Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Τα Αγγλικά, του κυρίου Τσίπρα

Ασφαλώς το θέμα της εβδομάδα που πέρασε ήταν η επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ. Μια επίσκεψη που έδειξε την απόλυτη ταύτιση της παρούσας Ελληνικής κυβέρνησης με αυτή των Ηνωμένων Πολιτικών και συνοδεύτηκε από την παραγγελία της αναβάθμισης των F16 καθώς και για μια ακόμη φορά από τις Αγγλικούρες του κυρίου Τσίπρα.

Ο κατά συρροή κοτσανολόγος πολιτικός, με την τουλάχιστον ανεπαρκή γνώση της Αγγλικής γλώσσας, έφερε μεγάλη ευφορία και άφθονο γέλιο, στα social media. Διαβάσαμε ευφάνταστες όσο και αστείες μεταφράσεις ελληνικών παροιμιών στα Αγγλικά, σε βαθμό υπερβολής και υπερκορεσμού.

«Καλή η πλάκα για τα Αγγλικά του Τσίπρα αλλά να ξέρετε κάτι, βρε: εμείς δεν τον θέλουμε για καθηγητή Αγγλικών» έγραφε μια φίλη που υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε εμείς τον θέλουμε για καθηγητή αγγλικών, πώς θα μπορούσαμε άλλωστε αφού δεν ξέρει αγγλικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν τον θέλουμε ούτε για πρωθυπουργό αλλά αυτός ψηφίστηκε και έτσι ας δούμε λίγο τι συμβαίνει.

Προφανώς δεν τον θέλουμε για καθηγητή Αγγλικών. Άλλο, όμως να είναι καθηγητής αγγλικών και άλλο να αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ανεπαρκέστατος στο να χειριστεί την Αγγλική γλώσσα, να κατανοήσει τις ερωτήσεις που του γίνονται και να απαντήσει, εκπροσωπώντας ως πρωθυπουργός την χώρα μας. Γιατί ο κύριος Τσίπρας δεν πήγε στις ΗΠΑ, ούτε ως απλός ιδιώτης (οπότε θα μπορούσε να λέει ότι αρλούμπα ήθελε), ούτε καν ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (που πάλι θα αφορούσε τους ψηφοφόρους του και μόνο). Πήγε ως πρωθυπουργός της Ελλάδας και αυτήν εξέθεσε και σε αυτή πρόσφερε εξαιρετικά κακές υπηρεσίες.

Ας μην ξεχνάμε ότι πολιτικοί σε ολόκληρο τον κόσμο χρησιμοποιούν διερμηνείς αποφεύγοντας τις κακοτοπιές. Προκάτοχοι του κυρίου Τσίπρα, σαφώς καλύτεροι γνώστες της Αγγλικής ή της Γαλλικής γλώσσας, χρησιμοποιούσαν διερμηνείς για να τους δίνεται ο απαραίτητος χρόνος να σκεφτούν και να προετοιμάσουν την απάντηση τους (αφού είχαν ήδη καταλάβει την ερώτηση).

Αν αυτά συμβαίνουν στις δημόσιες τοποθετήσεις και συνεντεύξεις νιώθω τρόμο για τα όσα συμβαίνουν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις. Γελάω και κλαίω με το τι είδους συνεννόηση είχε κάνει ο κύριος Τσίπρας στις περίφημες 17 ώρες διαπραγμάτευσης τα αποτελέσματα της οποίας νιώθουμε καθημερινά στο πετσί μας.


Αυτοί που τον αγαπούν και αγαπούν και την πατρίδα μας, ας του πουν με τρόπο ότι θα πρέπει να ξεπεράσει τα κόμπλεξ, που του δημιουργεί η ελλιπής μόρφωση του, και από εδώ και πέρα να χρησιμοποιεί διερμηνέα, ακόμα και για να παραγγείλει σε εστιατόριο, εκτός Ελλάδας. 

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Τρίτη και 17

Ωραίος καιρός σήμερα!

