Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Το δικό μου καλοκαίρι

Υπάρχουν πολλά μικρά υπέροχα πράγματα που μπορείς να κάνεις το καλοκαίρι. Μοιράζομαι μαζί σας αυτά που αγαπάω πιο πολύ.

Πρώτο και καλύτερο, το να πιείς δροσερό νερό από τη βρύση με το χέρι. Γυρνάς από έξω που βράζει ο τόπος και πηγαίνεις κατευθείαν στη βρύση. Όσο τρέχει, τόσο πιο δροσερό τρέχει. Ρουφήξτε υπεύθυνα.

Καρπούζι. Το καρπούζι είναι το φρούτο των άκρων. Τα καλύτερα σημεία του είναι η καρδιά αλλά και το τελείωμα προς τη μεριά της φλούδας. Ξέρεις, αυτή που έτρωγε η Βουγιουκλάκη στο «Δόλωμα» μέσα στις τουαλέτες. «Το καλύτερο πετάς». Συνοδευόμενο από φέτα, είναι εξαιρετικό βραδινό, σε μπαλκόνια και βεράντες.

Ροδάκινο. Και μάλιστα γιαρμάς. Όποιος δεν έχει «καταδυθεί» σε ζουμερό, ώριμο, τεράστιο γιαρμά με το χνουδωτό περίβλημα και την μοσχομυριστή σάρκα, με τα ζουμιά να τρέχουν επάνω του, δεν έχει νιώσει καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Πεπόνι με παγωμένη ρακί, μετά από λουκούλλειο γεύμα.

Κρύες μπύρες. Παγωμένες. Δε με ενδιαφέρει τι λένε οι εστέτ και οι γνωρίζοντες. Εγώ το καλοκαίρι την μπύρα την θέλω παγωμένη. Όχι σε παγωμένο ποτήρι και άλλες βλαχιές, που νερώνουν την μπύρα, απλά πολύ κρύα. Θυμάμαι πιτσιρικάδες να πηγαίνουμε κάθε απόγευμα στην περίφημη «ελιά» στη Γερακινή, που δεν άνοιγε μεσημέρι. Ήμασταν οι πρώτοι πελάτες και πίναμε τις πιο κρύες μπύρες.

Χωριάτικη σαλάτα! Άνευ άλλων σχολίων.

Η θέα στο φεγγάρι την ώρα που ανατέλλει. Ιδίως αν το βλέπεις από την παραλία, έχοντας ξεμείνει στην άμμο από το μεσημέρι με την σωστή παρέα. Την ώρα που λες «να κάνω μια ακόμα βουτιά» ή να βάλω μια μπλούζα γιατί δρόσισε.

Η γεύση του ξεραμένου αλατιού καθώς γλύφεις το μπράτσο σου αφού έχεις «στεγνώσει» μετά από ώρες κάτω από τον ήλιο.

Η μυρωδιά της ψάθας. Της κανονικής ψάθας, όχι της κινέζικης πλαστικούρας, καθώς χώνεις τη μούρη σου για να ψηθεί και η πλάτη. Ανάμνηση από τότε που στις παραλίες δεν είχε καναπέδες, ξαπλώστρες, κουρτίνες και … φλαμίνγκο. Όσοι την έχουν μυρίσει, δεν την ξεχνούν.

Καφές «στη δροσιά» και «στην ησυχία» την ώρα που όλοι κοιμούνται.

«Μπιριμπιάδες» με τσιμπολογήματα με φίλους σε μπαλκόνια, με πνιχτά γέλια και «σσσς…», «να μην ενοχλήσουμε τη γειτονιά» .

«Απόβαση» στο νησί. Τα πρώτα «κρίσιμα» λεπτά καθώς ψάχνεις να βρεις πού βρίσκεσαι. Οι προσδοκίες και η άμυνα στους roomtoletηδες.

Οι στίχοι "απόψε που την έβγαλα την μπέμπελη γουστάρω νύχτα δροσερή και ρέμπελη".

Η αίσθηση της άδειας πόλης, όταν ξεμένεις σε αυτήν.

