Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Λαϊκές Αγορές


Απεργία από σήμερα στις Λαϊκές Αγορές. Από σήμερα λοιπόν, και για όσο συνεχιστεί, χάνουμε μια αγαπημένη συνήθεια. Κάθε Σάββατο πρωί, βρέξει χιονίσει, επισκέπτομαι την Λαϊκή Αγορά στην Μακεδονίας. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες της Θεσσαλονίκης. 
 
Μου αρέσει να πηγαίνω γιατί εκεί καταλαβαίνεις τις αλλαγές των εποχών. Οι εμφάνιση της φράουλας, σε μεγάλη ποσότητα, αναγγέλλει την έλευση της άνοιξης. Των βερίκοκων και των κερασιών του καλοκαιριού και των μήλων του φθινοπώρου. Όταν απουσιάζουν πολλοί πωλητές τον χειμώνα ξέρεις ότι στην περιφέρεια της πόλης χιόνισε αρκετά και η πρόσβαση είναι αδύνατη. 

Φασαριόζικο πλήθος επισκέπτεται ακόμα πιο φασαριόζους πωλητές. Διαλαλούν την πραμάτεια τους, αστειεύονται μεταξύ τους, σχολιάζουν με γνήσιο λαϊκό χιούμορ την επικαιρότητα. Ενδυματολογικά λανσάρουν το στυλ «κρεμμύδι», αφού ξεκινούν τη δουλειά από πολύ νωρίς το πρωί με κρύο και φτάνουν μέχρι το μεσημέρι που ζεσταίνει ο καιρός. Είναι ζευγάρια, οικογένειες με μικρά παιδιά αλλά και κάποιοι μόνοι τους. Στήνουν πάγκους με υπομονή και μεράκι. Στολίζουν τις λαχταριστές «βιτρίνες» τους με τρόπο που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για δεύτερες σκέψεις στους πελάτες. Είναι προετοιμασμένοι για τον ήλιο αλλά και για τη βροχή. 

Μέσα στα λίγα τετραγωνικά του εφήμερου μαγαζιού τους δίνουν μαθήματα εργονομίας και ορθολογικής χρησιμοποίησης του χώρου. Οι επισκέπτες πάλι είναι σχεδόν οι ίδιοι κάθε εβδομάδα.
Οι πιο μυημένοι έρχονται με καρότσια και μεγάλες τσάντες, οι υπόλοιποι τους κοιτούν στην αρχή με οίκτο και στη συνέχεια, καθώς αρχίζουν να φορτώνονται και το φορτίο να γίνεται δυσβάσταχτο, με ζήλεια. Έχουν επιλέξει από ποιους αγοράζουν τι. Χαιρετιούνται, αστειεύονται, γκρινιάζουν και φεύγουν με την ικανοποίηση ότι έχουν πάρει το καλύτερο στην καλύτερη τιμή. 

Αγαπώ τις μυρωδιές της Λαϊκής. Οι φράουλες, τα μήλα ακόμα και τα αγγουράκια, δίνουν το στίγμα της εποχής. Η πανταχού παρούσα καντίνα «τσικνίζει» όλη την περιοχή. Λιγότερο ευχάριστες οι μυρωδιές μετά το σχόλασμα… Ανάμεικτη σαπίλα με ψαρίλα σηματοδοτούν το τέλος μιας ακόμα δύσκολης μέρας. Το συνεργείο του δήμου που πλένει το οδόστρωμα δίνει την ικανοποίηση της αναγέννησης και της κάθαρσης . 

Έχει και άλλα πράγματα που πουλάει η Λαϊκή μας. Ρούχα, παπούτσια ακόμα και εσώρουχα σε μεγάλη ποικιλία. Απομιμήσεις γνωστών οίκων μόδας αλλά και απλά καθημερινά ρούχα φτιαγμένα σε εργοστάσια της Βουλγαρίας, της Τουρκίας αλλά και της Κίνας. Έρχονται να συμπληρώσουν τη γκαρνταρόμπα όσων δεν έχουν τη δυνατότητα να ψωνίσουν από τα κανονικά μαγαζιά. Το μάτι του εμπόρου λάμπει και δίνει στιλιστικές συμβουλές κολακεύοντας τον υποψήφιο πελάτη. 

Η Λαϊκή αγορά είναι αυτή που ενέπνευσε και το μεγάλο σκυλοποιητή για τον φοβερό μουσικό διάλογο «πού ήσουνα μωρομ’ εχθές που σε πήρα οκτώ φορές και δε ήσουνα εκεί… είχα πάει λαϊκή…»



Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

ΠΑΟΚια



Καραμπόλα πέντε λεωφορείων με οπαδούς του ΠΑΟΚ, που κατέβαιναν στην Αθήνα για τον τελικό κυπέλου με τον Ολυμπιακό.