Χθες μάθαμε ότι, για τις τροχαίες παραβάσεις, θα πληρώνεις με εισοδηματικά κριτήρια. Κατά συνέπεια αν δηλώνεις πολλά, θα πληρώνεις πολλά (και θα ξανατιμωρείσαι που έβγαλες λεφτά κια τα δήλωσες), αν δηλώνεις λίγα θα πληρώνεις λίγα. Αν είσαι φοροφυγάς για μια φορά ακόμα θα επιβραβεύεσαι. Αν οδηγείς επαγγελματικό και κάνεις παράβαση, τροχονόμοι πτυχιούχοι του Μακεδονίας, θα διαβάζουν τον ισολογισμό της εταιρείας. Αν έχει κέρδη, θα τιμωρηθεί (έτσι και αλλιώς στην Ελλάδα). Αν έχει ζημίες θα σου γεμίζουν το ρεζερβουάρ και θα σε στέλνουν στην ευχή του Θεού, αφού σου χτυπήσουν στοργικά τον ώμο.

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού (πάντα ήθελα να το γράψω μαζί με την «άλλη άκρη της τηλεφωνικής μας γραμμής» για την οποία επιφυλάσσομαι) ένα καλόπαιδο είναι έτοιμο να βροντοφωνάξει «φονιάδες των λαών, επενδυτές μου». Ελπίζουμε να τα πει στα Ελληνικά, αλλά και στα Αγγλικά να τα πει, δεν τον καταλάβει κάποιος.  Φήμες αναφέρουν ότι ο πορτοκαλί άνθρωπος θα προσπαθήσει να επηρεάσει το αποτέλεσμα του εφετείου, του καταδικασμένου από τον μέγιστο Καζάκο, πρώην προέδρου των ΗΠΑ κυρίου Κλίντον. Υπενθυμίζω ότι στο συγκεκριμένο δικαστήριο εισαγγελέας ήταν ο κύριος Κοντονής. Τώρα πια on your knees Kontonis. Πώς το λέτε εσείς εκεί, το «γλείφουν εκεί που φτύνανε» γιατί δεν θυμάμαι πώς το λέμε εμείς εδώ…

Πλησιάζουν οι μέρες που θα γίνουν οι παρελάσεις που αγαπούσαν οι δεξιοί και θα καταργούσαν οι αριστεροί, αν ποτέ ερχόταν στην εξουσία. Καλή η επανάσταση αλλά όταν είσαι έξω από τα κόλπα. Όταν μπεις μέσα, απλώς διαγκωνίζεσαι για μια καλή θέση στην εξέδρα… Παρακαλώ να τελειώνουμε γρήγορα με τους καυγάδες για το με ποια διαδικασία επελέγη αυτός που κράτησε την σημαία, να δούμε μερικά πλάνα από τις μαθήτριες και τις γυμνάστριες με τα «μίνια» για να αρχίσουμε τον καυγά για το πώς και αν θα στολίσουμε την πόλη για τα Χριστούγεννα. Πολλές οι υποχρεώσεις καυγαδίσματος και δεν προλαβαίνω μάνα μου…

Ο καιρός είναι εξαιρετικά καλός ακόμα, δείγμα του ότι ο Θεός προστατεύει τα πιο χαζά από τα παιδιά του. Οι προβλέψεις λένε ότι φέτος λιγότεροι θα ανάψουν θέρμανση και όσοι την ανάψουν θα είναι με την μέθοδο της τυχαίας δειγματοληψίας. Πέντε λεπτά, κάποια στιγμή το πρωί, πέντε το μεσημέρι και δέκα το βράδυ που βγάζει το κρύο. Ουφ, σκάσαμε πάλι!


Καλημέρα σας. 

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Αχ τα νιάτα!

Η εικόνα σε εκκλησία καθώς περιμένουμε να έλθουν η νύφη και ο γαμπρός. Ο περισσότερος κόσμος κάθεται, αλλά υπάρχουν και ελεύθερες θέσεις.