Σα να λέμε καλοκαίρι… Όχι μόνο αυτά και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Μετά το μπουρίνι

Τι είναι αυτά ρε φίλε. Ως και το καλοκαίρι, δημόσιος υπάλληλος είναι στην Ελλάδα.

Πέντε μέρες ντάλα και ΣΚ βροχές.

Ποιος σας έστειλε σε μένα κύριε, έχω σχολάσει πάτε στον συνάδελφο κύριο Φθινόπωρο στον έκτο και στον έβδομο να σας εξυπηρετήσει.

Καλά εμάς άσε μας. Δεν μετράμε. Ο Ντάνος να μην βράχηκε. Ελπίζω να κράτησε μια ομπρέλα, να μείνει κάτι στο νησί όταν φύγει από εκεί, να έχει ο κόσμος κάτι να προσκυνάει. Ελλάς Ελλήνων ειδωλολατρών.

Δεν θυμάμαι να πήρα θέση για τον Σαββόπουλο. Όλοι οι άλλοι πήραν. Εγώ όμως κόντρα στον σύντροφο Καρανίκα δε μπορώ να πάω. Τους πνευματικούς ταγούς της νέας Ελληνικής πραγματικότητας δεν με παίρνει να τους αμφισβητήσω. Έναν κόμπο στον λαιμό, όμως, θα μου επιτρέψετε να το νιώθω, όταν με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς τριγυρνάμε στα σοκάκια και όμως εσύ δεν μας ακούς.

Είδαμε και έναν «μάγκα» που πλάκωσε στις σφαλιάρες την γυναίκα του. Να δεις που το είχε ξανακάνει και ένιωθε ότι ήταν δικαίωμα του. Αυτή την φορά είχε την ατυχή ιδέα να το κάνει δημοσίως. Άρπαξε λοιπόν και αυτός τις φάπες τους και αποχώρησε με την ουρά κάτω από τα σκέλια όπως ταιριάζει σε κάτι τέτοια σκουλήκια. Ντρέπομαι, αλλά σκέφτομαι ότι λίγες έφαγε. Χαλάλι. Ας δει, έστω και για μια φορά, δύο φάτσες μπλε μαρέν ο καθρέφτης του σπιτιού τους.

Μάθαμε ότι η Καστοριά θα γίνει λιμάνι ξηρό. Λογικό. Αφού ξεράναμε όλα τα υποπροϊόντα του οργανισμού μας για να επιβιώσουμε, ώρα να ξεράνουμε και τα λιμάνια. Το μενού είχε και στρατόπεδο εκτάσεως 400.000 στρεμμάτων. Εκεί στο Μετσόβιο μάλλον νύχτα τα δίνουν τα πτυχία. Στην νύχτα των φοιτητοπατέρων.

Οι Κύπριοι πάνε μπροστά, όπως έκαναν πάντα, και θυμίζουν τον πιτσιρικά που για να γλιτώσει από τους μπούλις στο σχολείο, πηγαίνει στην καντίνα να πάρει τυρόπιτα και έχει μαζί του και τον μπρατσωμένο μακρινό ξάδελφο ο οποίος κόβει βόλτες γύρω του, κρατώντας μακριά τους αντιπάλους. Φυσικά ο μακρινός ξάδελφος, θα πάρει το μερτικό του λέοντος από την τυρόπιτα και θα του είναι και υποχρεωμένος ο πιτσιρίκος. Από το ολότελα…

Στους κυβερνώντες, τελευταία, δεν αρέσουν οι λειτουργοί της δικαιοσύνης εκτός αν σιτέψουν αρκετά… Πλάκα πλάκα ο Μανουέλ δημιούργησε σχολή με τις προτιμήσεις του. Είχε και εθνική γιορτή χθες και την γιόρτασε παρέα με το πορτοκαλί άξεστο βλαχαδερό. Σκληρό πράγμα η πολιτική.

