Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΑΥΤΗ


Ξυπνάς πρωί πρωί και ανοίγεις τα μάτια σου καλημερίζοντας τον ήλιο και ακούς τα πουλάκια να κελαηδούν. 
 
Χαμογελάς καθώς κατεβαίνεις για πρωινό. Ξαφνικά ένας απίστευτα βάρβαρος θόρυβος σπάει την ησυχία. Οι κηπουροί κουρεύουν το γκαζόν και τους θάμνους, ενώ με τα τεράστια φασαριατζίδικα φυσηχτήρια τους αναδεύουν τα πεσμένα φύλλα. 

Δεν έχεις καλά καλά συνέλθει από το πρώτο σοκ και μια μυρωδιά χλωρίνης σε παίρνει από τη μύτη. Το συνεργείο που καθαρίζει τη πισίνα σου, κάνει σήμερα συντήρηση. 

Στους ενοχλητικούς ήχους και τις μυρωδιές έρχονται να προστεθούν αυτοί των τριών γυναικών που επιμελούνται την καθαριότητα του σπιτιού. 

Κανονικό ράκος κατευθύνεσαι στη τραπεζαρία και διαπιστώνεις ότι τα κρουασάν έχουν αρχίσει να κρυώνουν. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΑΥΤΗ! Δε μας τα είχες πει αυτά Αντώνη όταν μας μιλούσες για το success story.




Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Καλοκαίρι στην πόλη


Καλοκαίρι στην πόλη. 
 
Ξυπνάς επάνω στα βρεγμένα σεντόνια και το μουλιασμένο μαξιλάρι. Το σχήμα του σώματος σου έχει αποτυπωθεί επάνω τους με τρόπο που θα ζήλευαν και τα περιγράμματα των πτωμάτων στο πάτωμα, στις Αμερικάνικες αστυνομικές ταινίες. Κάνεις το μπάνιο σου και το νερό ξεπλένει τις αμαρτίες τις νύχτας και σε προετοιμάζει για τη δύσκολη μέρα που θα ακολουθήσει. 

Φοράς τα φρέσκα, καθαρά, ρούχα σου και ξεκινάς για τη δουλειά. 

Πριν περάσει μισή ώρα, αυτά έχουν κωλύσει επάνω σου και η γραμμή της ζώνης ασφαλείας σου δίνει σοβαρό πρόκριμα για τον διαγωνισμό μίστερ βρεμένο μπλουζάκι 2014. 

Πας στο πρώτο ραντεβού σου σε ένα χώρο όπου χαρούμενοι πιγκουίνοι βγαλμένοι από το ice age 3 κάνουν πατινάζ. Ένα ρίγος διαπερνά όλο σου το σώμα καθώς τα βρεμένα ρούχα δημιουργούν μικρούς κρυστάλλους καθώς παγώνουν – στεγνώνουν επάνω σου. Σε τέτοιες περιστάσεις πάντα θυμάμαι έναν πελάτη μου, που είχε κάνει ένα φεγγάρι στην Αμερική, και έλεγε ότι για όλα φταίει «το φάκιν το μασίν το ειρκοντίσιον». 

Τελειώνει το ραντεβού και βγαίνεις έξω στον δρόμο. Μετά το Ice Age ο αέρας, σου φαίνεται ακόμα πιο ζεστός και υγρός. Σκέφτεσαι να πάρεις μαχαίρι να το κόψεις. Το ξανασκέφτεσαι. Αρχίζεις να τον αναπνέεις. 

Δεύτερη φάση οδήγησης. Δεύτερη υποψηφιότητα για τον μίστερ. Επόμενο ραντεβού. Ξανά Ice Age. Κάπως έτσι περνάει η μέρα σου. 

Όταν πια έλθει η ώρα να επιστρέψεις στο σπίτι, τα ρούχα σου μοιάζουν και μυρίζουν σα να τα έχεις πάρει από το καλάθι των άπλυτων και να ήταν και κάτω κάτω. Κάπως έτσι μοιάζεις και εσύ. 