Τον βλέπω να πλησιάζει. Φοράει κουστούμι παλιό, που δεν του στρώνει καλά και το πουκάμισο έχει σχεδόν βγει από το παντελόνι. Οι τσέπες του σακακιού χάσκουν φουσκωμένες γεμάτες με πράγματα. Το περπάτημα του είναι αργό και έχει κάτι το σχεδόν χορευτικό, καθώς συμμετέχει σε αυτό όλο το σώμα. Μεγάλη προσπάθεια, μικρά συρτά βήματα. Θυμίζει έντονα την κίνηση του φρουί ζελέ, όταν ανοίγεις ξαφνικά την πόρτα του ψυγείου. Υποβαστάζεται από την γυναίκα του, η οποία ελευθερώνει επάνω του όλη την αγάπη της, και τον υπερπροστατευτισμό της. Κάποτε δέκτες αυτής της αγάπης ήταν τα παιδιά. Τώρα αυτά μεγάλωσαν, έφυγαν μακριά και έμεινε μόνη, εκείνη με τον άντρα της. Να τον προσέχει και να τον φροντίζει. Τον έφερε στον γάμο «γιατί έπρεπε». Έτσι το είχαν οι παλιοί. «Τι θα πει ο κόσμος;». «Να μην μας παρεξηγήσει η Σοφούλα. Δεν μπορούμε να μην πάμε».

Με δυσκολία φτάνει σε μια καρέκλα. «Χύνεται» άτσαλα, βαριά σε αυτή και το κάθισμα είναι σα να φέρνει τη λύτρωση. Έχει λαχανιάσει. Κάθεται δίπλα του και εκείνη, αφού πρώτα το τακτοποιήσει τα ρούχα και το δεξί πόδι που στεκόταν σε μια περίεργη γωνία σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα. Τώρα δύσκολα τον ξεχωρίζεις από τους άλλους που κάθονται παραδίπλα. Εκείνος φαίνεται να αδιαφορεί, κοιτάει στο κενό, ενώ το σαγόνι του κινείται αφύσικα οριζόντια και το στόμα είναι μισάνοιχτο.

Προσπαθώ να τον φανταστώ νέο και δυνατό. «Εδώ να πατάει και εκεί να βρίσκεται». Παιδί και νέο άντρα. Να ερωτεύεται. Να παντρεύεται και να αποκτάει παιδιά. Να είναι δυναμικός. Να δουλεύει και να γλεντάει. Να θυμώνει και να βρίζει. Να γελάει και να γλεντάει. Άραγε τι να τον έφερε σε αυτή την κατάσταση; Έχει συναίσθηση της εικόνας και της καταστάσεως του; Πάντα αυτό κάνω. Δεν μπορώ να το αποφύγω.

Το ζευγάρι ήλθε. Σσσσς, αρχίζει το Μυστήριο. Άραγε το καταλαβαίνει; Τον νοιάζει;

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Μην ξυπνήσεις Κεμάλ, έχουμε κατάληψη.

Δηλώνω έκπληκτος για όγδοη συνεχή χρονιά. Παραδέχομαι ότι είμαι αφελής. Δεν σταματώ να ξαφνιάζομαι. Τα σχολεία ένα ένα «καταλαμβάνονται» με αστεία, να χαμε να λέγαμε, αιτήματα.

Όπως καταλαμβάνονται οι εθνικές οδοί από τους αγρότες και τους κάθε λογής διαμαρτυρόμενους. Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Την ίδια εποχή, που βολεύει τους καταληψίες. «Απελευθερώνονται» το ίδιο ακατανόητα, με τον τρόπο που κατελήφθησαν. Όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου. Χωρίς να ικανοποιηθεί κάποιο αίτημα. Χωρίς να αλλάξει κάτι. «Πάμε τώρα και ραντεβού του χρόνου».

Κανένας πλέον δεν αντιδρά. Τα παιδιά το ξέρουν μέρες πριν ότι θα «κάνουν κατάληψη». Όχι αυτά. Οι άλλοι στο όνομα τους. Ποιοι; Αυτοί που την κάνουν πάντα. Ενδιαφέρον. Οι «φουρνιές» των μαθητών διαδέχονται η μια την άλλη αλλά οι καταλήψεις εκεί. Σκυταλοδρομία. Αν μια φουρνιά βγει λιγότερο «επαναστατική» έρχονται για βοήθεια οι προηγούμενοι. Αστείες μεθοδεύσεις στις ψηφοφορίες, σαν τις παλιές στις φοιτητικές συνελεύσεις.