Εμείς εδώ στο χωριό μας, μαλώνουμε για το ποιο σχολείο θα ανακαινίσει η Coca Cola. Όπως γίνεται συνήθως σε άλλους δεν αρέσει το αναψυκτικό, σε άλλους οι πολυεθνικές και σε άλλους η διαδικασία. Υπάρχουν βέβαια και πάνω από 40.000 άνθρωποι (ναι 40.000 που δεν θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν όλα τα κόμματα μαζί) που συμμετέχουν στην διαδικασία προσπαθώντας να βοηθήσουν φίλους, γνωστούς ή αγνώστους που τους το ζητάνε. Κάποιοι βλέπουν πόλεμο και κοκορομαχία. Εγώ βλέπω την προσπάθεια κάποιων γονιών να αδράξουν την ευκαιρία για να δώσουν στα παιδιά τους αυτό που δεν μπορούν να πληρώσουν τα λεφτά τους. Την ευκαιρία να φοιτήσουν, αυτά τα παιδιά, σε ένα σχολείο με αξιοπρεπείς κτιριακές εγκαταστάσεις. Ανταγωνιζόμαστε αλλά  πάλι φίλοι είμαστε.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ψηφίζουμε 14ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και λέμε και σε άλλους να το κάνουν. Την Κυριακή θα μάθουμε τι ψάρια πιάσαμε.

Άσε με τώρα. Πάω να δω αν έχει βγάλει η θάλασσα, τίποτα ροζ φλαμίνγκο μετά το χθεσινό μπουρίνι.

Καλημέρα και καλό σαββατοκύριακο.





Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Ούτε μια ψήφο στο 14ο

Ούτε μια ψήφο στο 14ο

Ξέρεις κάτι; Έκανα λάθος που σου ζήτησα να το ψηφίσεις. ΜΗΝ το ψηφίσεις το 14ο. Άστο να ρημάξει, τι σε νοιάζει; Ακόμα καλύτερα, μην ψηφίσεις κανένα. Άστο να πάει. Αδιαφόρησε, όπως αδιαφορείς για τόσα άλλα. Έχεις τόσα προβλήματα, δεν θα βάλεις νταλκά και γι αυτό. Τι θα πει περιμένουν τα λεφτά; Πρώτη φορά θα είναι που μας προσφέρουν λεφτά και δεν απλώνουμε τα χέρια μας να τα πάρουμε; Να πω παραδείγματα;

Μας έχουν σπάσει να νεύρα με το σχολείο τους. Τραγουδάκια, σκετσάκια, αφίσες, μάχη πόρτα-πόρτα και τοίχο-τοίχο. Δεν μας παρατάνε; Δηλαδή τόσο πολύ το αγαπούν; Αν θέλουν κάτι, ας κάνουν μια κατάληψη, ας το κάνουν λαμπόγυαλο και όλα ως δια μαγείας θα λυθούν. Έτσι το βρήκαμε και έτσι το πάμε και ως να πεθάνουμε δεν το κουνάμε. Έχω ακούσει ότι οι πρακτικές αυτές οδηγούν πολύ ψηλά…

Κατάφεραν να κοροϊδέψουν και κινητοποιήσουν καμιά τριανταριά χιλιάδες ανθρώπους και συνεχίζουν. Έγκλημα διαρκείας. Του έπεισαν να αφιερώσουν 2-3 λεπτά για να εκφράσουν την στήριξη τους στην προσπάθεια τους. Καταδικαστέοι και αυτοί και τα θύματα τους. Θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που κινητοποιήθηκαν τόσοι άνθρωποι; Εγώ όχι.

Μυστήριοι τύποι. Ύποπτοι. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν κοκορομαχίες, αυτοί βλέπουν άμιλλα. Συναγωνισμό. Τσαμπουκά για να ένα καλύτερο αύριο. Προσπάθεια για να πετύχουν έναν στόχο. Προσπάθεια για να κάνουν την ζωή των παιδιών τους καλύτερη. Ώρες είναι να μολύνουν και τις ψυχές αυτών των παιδιών και να αρχίσουν να τους μπαίνουν ιδέες ότι τίποτα δεν γίνεται μόνο τους. Αν δεν βρέξεις τον απαυτό σου, ψάρι δεν τρως.