Περιέργως, το κρεβάτι που θα χρησιμεύσει ως σκηνικό για το σίκουελ της αστυνομικής ταινίας της προηγούμενης βραδιάς μοιάζει απίστευτα θελκτικό. 

Πάω να δω κανένα νυχάκι από παραλία στο fb…


Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Παππούς κάνει σκανταλιές...



Παππούς, πολύ παππούς, να προχωράει στον δρόμο, μπροστά από τη στάση του Λευκού Πύργου, γλύφοντας με μεταδοτική ευχαρίστηση χωνάκια παγωτό. 


Μου έδωσε την εντύπωση ότι έκανε την δική του σκανδαλιά κόντρα στις υποδείξεις του γιατρού και της γιαγιάς…. 


Να είσαι καλά παππού και να κάνεις και άλλες σκανταλιές!


Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Μεσοκαλόκαιρο


Φτάσαμε πια στο μεσοκαλόκαιρο. 
 
Τι είναι το καλοκαίρι; 

Καλοκαίρι είναι ήχοι, μυρωδιές, γεύσεις, εικόνες. Με πρώτο φυσικά τον ήχο της θάλασσας όταν σκάει στην άκρη της αμμουδιάς. Τους ήχους του πλανόδιου που πουλάει καρέκλες, πιθάρια (!), ψάρια, σαλάτες και φρούτα και τα διαφημίζει με τον πιο ενοχλητικό τρόπο την πιο ακατάλληλη ώρα. Η φασαρία που κάνουν τα παιδιά καθώς παίζουν τρέχοντας από εδώ και από εκεί. Το εκνευριστικό τακ, τουκ που κάνουν οι ρακέτες στην παραλία διακοπτόμενο συχνά πυκνά από το “sorry” για τους γνωστούς λόγους. Η κραυγή της μαμάς « Γιαννάκη, Κωστάκη, Ελενίτσα βγες αμέσως έξω από τη θάλασσα, εγώ φεύγω και δε θα σε ξαναφέρω». Η οποία εσχάτως έχει μετατραπεί σε «Νεφέλη, Κωνσταντίνε, Υάκινθε, βγες αμέσως έξω από τη θάλασσα, εγώ φεύγω και δε θα σε ξαναφέρω». Ο ήχος του κουνουπιού στα αυτί σου όταν πας για ύπνο. Ο ήχος της αλυσίδας καθώς μαζεύεται η άγκυρα του πλοίου. Αλλά και της αλυσίδας του ποδηλάτου καθώς κάνεις ανάποδα πετάλι ρολλάροντας ελεύθερα στην κατηφόρα. Τα παγάκια καθώς χτυπούν μεταξύ τους και στο ποτήρι αλλά και η σειρά των ήχων καθώς ανοίγεις την παγωμένη μπύρα, τη σερβίρεις στο ποτήρι και δοκιμάζει την πρώτη, τεράστια, γουλιά, εκτοξεύοντας ένα απολαυστικό «ΑΑΑΑ» στους αιθέρες. 

Η μυρωδιά του πεπονιού και του καρπουζιού καθώς το κόβεις αλλά και η απόλαυση της πρώτης δαγκωματιάς στη ζουμερή σάρκα του ροδάκινου που γεμίζει ζουμιά το σύμπαν. Η μυρωδιά του αντηλιακού που φοράει συνήθως η διπλανή στου στην παραλία. Η ψάθα όταν ζεσταίνεται από τον ήλιο αποπνέει μια πολύ ιδιαίτερη αγαπημένη οσμή είτε τη φοράς στο καπέλο είτε ξαπλώνεις επάνω της στην παραλία. Το αγιόκλημα αλλά και το νυχτολούλουδο λίγο μετά τη δύση του ηλίου. Οι αναπόφευκτες οσμές των σωματικών εκκρίσεων συνεπιβατών στα μέσα μαζικής μεταφοράς... Τα γεμιστά καθώς ψήνονται αλλά και οι μελιτζάνες και πιπεριές καθώς τηγανίζονται. Η μεθυστική μυρωδιά του βρεμένου χώματος ή της άμμου μετά από το ξαφνικό ολιγόλεπτο μπουρίνι που διέκοψε μια μακρά περίοδο ξηρασίας. Όχι φέτος … 