Σκυταλοδρομία και στις άβουλες πλειοψηφίες οι οποίες άγονται και φέρονται από επιδέξια δασκαλεμένους συμμαθητές. Κάποιους από αυτούς θα τους συναντήσουν μόνο τον καιρό των καταλήψεων, μπορεί και τον Σεπτέμβριο ή όποτε πλέον δίνουν όσοι έμειναν στην ίδια τάξη.

Είναι οι ίδιοι που θα βρουν αύριο μπροστά τους ως καλοταϊσμένους συνδικαλιστές στη δουλειά, να τους προτρέπουν να επαναστατήσουν ενάντια στα αφεντικά, όποτε συμφέρει το κόμμα που εκπροσωπούν. Είναι αυτοί που μεθαύριο θα γίνουν βουλευτές και υπουργοί χωρίς να έχουν ένα ένσημο δουλειάς. Οι ίδιοι που θα παίρνουν τις καλοπληρωμένες κρατικές δουλειές, ανάλογα με το ποιος είναι «στα πράγματα».

Τα ίδια που έκανε η δική μας γενιά, τα ίδια και χειρότερα κάνουν αυτές που ακολούθησαν. Φαίνεται θα ζήλεψαν την δική μας πορεία και είπαν να μην αλλάξουν την συνταγή. Από την άλλη, σκέφτεται το παιδί ότι ο χθεσινός καταληψίας, με μοναδικό προσόν αυτή του την ιδιότητα, σήμερα είναι πρωθυπουργός. Ο «δεν πληρώνω» έγινε υπουργός και βάζει στην φυλακή τα μοσχάρια που τον πίστεψαν, τον ακολούθησαν και δεν πλήρωσαν. Τώρα που γέμισε η τσέπη, τζέντλεμαν είσαι καθώς πρέπει, ανοίξαν πόρτες και σαλόνια λες και σε ξέραν από χρόνια, που έλεγε και το παλιό τραγουδάκι του συρμού.

Αγαπητή νέα γενιά, είσαι η ελπίδα μου, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή με αυτά που κάνεις ή που ανέχεσαι να γίνονται στο όνομα σου, θολώνει. Διώξε τα τσιμπούρια που θέλουν να σε κρατάνε κολλημένο στην μετριότητα. Πάλεψε να αποκτήσεις τσαμπουκά για το καλύτερο.

Στη φωτογραφία τα σημερινά «αιτήματα» της κατάληψης του προσφάτως ανακαινισμένου 14ου Γυμνασίου – Λυκείου Θεσσαλονίκης. Δεν είδα ακόμα αίτημα αλλαγής σχήματος της τυρόπιτας στο κυλικείο. Περίεργο!


Δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι τα πάντα, είμαι Έλληνας. Καληνύχτα Κεμάλ. Μια ακόμα μέρα δεν ξημέρωσε και κατά πώς φαίνεται δεν πρόκειται να ξημερώσει. 


Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

1η Οκτωβρίου

Λατρεύω τις γιαγιάδες που σημαιοστολίζονται το πρωί της Κυριακής, κάνουν τις λίγες τρίχες που τους έχουν απομείνει στο μαλλί, λάχανο, φορούν το μαντό που μυρίζει ναφθαλίνη, πιάνονται χέρι χέρι και κράτα με να σε κρατώ εξορμούν σε εκκλησίες, μνημόσυνα και καφέδες, μαζί με άλλα κορίτσια της ηλικίας τους.

