Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Η Παραθέριση

Τέτοιες μέρες είχαμε ήδη φύγει στην «παραθέριση». 
 
Αν περνούσαν δύο μέρες, μετά το τέλος των μαθημάτων, και δεν είχαμε φύγει, θεωρούσαμε ότι είχαμε χάσει το καλοκαίρι μας. Βέβαια η μητέρα μας δε δούλευε και ήμασταν αρκετά ευέλικτοι στα προγράμματα μας. Φορτώναμε ένα ολόκληρο νοικοκυριό και στην ουσία μετακομίζαμε για 3 μήνες στην εξοχή. 

Οι διακοπές μας ήταν η ετοιμολογία του όρου «παραθέριση». Οι πρώτες μέρες είχαν το δικό τους τελετουργικό. Ξαναβρίσκαμε την τσακαλοπαρέα με την οποία είχαμε χωριστεί όλο τον προηγούμενο χειμώνα. Φυσικά ξαναρχίζαμε ακριβώς από εκεί που είχαμε σταματήσει στο τέλος του προηγούμενου Αυγούστου. Μιλιά για τα μαθήματα, λέξη για τη ζωή στην πόλη. 

Θυμάμαι ότι φορούσα το φανελάκι μου και από την πρώτη κιόλας μέρα η πλάτη μου γινόταν σαν την ξεροψημένη πέτσα του Πασχαλινού αρνιού. Άπειρες ώρες ποδηλάτου, μου προσέδιδαν το βάδισμα του Τζον Γουέην όταν αποφάσιζα να κατέβω… 

Το μεσημέρι, νωρίς, όλοι μαζί για μπάνιο. Τότε δεν μας ένοιαζε τόσο ο "καλός" και "κακός" ο ήλιος, απλώς υπήρχε ένα πρόγραμμα που ακολουθούσαμε όλοι. Φορτωνόμασταν ομπρέλες, σωσίβια, βατραχοπέδιλα, μάσκες, αναπνευστήρες, ρακέτες, πετσέτες, καπέλα και όλη η παρέα στη θάλασσα. Μπροστά τα παιδιά, πίσω οι μαμάδες με περίεργα καπέλα και φορέματα από μπουρνούζι. Μεγαλώνοντας επιφορτίστηκα με την μεγαλίστικη εργασία του «μπηξίματος» της ομπρέλας μέσα στην άμμο. Σκάβαμε και λάκκους. Μεγάλους λάκκους, να δούμε αν θα καταφέρουμε να βρούμε νερό. Με φτυάρια ή με χέρια και με νύχια που έσπαζαν και μετά «πενθούσαν». Μπαίναμε στη θάλασσα και ξεχνούσαμε να βγούμε. Να «παππουδιάσουν» τα χέρια μας. Πρώτα στα ρηχά και μετά βαθιά. Να «γίνουμε οι τελευταίοι» να μην υπάρχει κάποιος που είναι πιο βαθιά από μας! 

Το μεσημέρι φαγητό, την ίδια πάντα ώρα. Γεμιστά, παπουτσάκια και όλο το μαγειρικό οπλοστάσιο του καλοκαιριού. Υλικά αγορασμένα από πλανόδιους που περνούσαν είτε επάνω σε κάρα που τα έσερναν μουλάρια είτε επάνω σε τράκτορες. Μυρωδιές από φρούτα και λαχανικά, αναμεμιγμένες με αυτή του άχυρου και της λαδομπογιάς που συντηρούσε τις καρότσες. Πολλαπλασιασμένες από την ζέστη του καλοκαιριού. Ακόμα τις έχω στη μύτη μου. Η ζυγαριά στο πίσω μέρος να πηγαίνει πέρα δώθε, σαν παντιέρα. 

