Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Απ' τη Χαλκιδική εμάς δε μας κουνάς,



Απ' τη Χαλκιδική εμάς δε μας κουνάς, γ.... ο Θρύλος και ο Πειραιάς.

ΠΑΟΚτσης που δε θέλει να τελειώσουν οι διακοπές.



Φωτιά στην Εκάλη.


Φωτιά στην Εκάλη. Επιτόπου έσπευσαν 10 πυροσβέστες με τις Φιλιππινέζες τους, 2 Ferrari και 5 Cayen. Υδροφόρες ρίχνουν Evian.

Δε θα τελειώσει το καλοκαίρι



Δε θα τελειώσει το καλοκαίρι μέχρι ο τελευταίος παραθεριστής να χρησιμοποιήσει και την τελευταία σταγόνα αντηλιακού, να πιεί το τελευταίο μοχίτο και να βγάλει την τελευταία ποδοselfie.



Σήμερα η μέρα της μεγάλης αποχώρησης.



Σήμερα η μέρα της μεγάλης αποχώρησης. 


Λες και ο καπετάνιος σήμανε τη σειρήνα για να εκκενώσουμε το πλοίο. Από το πρωί οργασμός νοικοκυροσύνης και οργάνωσης. Μαζέψτε τις ομπρέλες, τις καρέκλες, κουβαδάκια, κανό, surf, όλα να πλυθούν με γλυκό νερό και να αποθηκευτούν για να είναι έτοιμα για «του χρόνου». 


Να κλείσουμε το σπίτι. 


Να μην ξεχάσουμε τίποτα, που πάντα ξεχνάμε βέβαια. 


Τώρα ποιος ξέρει πότε θα ξανάλθουμε… Δεν πάει ο καιρός να είναι καλοκαιρινός μέχρι τον Άγιο Δημήτρη. Το «εξοχικό» το έχουμε βγάλει από το μυαλό μας. Ενώ κανένας δε ρωτάει, τους τρεις μήνες του καλοκαιριού, τι θα κάνουμε το Σαββατοκύριακο με το που καβατζάρουμε τον Σεπτέμβρη μαύρη πέτρα πίσω μας. Αλλάζουν τα δεδομένα. Είναι και οι αποχαιρετισμοί. Να μαζευτούμε τώρα γιατί πότε θα σας ξαναδούμε. Καλό χειμώνα και καλή αρχή στα παιδιά που πάνε σχολείο. Είναι και τα πρωτάκια που θα μπούνε για πρώτη φορά στα βάσανα. Είναι και αυτά που αλλάζουν βαθμίδα εκπαίδευσης, ακόμα και αυτά που «θα μπουν στη μάχη των πανελλαδικών». 


Όλα αυτά σε 9 μήνες θα έχουν τελειώσει. Μια κανονική πλήρης εγκυμοσύνη που θα γεννήσει το επόμενο καλοκαίρι. Είναι και οι μεγάλοι σε ηλικία. «Άντε και του χρόνου πάλι εδώ, μαζί», και ας έχουν στο μυαλό τους ότι όλο και κάποιος θα απουσιάζει. Νόμος της φύσης ότι αρχίζει κάποτε τελειώνει. Στο ενδιάμεσο τι κάνουμε! 


Καλό φθινόπωρο και μετά καλό χειμώνα, άντε και καλή άνοιξη όταν έλθει με το καλό για να ανοίξει τον δρόμο για το καλοκαίρι και πάλι εδώ να είμαστε.




Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Αυτοί που γράφουν τραγούδια, όλο ρωτάνε...


Το ΣΚ ο άνθρωπος κάθεται και φιλοσοφεί. 
 
Διαπιστώνω λοιπόν ότι αυτοί που γράφουν τραγούδια, τα γράφουν για να ικανοποιήσουν την περιέργεια τους. Όλο ρωτάνε. Παραθέτω μερικά παραδείγματα πολύ γνωστών τραγουδιών: 


Πώς γίνεται να μη με αγαπάς τα Σάββατα; 


Κιθαρίστας ή ντράμερ; 


Ποιος ποιος, ποιος μωρό μου ποιος; 


Συγνώμη κύριε ποιος είστε


Should I stay or should I go? 


Ποιος να συγκριθεί μαζί σου; 


Τι, τι μου χεις κάνει πες μου τι; 


Ποιος το ξέρει; (αν θα είμαστε μαζί και τ’άλλο καλοκαίρι) 


Ποιος σου είπε για τους μάγκες; 


Τι ζητάω; (μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω) 


Πότε θα κάνει ξαστεριά; 


Ποιος άλλος;… εγώ. 


Ποιος έχει λόγο στην αγάπη; 


Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, (έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα) 


Πώς τον λεν τον ποταμό; 


Τι σου ‘κανα και πίνεις;