Τι σε νοιάζει τώρα εσένα για τα σχολεία των άλλων. Στο κάτω κάτω της γραφής το κράτος να φροντίσει για τα σχολεία. Δεν θα πέσεις εσύ στην παγίδα των πολυεθνικών που θέλουν να μολύνουν με τα λεφτά τους τα σχολεία των παιδιών μας. Πιο καλά να του βάλω φωτιά να το κάψω από το να επιτρέψω να το ανακαινίσουν αυτοί που πάνε με όλα. Ούτε γουλιά ρε φιλαράκια. Αν και δεν θυμάμαι να ζήτησαν να πιείς κάτι…

Γι αυτό σε λέω φίλε, ας τα παρατήσουμε. Ούτε μια ψήφο για την ανακαίνιση του κωλοσχολείου. Στο κάτω κάτω της γραφής αν το φτιάξουμε τώρα το σχολείο, θα ξεμείνουν από αιτήματα οι γενναίοι πολέμαρχοι που καταλαμβάνουν το σχολείο στις καθιερωμένες καταλήψεις του Οκτωβρίου.  Πού να ξαναγράφεις το χαρτί με τα αιτήματα…

Κεμάλ σε καληνύχτισα; Δεν σε καληνύχτισα. Καληνύχτα Κεμάλ ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει.






Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Πήγα στους Άγαμους Θύτες

Χθες το βράδυ πήγα στους «Άγαμους» στο Θέατρο Δάσους, στην εξ αναβολής παράσταση, που ακολούθησε αυτή της μεγάλης βροχής πριν από μερικές εβδομάδες.

Φτάσαμε λίγο αργά, γιατί άργησα να τελειώσω από τη δουλειά. Είναι γνωστό ότι έχει έλθει η ανάπτυξη. Το off road animal που ακούει στο όνομα Matiz ξεδίπλωσε την δύναμη των 800 κυβικών του και σκαρφάλωσε σαν το κατσίκι στο κακοτράχαλο, ασφυκτικά γεμάτο, «parking». Το μέγεθος του, για το οποίο και επελέγει για να μας μεταφέρει εκεί, του επέτρεψε να βολευτεί κάθετα ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα στο στυλ «χωράω και εγώ; ενοχλώ; δεν ενοχλώ». Για μια ακόμα φορά θαύμασα την εξαιρετική οργάνωση του χώρου, με τα παιδιά που πουλούσαν τα μαξιλάρια από φελιζόλ σε ρόλο, ευγενέστατου πρέπει να το σημειώσω, παρκαδόρου.

Με αυτά και με εκείνα μπήκαμε στο θέατρο μισή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης. Φουλ γεμάτο. Στο θέατρο αυτό δεν αγοράζεις θέση αλλά licence to enter. Τα παλιά χρόνια είχε τουλάχιστον διαχωρισμό σε δύο ή  τρία διαζώματα, ανάλογα με την παράσταση. Αν ήθελες και μπορούσες, έδινες κάτι παραπάνω και καθόσουν πιο κοντά. Τώρα που έχουμε κομουνισμό και οι κοινωνικές ανισότητες έχουν καταργηθεί, παίρνεις ένα εισιτήριο και όπου σε βγάλει. Και ανεβαίναμε, και ανεβαίναμε και σκεφτόμουν κρίμα να μην έχω μια σημαία να μπήξω στην κορυφή του βουνού, όπως κάνουν οι τύποι που ανεβαίνουν στο Έβερεστ.  

Τέλος πάντων κάποτε φτάσαμε σε άδειες θέσεις. Καθίσαμε. Το σοκ ήταν μεγάλο! Τα μπετά καίγανε! Άκουσα να τσιτσιρίζονται τα τροφαντά οπίσθια μου καθώς καθόμουν. Είναι γεγονός ότι διατηρώ ακόμα μερικά σωματομετρικά στοιχεία που ανέπτυξα προ κρίσης. Σκέφτηκα ότι αυτή είναι η τιμωρία μου για εκείνο το φιλέτο, ψημένο επάνω σε ζεστή ηφαιστειακή πέτρα, που είχα φάει κάποτε.

Κοίταξα μπροστά μου. Να μην παραπονιέμαι. Η θέα, στην πόλη όχι στην σκηνή, ήταν μαγευτική. Είχε και δροσιά εκεί στα ορεινά. Μετά από λίγο πέρασε ένας από τους ανθρώπους της διοργάνωσης και μας έδωσε κάτι καπελάκια με ένα κόκκινο φωτάκι επάνω. «Για τα αεροπλάνα», μου είπε «για την δική σας ασφάλεια και για την ασφάλεια των επιβατών»! Το φόρεσα, τι να έκανα.