Θυμάμαι ότι τα πρώτα χρόνια δεν είχαμε ψυγείο και ο παγοπώλης περνούσε καθημερινά εφοδιάζοντας μας με παγοκολόνες που έκοβε με ένα λεπτό πριόνι και συγκρατούσε με ένα γάντζο. Ο Κάπτεν Χουκ των καλοκαιριών μας… 

Μετά το φαγητό υποχρεωτική κατάκλιση. «Να γίνει ησυχία» μέχρι τις πέντε που επιτρεπόταν και πάλι η κυκλοφορία… Προετοιμασία με ανταλλαγές «Μίκυ Μάους», «Μπλεκ», «Τιραμόλα» και άλλων ταλαιπωρημένων περιοδικών που επικουρούσαν την μεσημεριανή συνομωσία της σιωπής. Η αδελφή μου αναλάμβανε τις διαπραγματεύσεις και με ένα μαγικό τρόπο πάντα γυρνούσε με περισσότερα περιοδικά από όσα ξεκινούσε. Τέτοιους ανθρώπους χρειαζόμαστε στα Eurogroup, αλλά πού μυαλό…

Στις 5 και ένα λεπτό έξω όλοι. Όλες οι δυνάμεις των ΜΑΤ δε θα μπορούσαν να κρατήσουν τα πιτσιρίκια ούτε ένα λεπτό παραπάνω στο σπίτι. Ποδήλατο αλλά και παιχνίδια. Από νωρίς ποδόσφαιρο και τζαμί και το βράδυ που νύχτωνε, κρυφτό. Μεγαλώνοντας είχαμε και τα πρώτα μας πάρτι. Ρεφενέ πατατάκια, γαριδάκια, πορτοκαλάδες και γκαζόζες. Από το πρωί πήγαινε η συμμορία με τα ποδήλατα και απαλλοτρίωνε πεπόνια και στρόγγυλα μικρά καρπούζια για να γίνουν τα φαναράκια, τύπου Halloween, που θα δημιουργούσαν ατμόσφαιρα. Τότε δεν είχαμε ακούσει για Halloween και κολοκύθες, αλλά κάποιος τα είχε δει σε ένα βιβλίο Αγγλικών και τα θεώρησε καλή ιδέα και έτσι οι κολοκύθες έγιναν πεπόνια και καρπούζια που τα είχαμε και σε αφθονία. Κεριά από την εκκλησία. Αυτά αγορασμένα. Η συμμορία ήταν θρησκευόμενη. Μουσική από κασέτες που είχαμε εξασφαλίσει από τα μεγαλύτερα αδέλφια. «A casa d’Irene» και τα πρώτα μας «μπλουζ». Παιδική καψούρα με κόκκινα μάγουλα και πειράγματα από την παρέα. 

Η βραδινή κατάκλιση, την ίδια πάντα ώρα, με θρησκευτική ευλάβεια ανάλογη της μεσημεριανής. Την άλλη μέρα πάλι τα ίδια. 

Όλα τα θυμάμαι. Τον κωδικό του wifi γιατί δεν τον θυμάμαι…




Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Το δίκιο του δικαστή


Ο δικαστής σηκώθηκε το πρωί και για μια ακόμα μέρα δεν αισθανόταν καλά. 
 
Πήρε τη απόφαση και πήγε στον γιατρό ο οποίος του ζήτησε να πληρώσει περισσότερα από ότι συνήθως, γιατί αν χρεώσει κάτω από κάποιο ποσό μπορεί να κάνει λάθος διάγνωση. Τι να κάνει; Πλήρωσε, αν και δε του φάνηκε λογικό. 


Στη συνέχεια πήγε στον μανάβη που του ζήτησε να πληρώσει κάτι παραπάνω για να μην είναι σάπια τα ροδάκινα, το ίδιο και ο χασάπης για το κρέας. Δε του άρεσε, κάτι είχαν πάθει όλοι σήμερα. Εκεί που έλεγε ότι όλοι τρελάθηκαν σταμάτησε στο βενζινάδικο. Η βενζίνη από σήμερα θα είναι πιο ακριβή γιατί διαφορετικά θα μπούμε στον πειρασμό να την νοθεύσουμε του είπε ο, πάντα εξυπηρετικός, νεαρός.

Γύρισε στο σπίτι. Η Ηλιάνα, η γυναίκα που τον πρόσεχε από τότε που είχε χάσει τη γυναίκα του, του είπε ότι έπρεπε να της δώσει αύξηση. Αν δεν το έκανε μπορεί να μπέρδευε τη ζάχαρη με το αλάτι ή ακόμα χειρότερα και με το TIDE. 