Ο συνδυασμός εικόνας, μυρωδιάς και γεύσης καθώς κόβεις σαλάτα με κατακόκκινες, ώριμες ντομάτες και τραγανό αγγούρι που μόλις έχεις μαζέψει από τον μπαξέ σου. Η γεύση του καρπουζιού είτε το τρως σκέτο είτε συνοδευόμενο με πιπεράτη φέτα. Τα ροδάκινα, σταφύλια, πεπόνια δροσερά, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το φαγητό… Τα παγωτά σε χωνάκια και κυπελάκια με κάθε πιθανή και απίθανη γεύση. Πιπεριές, μελιτζάνες κολοκυθάκια ψητά με λάδι, ξύδι, σκόρδο ή με κόκκινη μυρωδάτη σάλτσα. Ψητά κρέατα και ψάρια στα κάρβουνα από υπέροχες χαλαρές καλοκαιρινές παρέες. 

Εσύ τις λες;



Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Το δράμα των διακοπών


Μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς το πρωί στις διακοπές. Όχι ότι το επιδιώκω, αλλά μάλλον λόγω της μικρής τους διάρκειας δεν προλαβαίνει να προσαρμοστεί το εσωτερικό μου ρολόι.
 
Πηγαίνω περπατώντας στον φούρνο και παίρνω ζεστό μυρωδάτο ψωμί, το οποίο είναι αδύνατο να κρατήσεις χωρίς την προστασία δύο ή και τριών στρώσεων χαρτιού. Πριν ακόμα καθίσω στην πρωινή δροσιά του μπαλκονιού «στραμπουλάω» τη γωνία της φρατζόλας ενώ μικρά κομματάκια κόρας πετάγονται άτακτα εδώ και εκεί. Το αχνιστό ψωμί ανοίγεται στα δύο και γεμίζεται με επάλληλες στρώσεις τυριών και αλλαντικών. Μετά την πρώτη χορταστική μπουκιά αρχίζει η παρασκευή του καφέ. Συνδυασμός δύο ειδών καφέ και λίγης ζάχαρης μέσα στο ψηλό ποτήρι αναμιγνύονται με λίγο κρύο νερό και την ανάδευση αναλαμβάνει μιξεράκι με ήχο τροχού οδοντογιατρού. Το αποτέλεσμα ένα πηχτό ομογενές μείγμα στο χρώμα της γης στο πάτο του ποτηριού. Παγάκια σε διάφορα περίεργα σχήματα, πηδούν μέσα στο ποτήρι σαν έφηβοι που βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά στην πισίνα των ονείρων τους. Προσθέτω γάλα, ενώ ο ήχος από τα παγάκια που αναδεύονται μου προκαλεί σιελόρροια. 

Και τώρα ήλθε η ώρα «να φάμε σαν άνθρωποι». Καθισμένος πλέον στο τραπέζι θα αποτελειώσω το αυτοσχέδιο αλμυρό σάντουιτς με τη συνοδεία απολαυστικών ρουφηξιών παγωμένου καφέ. Όλα αυτά ως προαπαιτούμενα για να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. Σε επίπεδη πλέον φέτα που αχνίζει αλείβεται φρέσκο βούτυρο και επάνω από αυτό αργά σχεδόν με ένα οριεντάλ λίκνισμα απλώνεται μέλι θυμαρίσιο με όλα τα αρώματα που κουβαλάει το είδος του. 

Όλα αυτά δε θα ήταν τίποτα χωρίς τη θέα της θάλασσας, το πρωινό δροσερό αεράκι, την χαλαρή κουβέντα με τους ανθρώπους που αγαπάς και τα σχέδια και προγράμματα που συνοψίζονται στο πού θα κάνουμε μπάνιο σήμερα και τι θα φάμε το μεσημέρι. 

Καλές οι διακοπές αλλά παχυντικές…