Γύρισα και είδα την γειτονιά μας. Μου ερχόταν μια μυρωδιά λες και ψήνανε μηλόπιτα. «Ποιος χρυσοχέρης;», σκέφτηκα. Τελικά ήταν ένας τύπος που κάθε τόσο έβαζε ένα μαρκούτσι στο στόμα του και έβγαζε αρωματικούς ατμούς. Τζίφος, δεν θα φάμε, σκέφτηκα. Καλύτερα βέβαια από την κυρία δύο θέσεις μπροστά που είχε νταλκάδες και βάσανα και άναβε το ένα τσιγάρο με την καύτρα του προηγούμενου και φυσούσε τον καπνό προς όλες τις κατευθύνσεις. Θα πω και τίποτα και θα με πουν γρουσούζη. Ποιόν; Εμένα που είμαι ο γλυκύτερος άνθρωπος και δεν γκρινιάζω ποτέ…

Καθόμουν και ρέμβαζα στο ηλιοβασίλεμα καθώς περίμενα να αρχίσει η παράσταση, η οποία άρχισε με περίπου μισή ώρα καθυστέρηση, όταν μου ήλθε κάτι σαν δροσερό αεράκι. Κοιτάω τα κυπαρίσσια στο βάθος, ακίνητα. Νετάρω πιο κοντά. Μπροστά μου, ακριβώς το προηγούμενο σκαλάκι καθόταν δύο συμπαθέστατες κυρίες προχωρημένης ηλικίας. Η μια από αυτές κρατούσε ανεμιστηράκι μπαταρίας και δροσιζόταν, δροσίζοντας και εμένα που βρισκόμουν ακριβώς από πίσω της. Καθόταν σε ένα περίεργο κατασκεύασμα που της παρείχε στήριξη σε πλάτη καρέκλας και της επέτρεπε να ακουμπάει πίσω. Υποθέτω ότι η κυρία πρέπει να ήταν ο καλύτερος πελάτης των telemarketing. Αν ψάχναμε την τσάντα της θα βρίσκαμε και το έξυπνο λάστιχο, αλλά μάλλον δεν βρήκε βρύση για να το συνδέσει. Η έξυπνη σίτα δεν χρειάστηκε γιατί, κατά τα φαινόμενα, τα κουνούπια αντέχουν μέχρι κάποια θερμοκρασία. Μετά εξαϋλώνονται.

Σε ότι αφορά την παράσταση, δεν είμαι και ο Γεωργουσόπουλος αλλά θε έλεγα ότι ήταν παράσταση τύπου πιτόγυρο Θεσσαλονίκης. Από αυτά που θέλεις δύο χέρια για να τα κρατήσεις. Διάρκεια σχεδόν δυόμιση ώρες. Με αρκετά καλά σημεία και μια γενική αίσθηση ότι έφαγες κάτι που σίγουρα δεν ήταν γκουρμέ αλλά ήταν νόστιμο και μάλλον θα το ξανάτρωγες.


Καλημέρα και καλή δροσία.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Summer time

Έλα ήλθε επιτέλους η ζέστη που περίμενες. Όλοι χαρούμενοι και δικαιωμένοι. Μέχρι τα σκουπίδια μείναν για να την απολαύσουν με δύσοσμες εκκρίσεις.

Ξυπνάς, αφού έχεις περάσει ένα βράδυ, σαν το αρνί στη σούβλα. Μια δεξιά, μια αριστερά να βρεις το σεντόνι που δεν έχει βραχεί από τον ιδρώτα. Άδικος κόπος.

Σηκώνεσαι. Απέναντι ο παππούς με το κασκορσέ και το παντελόνι της πιζάμας πίνει τον Ελληνικό του, «στη δροσιά». Η γιαγιά στο βάθος κάτι τσιγαρίζει στην κουζίνα και τον ψέλνει.