Κάθισε στην πολυθρόνα του. Ομαδική παράκρουση σκέφτηκε. Μου την πέφτουν από παντού. Βέβαια, αν θέλουν να πετύχει αυτό που επιχειρούν θα πρέπει να είναι οι ίδιοι αυτοί που αποφασίζουν για τις αυξήσεις που θα χορηγούν στους εαυτούς τους… 


Αυτό είναι το κλειδί, σκέφτηκε και χαμογέλασε αυτάρεσκα.



Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Μουντιάλ


Μη μου κάνετε τους ανήξερους. Ένας δεν είπε ότι είναι αισιόδοξος για την εθνική. Ένας δεν είπε μια καλή κουβέντα. Έτσι κάναμε και το 2004. Σε κάθε αγώνα ποντάραμε ότι θα είναι ο τελευταίος. Σε κάθε αγώνα γκρίνια. Ποιοι είμαστε εμείς που θα πάμε να χτυπήσουμε το ένα ή το άλλο «μεγαθήριο». Μετά βέβαια κατεβαίναμε στον Λευκό Πύργο και στο Σύνταγμα. 
 
Θυμάμαι ότι είχε βγει εξάρτημα για να έχεις τη σημαία στο αυτοκίνητο και τα χέρια ελεύθερα. Hands Free για πανηγυρίζοντες σημαιοφόρους… Κάποιοι κράτησαν τις σημαιούλες επάνω στο αυτοκίνητο μέχρι τα Χριστούγεννα. Μετά τους πέρασε η χαρά από ότι φαίνεται. Κάπου βέβαια το έχουν κρύψει και θα περιμένει. Πάλι με χρόνια με καιρούς… ξέρουμε εμείς από τέτοια. Δεν είναι δα και πολλές οι ευκαιρίες που έχεις να πανηγυρίσεις τα τελευταία χρόνια. Άσε που άλλο είναι να πανηγυρίζεις γιατί πήρες το τιμημένο και άλλο για το ότι πήρες τη δόση ή δεν πτώχευσες. 

Αν όμως σήμερα η ομάδα μας κερδίσει την ομάδα της Ιαπωνίας. Διότι περί αυτού πρόκειται. Δε θα κερδίσει η Ελλάδα την Ιαπωνία αλλά μια ομάδα του ποδοσφαίρου την ομόλογη της. Αν όμως λοιπόν κερδίσει, μετά θα σου ανοίξει η όρεξη και θα θέλεις να γευτείς το ελεφαντόδοντο. Πώς το λένε οι παίχτες; Βλέπουμε τον κάθε αγώνα ξεχωριστά… Σήμερα έχουμε τον ένα παίχτη που μάλωσε με τον άλλο. 

Αύριο θα είναι όλοι σαν μια γροθιά. Όμορφη ατμόσφαιρα οικογενειακή και αυτό βγαίνει μέσα στο γήπεδο… Θα έχουμε τον Σαμαρά να πέφτει στα πόδια του Σάντος για να μείνει στην εθνική όπως είχε κάνει παλιότερα ο δεινός χειριστής της μπάλας, Καραμανλής με την Ρεχάγκελ. Τότε είχαν πει ότι ο Γερμανός είχε βρει το κουμπί της ομάδας που αφού δεν είχε έναν σούπερ σταρ, ταλέντο και τεχνική, έπαιζε ομαδικό καταστροφικό ποδόσφαιρο που όμως έφερνε νίκες. 

Για να δούμε αν ο Πορτογάλος θα βρει το νέο κουμπί που θα βγάλει την εθνική από το μνημόνιο… Όπως και να έχει, καλή επιτυχία στην εθνική, σήμερα το βράδυ. Ενδιαφέρον θα είναι να δείτε και το περίεργο στυλ παιχνιδιού που όπως λένε έχουν οι Γιαπωνέζοι. Λέω θα δείτε γιατί 1-3 εγώ θα κοιμάμαι. 

Τώρα που έγραψα αυτά τα νούμερα, σκέφτομαι λες να βρήκα το σκορ; Αλήθεια ποιος είναι γηπεδούχος σήμερα …



Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Ο πρωθυπουργός και μαλώνει τους ξενοδόχους


Βγαίνει ο πρωθυπουργός και μαλώνει τους ξενοδόχους που ανέβασαν τις τιμές. Βγαίνει και η Όλγα από πίσω και σιγοντάρει. 