Κάτι δεν πάει καλά. Από χθες το βράδυ σκέφτομαι την κουβέρτα μου, που αναπαύεται  στα ορεινά της ντουλάπας και νιώθω ότι την θέλω κολασμένα κοντά μου… Σαν πολλή ώρα να μου παίρνει πλέον να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Μέχρι να τα ανοίξω και να τα κλείσω, γίνονται πράγματα και θάματα. Πότε ήταν που το μαξιλάρι το στραγγίζαμε από τον ιδρώτα κάθε πρωί, πότε αρχίσαμε να φλερτάρουμε με τις κουβέρτες! Ο καιρός κυλάει σαν γάργαρο νεράκι.

Πότε έκλεισαν τα σχολεία και σχεδιάζαμε τις διακοπές, που τελικά δεν πήγαμε, πότε μπήκε ο Οκτώβριος, δεν το κατάλαβα. Τα άσκοπα ερωτήματα… Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι; Ουδέ σε γάμο ρίχνονται, ουδέ σε χαροκόπι, η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια . Άσχετο, αλλά ζυγώνει πλέον και ο καιρός που το άνοιγμα και κλείσιμο των σχολείων δε θα μας αφορά και… δύσκολα τα πράγματα πατριώτη.

Πιάσαμε πλέον την ανηφόρα για τα Χριστούγεννα. Στο έχω πει και άλλη φορά. Ο «ωρολογιακός χάρτης» με τους μήνες του χρόνου που είχαμε κρεμασμένο στον τοίχο, στο δημοτικό, με έχει στοιχειώσει. Τον Αύγουστο παίρνουμε την ανηφόρα. Μετά τον Ιανουάριο την κατηφόρα. Πορεία ωρολογιακή.

Παλιά ξέραμε ότι από την αρχή της σχολικής χρονιάς ο πρώτος μεγάλος σταθμός θα είναι η 28η Οκτωβρίου και επόμενος τα Χριστούγεννα. Μετά μας προέκυψε και η 17η Νοεμβρίου με τις αποχές και τις πορείες, που κάναμε όταν ήμασταν στο σχολείο. Τελικά την έκαναν επίσημη σχολική γιορτή και της πήραν όλη την ζωντάνια και την μαχητικότητα. Πασπάλισαν και τις πορείες με τραμπούκους, βανδάλους, γνωστούς αγνώστους και την έκαναν εντελώς ακίνδυνη.

Μετά μας ήλθε η «επέτειος του Γρηγορόπουλου». Μια ακόμα καλή ευκαιρία για τους γνωστούς αγνώστους να δικαιολογήσουν το μισθό τους. Μια μέρα που τα παιδιά θα κάνουν «κατάληψη» στο σχολείο γιατί … γιατί έτσι.

Στο ενδιάμεσο έχουμε το Halloween το οποίο πλέον γιορτάζεται με περισσή λαμπρότητα στην χώρα μας. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μάλλον δεν μας έφταναν οι δικές μας γιορτές και κάναμε εισαγωγή. Λίγο το ίντερνετ, λίγο ο μιμητισμός και σε λίγο τα παιδιά που θα σου χτυπούν την πόρτα και θα ρωτούν "trick or treat" θα είναι περισσότερα από αυτά που σε ρωτούν «να τα πούμε» για να σου πουν τα κάλαντα τα Χριστούγεννα.

Να σου και το Thanksgiving. Εμείς στο χωριό μας δεν είχαμε τέτοια πράγματα. Δεν είχαμε και αποίκους και προσκυνητές αλλά φαίνεται ότι πολλοί άλλοι είχαν και έτσι το κόβω από φέτος ο Προκόπης να δίνει άφεση αμαρτιών και να χαρίζει τη ζωή σε γαλοπούλα και να γυρίζει στο σπίτι να φάει πιλάφι λαπά, που ταιριάζει πιο πολύ με τον χαρακτήρα του. Ο άλλος ο Αμερικάνος, ο καθ’ ύλην αρμόδιος, με το ωραίο μαλλί προβλέπω όχι μόνο να μη δίνει χάρη φέτος αλλά μπορεί να την στείλει και στην ηλεκτρική καρέκλα για να κάνει πιο μεγάλο ταρατατζούμ.