Πας σέρνοντας ως την κουζίνα. Γρήγορες σίγουρες κινήσεις. Το ποτήρι. Η σκόνη του καφέ. Νερό. Φραπεδιστήρι σαν τροχός οδοντογιατρού. Παγάκια. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα. Άσε να έχουμε να λιώνουν.

Στήνεσαι απέναντι από τον παππού που κοιτάει στο κενό. Με τα χρόνια μάλλον έχει βρει ζεν μεθόδους για να απομακρύνεται από την γκρίνια της γιαγιάς. Είναι κάπου αλλού. Στο καφενείο να παίζει τάβλι με «τα παιδιά» ή ίσως και στο χωριό του μικρό παιδί, να κυνηγάει τα πρόβατα, πριν φύγει για την πόλη.

Βγάζεις τις παντόφλες και πατάς ξυπόλητος στα μάρμαρα. Επτά η ώρα το πρωί και καίνε. Ανοίγεις το λάστιχο. Το νερό, μετά από λίγο, βγαίνει δροσερό. Αγαλλίαση. Μνήμες από τα παιδικά χρόνια, να πλατσουρίζεις στη βεράντα του πατρικού. Ζεστό πλακάκι, δροσερό νερό και στη μέση τα πόδια σου να σε ευχαριστούν.

Αποφεύγεις να κοιτάξεις στον δρόμο, να δεις τα λοφάκια με τις σακούλες των σκουπιδιών. Αν συνεχιστεί έτσι δε μας βλέπω να μένουμε για πολύ στην πόλη. Στην Χαλκιδική τα πράγματα είναι πιο πολιτισμένα. Τις τύχες σου καθορίζουν πολιτικάντηδες μέσα σε κλιματιζόμενα γραφεία. Εσύ τους έχεις εξασφαλίσει ασυλία μακριά από την πραγματικότητα των πολλών.

Μεγάλη μέρα σήμερα για λόγους που ξέρεις εσύ και λίγοι ακόμα. Μην γκρινιάζει. Βάζεις στο πλάι όλες τις κακές σκέψεις και κρατάς τις καλές. Μάλλον έτσι προχωράει ο άνθρωπος, προς τα μπρος.

Αρχίζεις να το παζαρεύει με τον εαυτό σου για να ντυθείς. Δεν έχει σημασία τι θα βάλεις. Σε λίγο θα έχει κολλήσει επάνω σου σαν βρεμένη πατσαβούρα. Ακόμα και εσύ που μόλις βγήκες από το ντους, ίδρωσες σα να μην πέρασες ποτέ από εκεί.

Ανοίγεις το λάπτοπ. Συμβατές κάψουλες νεσπρέσο, 1000 κάρτες για 20€, κανένα δυο «το διάβασα» σε επαγγελματικά email (να που και άλλοι ξυπνούν νωρίς) και ένα λακωνικό email από το Νίκο από τα ξένα. «Άκουσε αυτό. Έχω κολλήσει». Κάτι μου λέει ότι θα κολλήσω και εγώ.

Καλημέρα.

https://www.youtube.com/watch?v=UyK6vnakGIg&feature=youtu.be&list=FLLiRIBQpjWINSgtpJ8o8VsQ&t=36







Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Τα σκουπίδια

Η είδηση είναι ότι ο Αμερικανός διάσημος ηθοποιός Will Smith με την οικογένεια του μάζεψαν σκουπίδια από μια βρώμικη παραλία στους Αντίπαξους. Παράλληλα συνεχίζεται η απεργία των συμβασιούχων των ΟΤΑ.

Όπως γίνεται πάντα, στην Ελλάδα, ο καθένας είδε και μετέφρασε με τον δικό του τρόπο την είδηση.

Αλέξης Τσίπρας : Θενκ γιου μίστερ Σμιθ αλλά θέλω να ξέρετε ότι είμαστε πάρα πολύ κοντά σε λύση του προβλήματος των σκουπιδιών για το οποίο ευθύνεται η αντιπολίτευση και οι προηγούμενες κυβερνήσεις των μνημονίων. Οι δικοί μας ψηφοφόροι δεν κάνουν μπάνιο στους Αντίπαξους.