Έχουμε δηλώσεις: "Άσε αδελφέ με χύθηκε και ο καφές. Λεωφορείο τσουγκράς γ.... ο Θρύλος και ο Πειραιάς".

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Σήμερα γιορτάζει η Ζωή.



Σήμερα γιορτάζει η Ζωή. Η ζωή γιορτάζει κάθε μέρα.


Αν πέσεις επάνω σε οπαδικό ραδιόφωνο



Αν πέσεις επάνω σε οπαδικό ραδιόφωνο αυτές τις μέρες δε θα ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις. 

Ο τύπος με τη βαριά φωνή και τα εκατό κιλά μαγκιά ετοιμάζει τον λαό για τον πόλεμο. Προειδοποιεί το «αδελφό» για όσα πρόκειται να συμβούν γιατί «κάποιοι έτσι το θέλουν». Αυτός ξέρει αλλά δε μιλάει… Θα μιλήσει όταν έλθει η ώρα. Η οποία βέβαια θα έλθει μόνο αν η ομάδα δεν πάρει το κύπελλο. Αυτό που θα έπρεπε να είναι μια γιορτή για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο και την ομάδα τους έχει μετατραπεί σε εμφύλιο πόλεμο υπό κηρύξει. 

Τα λεωφορεία που θα κατέβουν και θα μεταφέρουν ανθρώπους που, εξ ορισμού, θα κουβαλούν τη ρετσινιά και θα αντιμετωπίζονται ως ταραχοποιά στοιχεία. Θα τσουβαλιαστούν για ώρες, θα ταλαιπωρηθούν, θα δεχτούν εξευτελισμούς, θα προκληθούν και θα προκαλέσουν για πάνε στο γήπεδο. Και τα εισιτήρια. Ποιος τα πήρε, ποιος δεν τα πήρε. Και να δεν τα πήρε, γιατί δεν τα πήρε. Και θα τους δείξουμε εμείς του χρόνου με τα διαρκείας…

Και τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο πάλι μια από τα ίδια. Και ο οπαδός, που θεωρεί δικαίωμα του να κάνει αυτά που κάνει γιατί και οι άλλοι τα έκαναν. Και έκαναν και χειρότερα. Και σιγά μη μας τη βγουν εμάς. Ενήλικας με μυαλό πυροβολημένου εφήβου. 

Και η αστυνομία, να πρέπει να χωρίσει τους Βόρειους από τους Νότιους και ο στρατηγός Λη να μην παίρνει θέση… 4.000 αστυνομικοί, λέει και ελικόπτερα και σκυλιά και δεν ξέρω και τι άλλο για να επιβάλουν την τάξη. Και εγώ να πληρώνω όλη αυτή την κινητοποίηση για να μπορέσουν δύο ιδιωτικές ΑΕ να κάνουν μια συναλλαγή. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Υποστηρίζω την ομάδα μου τον ΠΑΟΚ και θα χαρώ αν πάρει το κύπελλο. Αν όμως για να συμβεί αυτό θα πρέπει να προηγηθούν γεγονότα σαν του ημιτελικού, χάρισμα τους το κύπελλο και το καλό του. 

Μεγάλο το τίμημα και δε θεωρώ συμφέρουσα τη συναλλαγή…



Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου


Μια φορά τον χρόνο, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, όλα ανακατεύονται. 
 
Ο ιερέας κάνει την πρώτη Ανάσταση και βγαίνει από το ιερό πετώντας δάφνες, οι νεωκόροι κουνούν πέρα δώθε τους πολυελαίους και ο κόσμος χτυπάει τα στασίδια αναπαριστώντας τον θόρυβο που έγινε κατά την Ανάσταση του Κυρίου. Όταν όλα τελειώνουν η εκκλησία δε θυμίζει σε τίποτα την εικόνα των υπολοίπων ημερών του χρόνου. 

Προφανώς την εικόνα αυτή είχε η μητέρα μας στο μυαλό της όταν έβλεπε την κατάσταση στην οποία συνήθως βρίσκονταν τα δωμάτια μας. Τα χαρακτήριζε «Ανάστα ο Θεός Κρίνον Τη Γη», ακριβώς όπως ψάλλει ο ιερέας εξερχόμενος του ιερού… 

Καλή Ανάσταση.