Μετά θα έλθουν τα Χριστούγεννα που πολύ με αρέσουν και δε σηκώνω κουβέντα. Καλό μήνα από τον γκρινιάρη που γράφει στους τοίχους σας. 

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Φθινόπωρο

Έβρεξε πολύ χθες. Για μας που ήμασταν μέσα στο σπίτι, έμεινε η ωραία αίσθηση των λαμπερών αστραπών και της δυνατής βροχής που έπεσε μετά από καιρό. Έχει κάτι το ψυχοθεραπευτικό η δυνατή βροχή. Αρκεί να κρατάει λίγο, διαφορετικά ψάχνεις εσύ για ψυχοθεραπευτή.

Όσοι ήταν στους δρόμους, ακόμα βρίζουν για τα ποτάμια που δημιούργησε μια μικρή φθινοπωρινή μπόρα. Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα. Από παιδί θυμάμαι να κάνουμε σάλτο μορτάλε για να περάσουμε τους δρόμους χωρίς να μπούμε μέσα στις λίμνες που σχηματίζονταν στην άκρη του δρόμου. Περπατούσαμε στα πεζοδρόμια και ήταν σα να διασχίζαμε ναρκοπέδιο, αποφεύγοντας τα σπασμένα πλακάκια, που έκαναν λούτσα με λασπόνερα, εμάς και τους διπλανούς μας. Όπως τότε έτσι και τώρα. Τα χρόνια περνάνε, οι δήμαρχοι αλλάζουν, αλλά η φροντίδα για τους πολίτες παραμένει η ίδια…

Σήμερα ο δρόμος μας είναι σα να τον σφουγκάρισαν. Η άσφαλτος έχει εκείνο το σκούρο χρώμα που την κάνει να φαίνεται καινούργια. Οι προνοητικοί κρατούν ομπρέλες. Εγώ αγαπάω το περπάτημα κάτω από την βροχή και δεν κρατάω ποτέ ομπρέλα. Είναι και εκείνο το εφηβικό τραύμα που μου έμεινε, καθώς είχα ξεχάσει ομπρέλες σε όλους σχεδόν τους τηλεφωνικούς θαλάμους της πόλης. Τότε δεν είχαμε κινητά. Έφευγα από το σπίτι με ομπρέλα και σπανίως γύριζα με αυτήν…

Αν είσαι ρομαντικός – άνεργος – συνταξιούχος – εισοδηματίας φοράς ζεστά φθινοπωρινά ρούχα, φτιάχνεις μια κούπα αρωματικό καφέ και κάθεσαι στο παράθυρο ρεμβάζοντας. Ποστάρεις και φωτογραφίες με ξερά φύλλα στο δάσος και όμορφα κορίτσια με γκέτες να κοιτούν έξω από το παράθυρο.


Αν εργάζεσαι, δεν πάει να είσαι δέκα καντάρια ρομαντικός – μελαγχολικός και ότι άλλο –κος θέλεις; Θα αρχίσεις να τρέχεις και ας χιονίζει και ας τρέχει το αγριοκούνελο αντέχει. Θεός σχωρέσει και τον μπαρμπα Χιού. Και όλο κλαίνε τα κουνελάκια του Playboy τα κοριτσάκια. Καλημέρα. Τρέχουμε τώρα!

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Η φωτιά της Θεσσαλονίκης

Επειδή πολλά άκουσες, θα σου πω εγώ πώς άρχισε η πυρκαγιά της Θεσσαλονίκη για να μην ρωτάς εδώ και εκεί και τζάμπα υποχρεώνεσαι. ‘Ασε που θα σε περάσουν για ντουγάνι αστοιχείωτο.

Την επόμενη μέρα ήταν γιορτή. Ρε γυναίκα, να πιούμε κανένα ουζάκι με τους κουμπάρους, αύριο που είναι γιορτή, της λέει; Φτιάξε και κανένα μεζεδάκι να γουστάρουμε. Γιατί όχι, λέει εκείνη.