Κυριάκος Μητσοτάκης : Ευχαριστούμε τον κύριο Smith και την κυβέρνηση των ΗΠΑ για την βοήθεια τους. Η λύση όμως είναι μια. Εκλογές τώρα και τη λύση να δώσει ο λαός.

KKE : Καταγγέλλουμε τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τα ντόπια τσιράκια τους για την προσπάθεια δημιουργίας απεργοσπαστικού μηχανισμού. Όλοι στη συγκέντρωση στην παραλία των Αντίπαξων. Ενότητα και αγώνα.

Πάνος Καμμένος : Ευχαριστούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ που είναι ο μόνος πραγματικός μας σύμμαχος. Μέχρι  και τα σκουπίδια μας μαζεύει.

Φώφη Γεννηματά : Ευχαριστούμε τον κύριο Σμιθ και την οικογένεια του, για την βοήθεια τους, αλλά εμείς ως Δημοκρατική Συμπαράταξη θέλουμε μια μόνιμη λύση για το πρόβλημα της αποκομιδής των σκουπιδιών και όχι ασπιρίνες.

Σταύρος Θεοδωράκης : Εμείς στο Ποτάμι από νωρίς έχουμε επεξεργαστεί ένα σχέδιο για την αποκομιδή των σκουπιδιών. Θα σας το παρουσιάσουμε αμέσως μετά το πέρας της απεργίας και την λύση του προβλήματος.

Βασίλης Λεβέντης : Σήμερα το πρωί επισκέφτηκα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και του είπα ότι η λύση είναι μια οικουμενική κυβέρνηση. Μόνο έτσι θα λυθεί το πρόβλημα της αποκομιδής των σκουπιδιών. Αυτός ο Αμερικάνος ο πώς τον λένε να πάει στο Μαϊάμι να μαζέψει σκουπίδια.

Χρυσή Αυγή : Αιρχωντε η αιγχρομι η ξαινει κε κλαιβουν τα σκουπειδεια μας.

Ευκλείδης Τσακαλώτος : Ζήτησα να βγω για κοκτέιλ με την Scarlett Johanssonκαι το Χόλυγουντ έστειλε τον Will Smith να μαζέψει τα σκουπίδια. Μα τι γίνεται; Κανένας δεν με καταλαβαίνει όταν μιλάω!

Φώτης Κουβέλης : Πάντως να ξέρετε ότι όταν φύγει ο κύριος Σμιθ και η οικογένεια του, προσφέρομαι να αναλάβω ενεργό ρόλο στην αποκομιδή των απορριμμάτων

Δήμος Θεσσαλονίκης : Ο Ορέστης Τσάνγκ φέρνει Κινέζους που θα βοηθήσουν στην αποκομιδή των απορριμμάτων.

Σκουρλέτης : Κάποιοι προσπαθούν να βάλουν από το παράθυρο, για να μην πω καλύτερα από την παραλία, στο παιχνίδι της αποκομιδής των σκουπιδιών, ξένους ιδιώτες. Αυτό δεν θα περάσει. Τα σκουπίδια ανήκουν στους συμβασιούχους.

Πρόεδροφ : Είμαστε σε αναζήτηση Πόντιου διεθνούς φήμης που θα ασχοληθεί με το μάζεμα των σκουπιδιών στις παραλίες της Χαλκιδικής, που σαν αυτή δεν έχει. Σύντομα θα έχετε νεότερα.

Κουντουρά : Στα πλαίσια της καμπάνιας του Υπουργείου Τουρισμού έχω προτείνει στον κύριο Σμιθ να γυρίσει ο ίδιος, ντυμένος πελεκάνος, το σποτάκι με θέμα «όχι σκουπίδια και πλαστικά σε θάλασσες και σε ακτές».

primeminister.gov.gr : καραπιπερίμ πιπερίμ πιπερίμ, ος κε σεκερίμ σεκερίμ σεκερίμ

Sakis Rouvas : Αύριο θα πάρω τα μικρά και την Κάτια και θα πάμε να μαζέψουμε σκουπίδια στην Αντίπαρο.

Ψινάκης / Δήμαρχος Μαραθώνα : Στις παραλίες του δήμου μας, φέτος τα σκουπίδια θα μαζέψουν ο Μάικλ Ντάγκλας με την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς και την Έλεν Ντιζτένερις.  