Πρέπει να κρατήσουμε τις τιμές χαμηλές, για να μη θυμώσουν οι πελάτες και δεν ξανάλθουν. 
 
Ο πρωθυπουργός έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει αφού: 

1. Εξασφάλισε ένα εξαιρετικό περιβάλλον για να μπορέσουν οι ξενοδόχοι να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους, με υποδομές που τις ζηλεύει όλος ο κόσμος. 

2. Τα καράβια πάνε και έρχονται στα νησιά σε άψογα λιμάνια, με τακτικά και συνεπή δρομολόγια με υποδειγματικές συνθήκες για τους επιβάτες. Το κόστος του εισιτηρίου πλέον συγκρίνεται μόνο με αυτό της των υπερατλαντικών ταξιδιών. 

3. Το κόστος της ενέργειας είναι αμελητέο και σταθερό. 

4. Το εργοδοτικό κόστος δεν επιβαρύνεται από ακατανόητα υψηλές εισφορές. 

5. Το δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα επιτρέπει στους επαγγελματίες να προγραμματίσουν με ασφάλεια τις επενδύσεις τους. 

6. Το οδικό δίκτυο είναι ασφαλές και οι διαδρομές δεν επιβαρύνονται με διόδια που διπλασιάζουν το κόστος του ταξιδιού χωρίς λογική. 

7. Η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό προβάλλεται με σύγχρονο και αποτελεσματικό τρόπο. 

Φυσικά και έπρεπε να τους νουθετήσει να μειώσουν τις τιμές αντί να τους παροτρύνει και να τους βοηθήσει να δημιουργήσουν ένα εξαιρετικό προϊόν το οποίο να πουλήσουν στην τιμή που πρέπει στους πελάτες τους. Ακούγεται καλά, σε αυτόν που βλέπει τη ζωή μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης, να βγαίνει ο πρωθυπουργός και να μαλώνει αυτόν που χρεώνει «ακριβά» τη θέα από το δωμάτιο προς την καλντέρα ή το ηλιοβασίλεμα. 

Είναι πιο εύκολο να κάνουμε αυτό αντί να ψάξουμε να βρούμε αυτούς που είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν τα χρήματα αυτά. Και αν ο ξενοδόχος τους βρει σημαίνει ότι έχει κάνει σωστά τη δουλειά του και φυσικά τότε σας οφείλει ένα μεγαλοπρεπές thanks for nothing. 

Κύριε πρωθυπουργέ, η αγορά λειτουργεί με τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης. 

Το αν είναι κάτι ακριβό ή φτηνό κρίνεται βέβαια από την ποιότητα του αλλά φυσικά και από το πόσοι επιθυμούν να το αγοράσουν



Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Σήμερα γιορτάζει η Καλλιόπη.


Σήμερα γιορτάζει η Καλλιόπη. 
 
Φυσικά και η Πόπη, η οποία ζει το δικό της δράμα καθώς το status «θα γίνει της Πόπης» προσφάτως αντικαταστάθηκε με το «θα γίνει της Πάολας», όπως είχε την καλοσύνη να μας ενημερώσει ο δήμαρχος Βόλου κατά τον επινίκιο λόγο του. Φυσικά μας μένει η Πόπη η οποία έλαβε το όνομα της από τη γιαγιά της την Καλλιόπη και την οποία ύμνησε ο, απεχθής για τον ίδιο δήμαρχο, Γιώργος Νταλάρας. 

Η Πόπη αυτή λοιπόν είχε δηλώσει, εμμέτρως μάλιστα, πριν από χρόνια ότι μια μέρα, μια μέρα, μια μεεεερα θα με παντρευτεί. Βέβαια αυτό δεν έγινε ποτέ. Ίσως γιατί ανακάλυψε τη σχέση που είχα αναπτύξει (όπως και πολλοί άλλοι βέβαια) και τις φροντίδες που επεφύλαξα στη συνονόματη της κατά τη διάρκεια των πρώτων σαράντα ημερών της θητείας μου στο στράτευμα.