Έβαλε λοιπόν να τηγανίσει μελιτζάνες. Μεζέ καλό που τον κάνεις και έτσι και αλλιώς και τραβάει και ούζο. Καλό το τηγανιτό, αλλά το τηγάνι θέλει την ώρα του, άσε που πιτσιλάει όλο τον τόπο και τζάμπα σφουγγάριζα εγώ, δούλα με έχετε εδώ μέσα. Αμάν πια! Όσο τηγάνιζε άνοιξε το facebook. Και να η selfie με το τηγάνι και να κοιτάξτε τι έκανα. Βροχή τα Like. Και είσαι θεά. Και θέλω και εγώ. Ξεχάστηκε η άμυαλη, πολύ δεν ήθελε, πήραν φωτιά τα λάδια.

Εκείνα τα χρόνια τα σπίτια δεν ήταν όπως σήμερα. Έξι όροφοι, υπερπολυτελής αντισεισμική κατασκευή, μπετά, τούβλα και έπιπλα δια χειρός Βαράγκη. Χαμόσπιτα ήταν, Τουρκόσπιτα με ξύλινους σκελετούς. Παφ έκανε το λαδάκι της μελιτζάνας, φωτιά η κουζίνα.

Αρχίζει η άλλη να φωνάζει «καλέ καιγόμαστε, γειτόνοι βοηθάτε». Οι γείτονες δεν άκουσαν. Έβλεπαν Survivor και δεν είχαν μυαλό για την ξεμυαλισμένη την γειτόνισσα. Είχαν και κάτι προηγούμενα με μια μπουγάδα που έσταξε και τους χάλασε τους κατιφέδες και την είχαν γραμμένη στο μαύρο το κατάστιχο. Φωνές αυτή, αδιάφοροι οι άλλοι.

Με αυτά και με εκείνα, η φωτιά έφυγε από το σπίτι της ξεμυαλισμένης και πήγε και στου γείτονα με το Survivor. Βλέπει τις φλόγες ο άλλος, αλλά ήταν πια αργά. Το ένα σπίτι μετά το άλλο έπιανε φωτιά. Εμφανίζεται τότε παλικαράκι και φωνάζει ξαναμμένο «Πήρε φωτιά η αποθήκη και κινδυνεύει η Λώλα». Οι άλλοι που ήταν κανονικοί Σαλονικοί, πιο πολύ για σορολόπ και λιγότερο για δουλειά άρχισαν να τραγουδάνε «Την Λώλα από την φωτιά ποιος θα την βγάλει, ο Τσοκολάτας που έχει δύναμη μεγάλη». Δυστυχώς όμως είμαστε στις αρχές του αιώνα και ο Τσοκολάτας δεν είχε εφευρεθεί. Άδικα τον περίμεναν.

Την ανάγκη φιλοτιμία ποιώντας έκαναν μια ανθρώπινη αλυσίδα και έδινε ο ένας στον άλλο κουβάδες με νερό για ρίξουν στη φωτιά. Δεν είχε γίνει ακόμα το περήφανο δημοψήφισμα για το νερό και έτσι την διαχείριση είχαν ακόμα οι Έλληνες και οι Γάλλοι περίμεναν στο πάγκο να έλθει η σειρά τους.

Δυστυχώς και παρά τις προσπάθειες και τη βοήθεια από τα εναέρια μέσα, που με το πρώτο φως της ημέρας επιχειρούσαν κάνοντας ρίψεις νερού, η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα και έτσι έγινε η πυρίκαυστος που βλέπετε στους χάρτες της πολεοδομίας και ρωτάτε τι είναι τούτο.

Σημαντικό τμήμα της πόλης καταστράφηκε και μετά φωνάξανε κάτι ξένους που την γέμισαν πλατείες για να έχουν χώρο τα καφέ να βγάζουν τραπεζάκια και να κοπροσκυλιάζουν οι περήφανοι πολίτες της Θεσσαλονίκης.

Όλα αυτά τα έβλεπε από ψηλά με ένα ντρον ο Γιώργος ο Τούλας και αποφάσισε να το παραλλάξει λίγο για να μάθουν και τα παιδιά και τα εγγόνια μας πώς έγιναν τα πράγματα.


Να έτσι ακριβώς έγιναν.