. Οι «επίσημοι» και αυτοί στη θέση τους, και η ζωή συνεχίζεται. 

Χρόνια πολλά στην πόλη μας. Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και του χρόνου για να διαπιστώσουμε ότι όλα τριγύρω αλλά ζουν και όλα τα ίδια μένουν, που θα τραγουδούσε και ο Παπάζογλου.



Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014



Αν σου περάσει κάποια στιγμή από το μυαλό ότι μπορεί και να πέρασαν τα χρόνια και να γέρασες, κάνε μια βόλτα από ένα κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας Γερόντων και Συνταξιούχων. 

Νεώτερος πελάτης 70+ και μια υπέροχη μυρωδιά ναφθαλίνης μα πλανάται στον χώρο. 

Φεύγεις με αναπτερωμένο το ηθικό και αισθάνεσαι λυκόπουλο. Δοκίμασέ το και θα με θυμηθείς.



Τι εννοείς Βίρνα, βρέχει;


Τι εννοείς Βίρνα, βρέχει; 
 
Θέλεις να πεις ότι άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού; 


Νερό έρχεται από πάνω και κάνουμε πλάτσα πλούτσα κάτω; 


Δηλαδή τώρα όσοι δεν έχουν ομπρέλα εκεί έξω βρέχονται; 


Ποταμάκια κυλούν πάνω από τα βουλωμένα φρεάτια; 


Βρέχονται και οι ομπρέλες; 


Μίλα Βίρνα, θέλω να καταλάβω.




Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014



Στην Αθήνα χάλασε ένας συρμός του μετρό και οι επιβάτες πήγαν με τα πόδια στη δουλειά τους. 

Στη Θεσσαλονίκη δε χρειαζόμαστε μετρό. Πάμε με τα πόδια και από μόνοι μας. 

Κάτι ξέρουν που δεν το φτιάχνουν. Σκέτη ταλαιπωρία είναι.