Namos Psarou Beach Mykonos : Το επόμενο Σαββατοκύριακο θα μαζέψει σκουπίδια στην παραλία μας ο Αντώνης Ρέμος. Τιμή πρώτης σακούλας δίπλα στον καλλιτέχνη 5.000€. Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται αυτός που κρατάει τη σακούλα, αυτός που μαζεύει τα σκουπίδια και η κοπέλα που σου κάνει μασάζ για να χαλαρώσεις μετά το μάζεμα. Ελάχιστη κατανάλωση 10 σακούλες.  Τιμή μεγάλης μαύρης σακούλας 500€. Σακουλάκι polybag 300€.

Survivor : Η τελευταία δοκιμασία πριν τον τελικό θα είναι το μάζεμα των σκουπιδιών από την παραλία τους Αγίου Δομίνικου. Η ομάδα που θα κερδίσει γεμίζοντας τις περισσότερες μαύρες σακούλες, θα φάει καρυδομακαρονάδα.






Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Άνθρωποι

Ζούμε τη ζωή μας φορώντας μάσκες. «Εδώ μέσα», εκεί έξω. Είναι όμως μερικές φορές που σα να βλέπεις ένα πρόσωπο, δυο μάτια που είναι ο βατήρας που σου επιτρέπουν να βουτήξεις βαθιά μέσα στην ψυχή του άλλου και να βγεις ανανεωμένος.

Δύο πρόσφατα, άσχετα μεταξύ τους, παραδείγματα. Το ένα δυσάρεστο, το άλλο ευχάριστο. Τα παραθέτω με χρονολογική σειρά (η οποία δεν έχει σημασία) αλλά κρατώντας και το καλό στο τέλος για να σας γλυκάνω (που έχει σημασία).

Είδα και ξαναείδα ένα ρεπορτάζ του Euronews για τον σεισμό της Μυτιλήνης. Μεταξύ άλλων, μιλούσε και ένας άνθρωπος που, όπως είπε, είδε το σπίτι το δικό του, της μητέρας του και της πεθεράς του να γκρεμίζονται από τον σεισμό. Τον ρώτησε η δημοσιογράφος, τι θα κάνουν τώρα. Κοίταξε την κάμερα, με τα μάτια βατήρα προς την ψυχή του και είπε το αυτονόητο αλλά με συγκίνησε ο τρόπος του «Θα προσπαθήσουμε να τα ξαναφτιάξουμε. Αφού οι άνθρωποι είναι καλά…». Χωρίς υπερβολές, χωρίς κραυγές, με καθαρή σκέψη, με ορθολογισμό,  με αξιοπρέπεια.

Τα κοινωνικά δίκτυα είναι γεμάτα από φωτογραφίες και από αποθεωτικά σχόλια που της συνοδεύουν. Έχω μια φίλη, φεϊσμπουκική, όχι κανονική, με την οποία δεν έχουμε οποιαδήποτε επαφή ή αλληλεπίδραση, πλην της ιντερνετικής «φιλίας».  Ανήκει στους ανθρώπους με έντονη κοινωνική ζωή και δραστηριότητα. Έχω πέσει επάνω και έχω προσπεράσει δεκάδες φωτογραφίες της από κοινωνικές εκδηλώσεις. Λαμπερά, πλατιά, πλαστικά, χαμόγελα, τέτοια που απαιτούν οι εκδηλώσεις αυτού του τύπου. Πρόσφατα είδα μια φωτογραφία της από μια οικογενειακή εκδήλωση (ή κάτι τέτοια για να μην γίνω πιο συγκεκριμένος και αδιάκριτος) και την είδα να χαμογελάει με όλο το είναι της. Πώς να σου περιγράψω ένα χαμόγελο ζεστό, ανθρώπινο που ξεκινούσε από τις φτέρνες και έφτανε στην τελευταία τούφα του μαλλιού εκεί ψηλά επάνω στο κεφάλι της, διαπερνώντας όλο το σώμα. Έλαμπε!

Είναι δύο εικόνες που έχω συνέχεια στο μυαλό μου τις τελευταίες ημέρες και σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας. Καλημέρα.